از مجلس این نمایندگان نالایق را بیرون کنید
به گزارش خبرآنلاین، وبسایت تابناک نوشته است: به طور طبیعی، نمایندگان محترم ممکن است محتوای این نوشته را به دل نداشته باشند زیرا در پی بیان دغدغهای مهم هستم. در اینجا بر نقش نمایندگان در فعالیتهای مسئولان اجرایی تاکید میشود و نیز اهمیت نظارت مؤثر بر اجرای قوانین اهمیت زیادی دارد، اما ابعاد دیگری از موضوع نیز لازم است مورد توجه قرار گیرد. به راستي، این را یک چالش اساسی میدانم. ما نمایندگان را انتخاب میکنیم، به مجلس میفرستیم و سپس چه؟ بعد از آن، چهار سال به دست خودشان سپرده میشوند؟ گویی نه ما آنجا حضور داریم و نه آنها در جایگاهی که باید باشند.
در پشت پرده مصونیت
نمایندگی مجلس، خود مصونیت به همراه دارد. این حقیقتی شناخته شده است. این مصونیت برای نظارت بر فعالیتهای اجرایی و قانونگذاری ضروریست و بدون وجود نظارت نماینده، شرایط اجرایی از وضعیت کنونی و گذشته نیز بدتر میشود. اما آیا به معنای رها شدن است؟ آیا به این معناست که در طول چهار سال، کسی برای نشستن در بهارستان بیاید، پا را روی پای دیگر بیندازد و هیچ کار نکند؟ در این لحظه باید ایستاد و پرسید: اگر در وسط مسیر، بخشی از مردم متوجه شوند که -به هر نحو- دچار اشتباه شدهاند و در مییابند که این فرد، آن شخصی نیست که تصور میکردند، یا اساساً برای ضربه زدن وارد شده است، آن زمان چه باید کرد؟ تکلیف چی میشود؟
دموکراسی نه صرفاً برای یک روز
دموکراسی نمیتواند فقط محدود به روز انتخابات باشد. اگر کسی با حقه و نیرنگ، در زمان انتخابات به مجلس راه یابد چه خواهد شد؟ و اگر پس از نشستن بر کرسی گفتار و مواضعش جلوهگر جنجال یا خیانت باشد، چه باید کرد؟ در اینجا دموکراسی چه نقشی ایفا خواهد کرد؟
در تاریخ ما، این داستانها کم نبودند. از همان مجلس اول مشروطه که با امید و آرزو ایجاد شده بود، اما خیلی زود بعضیها فراموش کردند که چرا در آنجا حضور داشتند. یا مجالس بعدی که گاهی به جای صدای مردم، صدای دیگری از آن برخاست.
هیئتی که چندان کارآمد نیست
این موضوع به اندازه موضوعات دیگر اهمیت دارد
این طرح به طور قطع بهدنبال ایجاد محدودیتی برای نمایندگان نیست. نمایندهای که قانونمدار، کارآمد و متعهد به کشور و قانون باشد، قطعاً از چنین طرحی استقبال کرده و آن را به نفع دموکراسی و مردمسالاری تلقی میکند. در این راستا، بر ورود افرادی که تنها به نواختن ساز ناکوک خود میپردازند یا بر افکار دشمنان در مجلس تأثیر میگذارند، محدودیت بیشتری ایجاد میشود.
اگر مردم نقش فعالی در نظارت داشته باشند، دیگر هیچکس نمیتواند پشت مصونیت پنهان شود و به راحتی در طول چهار سال هر اقدامی که دلش بخواهد انجام دهد. این طرح، در واقع سدّی در برابر بینظمی است، نه دعوتی به آن.
به نظر میرسد که نیاز است در این زمینه فکر کنیم و راهکارهایی بیابیم تا نقش مردم در نظارت بر عملکرد نمایندگان همچنان پس از آغاز فعالیتهای نمایندگی ادامه یابد. این پیشنهاد، خود مسیری قابل بحث و تأمل است؛ اما در حال حاضر به طرح کلی مسئله پرداختهایم، به امید اینکه «چراغی در مسیر آینده» به وجود آوریم.
17302