عادتهایی که به ۵ نوع سرطان رایج و فرایند پیری بیولوژیک وابستهاند
بر اساس گزارش ایسنا، تحقیقی نشان داد که افرادی که در سالهای اولیه زندگی خود کمتر از شکر استفاده کردهاند، در سنین میانسالی نسبت به انواع مختلف سرطانها کمتر مستعد شدهاند و همچنین نشانههای پیری بیولوژیک در آنها با تأخیر بیشتری بروز میکند. این افراد در سنین بزرگسالی نیز به مصرف کم شکر ادامه داده و در مجموع دارای رژیم غذایی سالمتری بودهاند.
دویچهوله در گزارشی به این موضوع اشاره کرده است که پس از جنگ جهانی دوم، شکر در بریتانیا برای مدت قابل توجهی تحت محدودیت قرار داشت. اما در سپتامبر ۱۹۵۳، این محدودیت برطرف شد و مردم شروع به استفاده به مراتب بیشتری از شکر کردند، بهطوری که میزان مصرف تقریبا دو برابر افزایش یافت. این مسئله به این معناست که کودکانی که با فاصله چند ماه از هم به دنیا آمده بودند، چه در رحم مادر و چه در اوایل دوران طفولیت، تجربه کاملاً متفاوتی از مصرف شکر داشتند.
محققان در این مطالعه به دادههای بیش از ۶۴ هزار نفر در بریتانیا که در فاصله سالهای ۱۹۵۱ تا ۱۹۵۶ متولد شده بودند، رجوع کردند. کودکانی که در سالهای ابتدایی این دوره به دنیا آمده بودند، در مقایسه با متولدین سالهای پایانی، زمان بیشتری را تحت جیرهبندی شکر گذرانده بودند.
مدت ۱۰۰۰ روز اول زندگی به معنای زمان از آغاز شکلگیری نطفه تا دو سالگی بچه است. این مرحله به دلیل رشد سریع بدن، تشکیل ارگانها، شکلگیری متابولیسم و بلوغ سیستم ایمنی بسیار حائز اهمیت است.
علاوه بر این، در این دوران ترجیحات غذایی و ذائقه شروع به شکلگیری میکند. اگرچه این ۱۰۰۰ روز زمان نسبتاً کوتاهی است، اما تأثیرات ناشی از محیط غذایی در این دوران میتواند تاثیرات طولانیمدتی بر زندگی فرد داشته باشد.
بهعلاوه، محققان با استفاده از بانک اطلاعات ژنتیکی بریتانیا به بررسی موارد سرطانی پرداختند و دریافتند افرادی که تجربه بیشتری از جیرهبندی شکر در طول ۱۰۰۰ روز اول زندگی خود داشتند، کمتر به پنج نوع سرطان دچار شدهاند. این سرطانها شامل سرطانهای پستان، پروستات، کبد، رکتوم (روده مستقیم) و ریه میشود.
در این میان، بیشترین تأثیر مربوط به سرطان کبد بود که نرخ آن حدود ۶۹ درصد کمتر بود و کمترین تأثیر که هنوز هم قابل توجه به شمار میرود، مربوط به سرطان پستان با کاهش ۳۶ درصدی بود. نکته قابل توجه این است که این تفاوتها سالها پس از پایان جیرهبندی شکر مشهود شدند.
محققان همچنین کشف کردند که میزان شکر در رژیم غذایی با پیری بیولوژیک ارتباط دارد. سن بیولوژیک لزوماً با سن تقویمی همخوانی ندارد؛ دو فرد ۷۰ ساله میتوانند در حالی که سلولها و سیستم ایمنی آنها مراحل مختلفی از پیری را سپری میکنند، تفاوتهای قابل توجهی از این نظر داشته باشند. یکی از روشهای ارزیابی پیری بیولوژیک، اندازهگیری طول تلومرها است. تلومرها، ساختارهای محافظتی در انتهای کروموزومها هستند که بهطور معمول با پیر شدن سلولها، کوتاهتر میشوند.
