تحقیقات اخیر حاکی از آن است که محدودیت‌های صنعتی در کشتی‌سازی آمریکا علت اصلی دشواری‌های این کشور در حفظ رقابت با چین بوده است. این مسئله فقط منحصر به ناوهای هواپیمابر نیست بلکه بر تولید زیردریایی‌های اساسی نیز تأثیر گذاشته و فاصله ظرفیت‌ها را تشدید کرده است.

تأخیر در تولید ناوهای هواپیمابر و ظرفیت‌های محدود کشتی‌سازی

در ایالات متحده، تنها دو کارخانه کشتی‌سازی وجود دارد که قادر به تولید ناوهای جنگی هسته‌ای هستند و هر دو با کمبود کادر کارآمد و مواد اولیه حیاتی مواجه‌اند. یکی از این کارخانه‌ها به دلیل شلوغی فیزیکی، دیگر فضایی برای ساخت ماژول‌های ناو هواپیمابر بعدی، یو.اس.اس. دوریس میلر (USS Doris Miller)، ندارد. این مشکل منجر به تأخیر در تحویل این ناو از سال ۲۰۳۲ به سال ۲۰۳۴ شده و ناو یو.اس.اس. نیمیتز (USS Nimitz) که پنجاه سال عمر دارد، برای پرکردن این خلاء، بیش از زمان تعیین‌شده برای بازنشستگی‌اش در خدمت خواهد ماند. به‌طور کلی، ناوهای کلاس فورد (Ford-class) با تأخیرهای مداوم رو به رو هستند؛ یو.اس.اس. انترپرایز (USS Enterprise) به علت تأخیر در عرضه تجهیزات ضروری و یو.اس.اس. جان اف. کندی (USS John F. Kennedy) به دلیل تمام نشدن سیستم‌های Advanced Arresting Gear و Advanced Weapons Elevators، هر یک با تأخیرهای چندین ساله مواجه خواهند شد.

چالش‌های ناوگان زیردریایی: نیاز به دو فروند، تنها یک فروند تحویل داده می‌شود

وضعیت تولید زیردریایی‌ها نیز نگران‌کننده به نظر می‌رسد. نیروی دریایی ایالات متحده به دو زیردریایی تهاجمی از نوع ویرجینیا (Virginia-class) و یک زیردریایی موشک‌انداز از نوع کلمبیا (Columbia-class) در هر سال نیاز دارد، اما نرخ واقعی تحویل از سال ۲۰۲۲ به‌طور میانگین ۱.۲ فروند در سال باقی مانده است. این شکاف رو به افزایش، ناوگان زیردریایی تهاجمی را به ۴۶ فروند در برابر نیاز ۶۶ فروند سوق می‌دهد، چرا که زیردریایی‌های قدیمی‌تر کلاس لس آنجلس (Los Angeles-class) به سرعت در حال بازنشستگی هستند. همچنین تعهدات ایالات متحده تحت پیمان آکوس (AUKUS) برای تأمین زیردریایی‌های استرالیا نیز به این محدودیت‌ها فشار بیشتری وارد می‌کند. دریاسالار داریل کاودل (Daryl Caudle)، فرمانده عملیات دریایی، پیش‌بینی کرده است که نرخ تولید دو فروند در سال تا سال ۲۰۳۲ محقق نخواهد شد.

منشأ اصلی مشکل: کمبود ظرفیت و نیروی کار ماهر در دو کارخانه موجود

ریشه واقعی این مشکل در ساختار صنعتی ایالات متحده نهفته است: دو کارخانه کشتی‌سازی تنها در این کشور، نیوپورت نیوز شیپ‌بیلدینگ (Newport News Shipbuilding) در ویرجینیا و جنرال داینامیکس الکتریک بوت (General Dynamics Electric Boat) در کنتیکت، توان تولید ناوهای جنگی هسته‌ای را دارند. هر دو این کارخانه‌ها در حداکثر ظرفیت خود مشغول به کارند، اما با کمبود جدی در نیروی کار ماهر هسته‌ای (جوشکاران، ماشین‌کاران، برق‌کاران) و نیز ضعف در شبکه تأمین‌کنندگان قطعات تخصصی مواجه هستند. این تنگناها بدین معناست که حتی سرمایه‌گذاری‌های کلان (همچون ۱.۹ میلیارد دلار برای برنامه ویرجینیا یا ۶.۲ میلیارد دلار برای طرح بلندمدت) نمی‌تواند محدودیت‌های فیزیکی ظرفیت و آموزش نیروی کار متخصص را به سرعت رفع کند. تأسیس یک کارخانه کشتی‌سازی هسته‌ای یا پرورش یک کشتی‌ساز ماهر زمان‌بر بوده و صرفاً با تزریق پول قابل حل نیست.

تضاد روشن با سرعت پیشرفت حمل و نقل دریایی چین

این وضعیت به‌طور کامل متضاد با سرعت پیشرفت دریایی چین است. پکن در حال برنامه‌ریزی برای ساخت ۹ ناو هواپیمابر تا سال ۲۰۳۵ و به آب انداختن کشتی‌های جنگی با سرعتی بی‌سابقه است. در حالی که آمریکا تحویل ناوهای هواپیمابر را به سال ۲۰۳۴ و نرخ تولید زیردریایی‌ها به سال ۲۰۳۲ عقب انداخته، چین به طور فزاینده‌ای ظرفیت کشتی‌سازی خود را افزایش می‌دهد. این تفاوت نه تنها به توانمندی فعلی ناوگان‌ها برمی‌گردد، بلکه به مسیر توسعه‌ی هر دو کشور وابسته است؛ فاصله بین آن‌ها نه به علت توانایی‌های چین، بلکه به دلیل ناتوانی ایالات متحده در حفظ سرعت تولید و کاهش برتری عددی‌اش ریشه دارد.