تفاوتهای کلیدی میان تیم هاشمیان و تیم تارتار
تفاوت پرسپولیسِ تارتار با تیم هاشمیان فقط در اسم سرمربی روی نیمکت خلاصه نمیشود؛ ریشه این تفاوت را باید در خودِ تیم و شیوه شکلگیری آن جستوجو کرد.
پرسپولیس در فصل گذشته، در همین بازه زمانی، هنوز به هویت روشنی نرسیده بود؛ ترکیبها پیوسته دستخوش تغییر میشدند، در فهرست بازیکنان توازن لازم دیده نمیشد و حتی مشخص نبود تیم قرار است با چه چینش و چه ایدهای فوتبال بازی کند. تعداد زیاد بازیکنان همپوشان در فاز هجومی نیز دست کادر فنی را برای ساختن یک ترکیب متعادل میبست و حاصل کار، تیمی بود که نه ثبات داشت و نه شناسنامه تاکتیکی مشخص.
اما اکنون اوضاع بهکلی تغییر کرده است. تارتار خیلی زود به یک استخوانبندی ثابت رسیده و بازیکنان نیز جایگاه و مسئولیت خود را در این چارچوب پیدا کردهاند. پرسپولیس در هر پست گزینههای روشنتری دارد و مهمتر از آن، نیمکت دیگر فقط محلی برای ذخیرهها نیست؛ بازیکنانی که از روی نیمکت وارد میدان میشوند، توان تغییر ریتم مسابقه و ارتقای کیفیت تیم را دارند.
همین مسئله دقیقاً نقطهای است که پرسپولیس فصل قبل کمتر از آن بهره میبرد: نظم، توازن و هماهنگی. تیمی که امروز حتی در لحظه تعویضها هم از مسیر اصلی خود منحرف نمیشود.
شاید مهمترین تفاوت اما فراتر از مسائل فنی باشد؛ پرسپولیس امروز تیمی یکپارچهتر و همدلتر به نظر میرسد. بازیکنان پذیرفتهاند که موفقیت جمعی از هر نام و عنوانی مهمتر است و همین روحیه مشترک، در کنار نظم تاکتیکی، پرسپولیس را به تیمی تبدیل کرده که برخلاف فصل گذشته، برای هر مسابقه هویتی روشن و قابل تشخیص دارد.
بیشتر بخوانید: علی دایی حاضر به ترک زمین نشد؛ پرسپولیس با دو سرمربی در زمین تمرین!