انجماد انسانها برای بازگشت به زندگی
مرکز «ساترن کرایونیکس» در یک سوله در منطقهای روستایی در ایالت نیوساوتولز استرالیا فعالیت میکند. این مرکز از سال ۲۰۲۳ راهاندازی شده و به گفته گردانندگانش، تنها مرکز انجماد انسان در نیمکره جنوبی است.
هفت فرد فوتشده در این مرکز به صورت وارونه درون مخازن بزرگ فولادی موسوم به «دوار» و در نیتروژن مایع نگهداری میشوند. ظرفیت هر مخزن چهار نفر است.
هزینه این فرایند بیش از ۲۰۰ هزار دلار استرالیاست. حدود ۶۰ هزار دلار برای فرایند اولیه پایدارسازی و ۱۵۰ هزار دلار برای نگهداری نامحدود دریافت میشود و مشتریان همچنین باید سالانه ۳۵۰ دلار حق عضویت بپردازند. هزینه نگهداری هر فرد نیز حدود ۵۵۰۰ دلار در سال اعلام شده است.
پس از مرگ، بدن فرد در سریعترین زمان ممکن سرد میشود. سپس موادی شبیه مواد ضدیخ به بدن تزریق میشود تا از تشکیل بلورهای یخ و آسیب به سلولها جلوگیری شود. این فرایند که «شیشهایسازی» نامیده میشود، حدود هشت ساعت طول میکشد.
با این حال، قرارداد مرکز به مشتریان هشدار میدهد که روشهای کنونی انجماد احتمالاً باعث آسیب فیزیکی به بدن میشوند و این آسیب ممکن است برگشتناپذیر باشد. هزینه احیای احتمالی در آینده نیز هنوز مشخص نیست.
سافرون برایانت، استاد و متخصص نگهداری سلولها در دانشگاه آرامآیتی ملبورن، میگوید علم کنونی هنوز امکان حفظ کامل بدن انسان را فراهم نکرده است. به گفته او، سلولها، جنینها و برخی فرآوردههای خونی را میتوان با شیشهایسازی منجمد کرد، اما رساندن ماده محافظ به تمام بخشهای بدن یا حتی یک اندام کامل در حال حاضر امکانپذیر نیست.
او همچنین توضیح میدهد که اگر تمام بدن با سرعت مناسب سرد نشود، بخشهای بیرونی بدن سریعتر از بخشهای داخلی سرد میشوند و آسیب ایجاد میشود. از سوی دیگر، حتی اگر امکان حفاظت از تمام بدن وجود داشته باشد، علت اصلی مرگ همچنان باقی خواهد ماند؛ برای مثال، انجماد نمیتواند بیماریای را که باعث مرگ فرد شده است، برطرف کند.
پیتر تسولاکیدس، رئیس مرکز ساترن کرایونیکس، هیچ تضمینی برای بازگشت افراد نمیدهد. او احتمال میدهد بیماران این مرکز تا ۲۵۰ سال آینده بتوانند دوباره به زندگی بازگردند و شانس این اتفاق را حدود ۱۰ درصد برآورد میکند.
در مقابل، کارشناسان این احتمال را بسیار دور از دسترس میدانند. کیت فالکنر، پژوهشگر حقوق مرگ، کرایونیکس را بیشتر یک «رویا» میداند و میگوید چیزی قطعی و ملموس برای تحقق آن وجود ندارد.
با وجود این تردیدها، افرادی همچنان حاضرند هزینه زیادی برای این امکان بپردازند. فیلیپ رودز، مدیر مرکز، نیز قصد دارد پس از مرگ خود در همین مرکز منجمد شود. او معتقد است اگر فناوری احیا در آینده امکانپذیر شود، ممکن است نسلهای آینده بتوانند افرادی را که امروز منجمد شدهاند، دوباره زنده کنند.
منبع: گاردین