به گفته متخصصان، افرادی که در ۱۰۰۰ روز اول زندگی خود مدت زمان بیشتری را تحت جیرهبندی شکر قرار داشتهاند، تلومرهایی طولانیتر داشتند. برآوردها نشان میدهد که این تفاوت معادل با کاهش سن بیولوژیک به میزان حدود ۲.۲ سال است.
علاوه بر این، در این افراد سطح کمتری از یک پروتئین به نام Granzyme B مشاهده شد. این نیز نشانهای دیگر از پیری کندتر در سطح سلولی است، چرا که زمانی که سیستم ایمنی برای سالها بیش از حد فعالیت داشته باشد، مقدار این پروتئین افزایش مییابد. بهطور کلی، این نتایج نشاندهنده آن است که کاهش مصرف شکر در اوایل زندگی میتواند با پیری کندتر در سطح سلولی وابسته باشد.
عادتی که ۵۰ سال دوام آورد
محققان میگویند آنچه بیشتر از نتایج مرتبط با سرطان یا نشانههای پیری بیولوژیک جالب توجه است، تأثیر مصرف شکر در سالهای اولیه زندگی بر عادات غذایی افراد حتی پنج دهه بعد است.
افرادی که در سالهای ابتدایی زندگی تحت جیرهبندی شکر قرار گرفتند، در دوران بزرگسالی (حدود ۵۰ سالگی) همچنان مصرف شکر کمتری داشتند. آنها به شکل کلی نیز کمتر غذا میخوردند و رژیم غذایی آنها سالمتر و متنوعتر بود. این موضوع به وضوح نشان میدهد که حتی مقدار کم شکر مصرفی در سنین بسیار پایین میتواند عادات ذائقهای افراد را برای مدت طولانی تحت تأثیر قرار دهد.
از سوی دیگر، به نظر میرسد دو مکانیسم در این فرایند دخیل هستند:
مکانیسم بیولوژیک: تغذیه در مراحل ابتدایی زندگی میتواند به نحوه رشد متابولیسم، ارگانها و سیستم ایمنی شکل دهد.
مکانیسم رفتاری: تمایل به مصرف کمتر قند که از اوایل زندگی شکل گرفته، به نظر میرسد پایدار باقی میماند.
علاوه بر این، مطالعات دیگری که به بررسی پایان جیرهبندی شکر در بریتانیا پرداختهاند، نشان دادهاند افرادی که در سالهای ابتدایی زندگی خود از مقادیر بیشتر شکر تحت جیرهبندی قرار داشتند، خطر کمتری برای ابتلا به دیابت نوع ۲ و فشار خون بالا دارند. یک تحقیق دیگر نشان داده که این افراد نسبت به دمانس (زوال عقل) و آلزایمر خطر کمتری دارند و پژوهشی دیگر نیز نرخ پایینتری از بیماریهای قلبی و سکته را گزارش کرده است.
البته این یافتهها به معنای این نیست که کودکان نباید به هیچ وجه شکر مصرف کنند و همچنین به این معنا نیست که جیرهبندی شکر در دوران پس از جنگ یک سیاست مطلوب بوده است. اما آنچه این شواهد تاریخی نمایان میسازد این است که در طول یک دوره کلیدی از رشد، حتی تغییرات نسبتاً کوچک در میزان مواجهه با شکر در یک زمان کوتاه میتواند تأثیراتی ایجاد کند که سالها بعد همچنان قابل مشاهده خواهد بود.
اگرچه کودکان ممکن است تجربیات غذایی خود را قبل از دو سالگی به یاد نیاورند، اما وضعیت سلامتی آینده، ساختار بدنی و حتی ذائقه آنها ممکن است همچنان تحت تأثیر این تجربیات اولیه قرار داشته باشد.
انتهای پیام