اهمالکاری فراتر از «تنبلی» است؛ چرا همیشه وظایف را به فردا موکول میکنیم؟
به گزارش خبرآنلاین، تحقیقات نشان میدهد حدود ۲۰ درصد از بزرگسالان بهطور مستمر یا متناوب به اهمالکاری دچار هستند. این نوع رفتار نهتنها میتواند مانع بهبود عملکرد تحصیلی یا شغلی فرد شود، بلکه همچنین ممکن است با افزایش استرس، اختلال در خواب و وضعیت نامساعد روانی همراه باشد.
چرا تاخیر داریم؟
یکی از توضیحات علمی کلیدی این است که اهمالکاری بیشتر از آنکه بهعنوان یک مشکل «مدیریت زمان» به حساب آید، به مدیریت احساسات ارتباط دارد. مواجهه با یک کار دشوار، نامشخص یا حائز اهمیت، ممکن است احساساتی مانند اضطراب، خستگی، ترس از شکست یا حس ناتوانی را برانگیزد. به تعویق انداختن این کار، راهی سریع برای فرار موقتی از این احساسات ناخوشایند محسوب میشود.
کمالگرایی نیز میتواند در این میان تأثیرگذار باشد. وقتی فرد بهجای تلاش برای انجام یک کار بینقص، این تصور را دارد، آغاز این کار به مراتب دشوارتر میشود. مشکل اینجاست که آرامشی که از تعویق کار بهدست میآید، موقتی بوده و نزدیک شدن به مهلت معمولاً تنش بیشتری را به وجود میآورد.
چگونه میتوانیم اهمالکاری را کاهش دهیم؟
یکی از استراتژیهای مؤثر، تقسیم کار به بخشهای کوچکتر است. بهجای اینکه بگویید «باید کل گزارش را به اتمام برسانم»، میتوانید هدف اولیه را فقط باز کردن فایل و نوشتن چند خط قرار دهید. آغاز بهصورت کوچک، موانع روانی ورود به کار را کاهش میدهد.
کاهش عوامل حواسپرتی، تعیین اهداف واضح و قابل دستیابی و فراهم کردن محیطی که شروع کار را تسهیل کند نیز میتواند مؤثر باشد. همچنین بهجای منتظر ماندن برای بهدست آوردن انگیزه، میتوانید بر آغاز العمل تمرکز کنید؛ زیرا انگیزه غالباً پس از شروع فعالیت به وجود میآید، نه قبل از آن.
در نهایت، مقابله با اهمالکاری فقط به معنای برنامهریزی دقیقتر نیست. شناسایی احساسی که فرد تلاش میکند با عقب انداختن کار از آن فرار کند، میتواند نخستین گام برای خارج شدن از این چرخه باشد.
منبع: theconversation
مترجم: الهه جعفرزاده
۴۷۲۳۲