به گزارش گجت نیوز ، سرویس اینترنت ماهوارهای استارلینک، که متعلق به اسپیسایکس است، به منظور فراهم آوردن دسترسی به اینترنت در مناطق دورافتاده و روستایی آغاز به کار کرده و هزاران ماهواره را به مدار پرتاب کرده است. این شبکه وسیع دارای ابعاد مختلفی میباشد که از جمله میتوان به استفاده از لیزرهای فضایی و تعبیه آنها در مدار پایین زمین و همچنین نگرانیهای اخترشناسان اشاره کرد.
مدار پرسرعت؛ استارلینک در ارتفاعات پایینتر
برخلاف ماهوارههای سنتی ثابت با زمین (GEO) که در ارتفاعی بیشتر از ۳۵ هزار کیلومتر قرار دارند، ماهوارههای استارلینک در مدار پایین زمین (LEO) و در ارتفاع حدود ۵۵۰ کیلومتری (و حالا با طرح جدید ۴۸۰ کیلومتری) فعالیت میکنند. این ارتفاع کمتر موجب کاهش تاخیر انتقال داده به حدود ۲۵ میلیثانیه میگردد که نسبت به تاخیر بیش از ۶۰۰ میلیثانیهای ماهوارههای GEO، برای انجام فعالیتهایی مانند بازی و تماسهای ویدیویی بسیار مناسبتر به حساب میآید. همچنین، این رویکرد خطر برخورد را کاهش داده و فرآیند خروج سریعتر ماهوارههای غیرفعال از مدار را تضمین میکند.
ارتباط با سرعت نور؛ فناوری لیزرهای فضایی استارلینک
از سال ۲۰۲۱، نسل جدید ماهوارههای استارلینک به فناوری لیزرهای فضایی یا ارتباطات نوری بینماهوارهای مجهز شدهاند. هر یک از این ماهوارهها دارای سه لیزر است که این امکان را به آنها میدهد تا بهطور مستقیم با ماهوارههای نزدیک ارتباط برقرار کنند. این فناوری شبکه ارتباطی پرسرعتی را در فضا ایجاد کرده و قادر به انتقال حجم زیادی از دادهها میان ماهوارهها است که در نهایت تجربهای یکپارچهتر برای کاربران فراهم میآورد.
عمر کوتاه؛ رویکرد هوشمندانه استارلینک بهروزرسانی
ماهوارههای استارلینک بهگونهای طراحی شدهاند که برای ارتقای مداوم فناوری و جلوگیری از قدیمی شدن تجهیزات، تنها برای یک دوره ۵ ساله مورد استفاده قرار گیرند. این رویکرد به استارلینک این امکان را میدهد که بدون نیاز به جایگزینی همزمان کل شبکه، بهطور منظم از عملکرد صورت فلکی خود بهبود یابد. طبق قوانین کمیسیون ارتباطات فدرال، پس از پایان ماموریت، ماهوارهها باید طی پنج سال از مدار خارج شوند و اسپیسایکس توانسته است در این زمینه بیش از ۹۹ درصد نرخ موفقیت در خروج کنترلشده و ایمن ماهوارهها را به دست آورد.
نگرانیهای اخترشناسان و مسائل زیستمحیطی
با وجود مزایای قابل توجه استارلینک، نگرانیهای اخترشناسان و محیطزیستشناسان روز به روز در حال افزایش است. تا ماه اوت سال ۲۰۲۶، تعداد بیش از ۱۱ هزار ماهواره در مدار وجود داشت و اسپیسایکس برای پرتاب ۱۰۰ هزار ماهواره نسل سوم دیگر درخواست مجوز کرده که هنوز تحت بررسی است. اخترشناسان نگران هستند که نور بازتابیده از ماهوارهها ممکن است با فعالیتهای رصدخانههای زمینی تداخل ایجاد کند، هرچند که مهندسان استارلینک تلاش کردهاند اثرات این پدیده را کاهش دهند. به علاوه، نگرانیهایی نیز درباره تأثیر سوزاندن فلزات در جو زمین و افزایش آلودگی هوا در ارتفاعات بالاتر، بهخصوص در رابطه با کربن سیاه ناشی از پرتابها و بازگشت ماهوارهها به سطح زمین وجود دارد.
ماهوارههای استارلینک قابل مشاهده با چشم غیرمسلح!
به خاطر قرارگیری در مدار پایین زمین، ماهوارههای استارلینک با چشم غیرمسلح نیز قابل مشاهده هستند. در واقع، آن خطوط نوری که بعضاً در آسمان شب مشاهده میشوند، ممکن است ناشی از عبور این ماهوارهها باشد. این ماهوارهها خود نوری تولید نمیکنند بلکه نور خورشید را از سطح خود منعکس مینمایند. بهترین زمان برای مشاهده این پدیده، حدود یک تا دو ساعت پس از غروب آفتاب یا قبل از طلوع آن است، بهویژه در روزهای پس از پرتاب که بهصورت یک «قطار ماهوارهای» در آسمان به نمایش درمیآیند.