اقتصاد جنگی دیگر چیست؟
نهادهایی که هسته مرکزی قدرت را در اختیار دارند و نیز هواداران این نهادها باور دارند این دوران سخت بوده اما دلیل اصلی پیامدهای جنگ نبوده و نیست و ناکارآمدی دولت را عامل اصلی رشد بیمهار تورم و نیز سقوط رشد معرفی میکنند.
این گروه میگویند حتی در همین شرایط جنگی میشد و میشود اقتصاد را بهتر اداره کرد. شمار قابلاعتنایی از این گروه در قدرت و نیز سیاستورزان منتقد دولت چهاردهم باور دارند دولت باید برای اداره کارآمد اقتصاد و جلوگیری از آسیب به کسبوکار شهروندان و گسترش تهیدستی اقتصاد نیز آرایش جنگی بگیرد.
فاطمه مقصودی، عضو کمیسیون اقتصادی مجلس شورای اسلامی تازهترین سیاستمدار و قانونگذاری است که در همینباره با تاکید بر اینکه کشور در شرایط جنگ اقتصادی قرار دارد، گفته است: همانطورکه در حوزه نظامی آرایش جنگی داریم، اقتصاد نیز باید آرایش جنگی به خود بگیرد و با حذف بوروکراسیهای زمانبر، حمایت از تولید داخلی، سرمایهگذاران و بنگاههای اقتصادی تقویت شود.
دقت در گفتههای این عضو کمیسیون اقتصادی و دیگر قانونگذاران و نیروهای سیاسی که درباره ضرورت آرایش جنگی اقتصاد گفته و نوشتهاند، نشان میدهد آنها در ارائه راهحل و اینکه اقتصاد کشور آرایش جنگی بگیرد همان حرفهای کلی را میزنند که بارها و بارها بیان شده است.
بهطور مثال به سه راهحل برای مساله ضرورت آرایش جنگی اقتصاد کشور که در بالا آمد توجه کنید: «حذف بوروکراسیهای زمانبر»، «حمایت از تولید داخلی» و «تقویت حمایت از سرمایهگذاران داخلی.» از هواداران آرایش جنگی اقتصاد کشور باید پرسید آیا اکنون غیر از این انجام میشود؟
دولت دست رد بر کدام سرمایهگذاری داخلی زده است؟ کدام دستگاههای بوروکراتیک را باید حذف کند و مگر از تولید داخل حمایت نمیکند؟
واقعیت را باید قبول کرد: اقتصاد ایران پیش از جنگ هم بیتوازن و بیتعادل بود و بنیههای اقتصاد بهدلیل فقدان سرمایهگذاری کافی و نیز دور و دورتر شدن از تکنولوژی روز دنیا و وابستگی تمامعیار به درآمد نفتی و نیز کسری بودجههای سنگین در وضعیت نامناسبی بود.
قبول کنیم شرایط جنگی، اقتصاد ایران را در بدترین موقعیت تاریخ تازه قرارداده است. اگر اینها را قبول کردیم باید به این بیندیشیم که چگونه از نابودی اقتصاد ملی و نیز فقیرترشدن شمار بیشتری از ایرانیان رها شویم.
اقتصاددانان و کارشناسان اقتصادی و نیز فعالان کسبوکار بارها در همین هفتهها با صراحت و بهطور ضمنی گفتهاند با عبور اقتصاد کشور از آسیبهای بیشتر و نیز بستن دروازههای فقر بر شمار بیشتری از ایرانیان به دنیای فقیران پیشین، باید صلح را برجنگ ترجیح دهیم.
لابد باید راهی باشد که صلح کنیم و امتیاز خارج از عرف ندهیم. آرایش جنگی اقتصاد هیچ مابهازایی ندارد.