تیم امید در بازیهای آسیایی، ناامیدترین تیم؛ ای کاش کسی این فوتبال را حمایت میکرد!
کسی نمیتواند از مشکلات تیم امید در فوتبال ایران بیخبر باشد. تیمهای ردههای پایه همواره با چالش کمبود بازیکن مواجه هستند، زیرا فدراسیون فوتبال به عنوان نهاد مسئول سازمان لیگ و تیمهای ملی، قادر به برنامهریزی صحیحی نیست که به بازیکنانی که از باشگاهها دستمزد میگیرند، اجازه دهد تا به تیم ملی کشورشان نیز یاری رسانند.
در مورد تیم امید یا زیر ۲۳ سال، این مسئله به شدت وخیمتر میشود. بازیهای آسیایی که هر چهار سال یک بار، به عنوان مهمترین رویداد ورزشی در قاره آسیا شناخته میشود و مدالهای آن برای ما به شدت باارزش است، در تقویم فیفا جایگاهی ندارد و بر اساس قوانین فیفا، باشگاهها میتوانند بازیکنان خود را به تیمهای ملی واگذار نکنند.
کشورهای ترقیخواه در فوتبال آسیا به راحتی این چالش را مدیریت کرده و جوانان خود را به اردو میفرستند تا به این بازیها وارد شوند و برای آینده تیم ملی بزرگسالان تقویت شوند. آنهایی که صرفاً به مدال اهمیت میدهند، به طور موقت مسابقات داخلی خود را تعطیل میکنند تا تیم ملی با آرامش و قوت بیشتری فعالیت کند.
با این حال، این راهکار ساده هرگز در فوتبال ما به مرحله اجرا درنیامده است! تا دوسال پیش، کمیته المپیک و فدراسیون فوتبال به عنوان دو نهاد مدعی بر سر این تیم، در ایام مسابقات، مشکلات را به گردن یکدیگر میانداختند و به طور طبیعی، بعد از ناکامی – که از ابتدا نیز قابل پیشبینی بود – هیچکدام حاضر به قبول تقصیر نبودند! پس از این ناکامیها، هر دو طرف به حالت سابق بازمیگشتند و دوباره همه چیز از نو آغاز میشد!
ما به مثابه بدهکاری شدهایم که تحت حکم قاضی، میبایست بدهی خود را بپردازد یا شلاق بخورد یا ۳ کیلو پیاز! ابتدا پیاز را برگزید، سپس شلاق و در نهایت، به تسویه بدهی رسید! هر بار که به آستانه بازیهای امید نزدیک میشویم، به جای انتخاب صحیح بین لیگ یا تیم ملی – که کدام برای ما در اولویت است – ترجیح میدهیم هر دو را در کنار هم داشته باشیم و در نهایت به هیچ یک از آنها نمیرسیم! هم لیگ تعطیل میشود و هم تیم امید از انجام وظایفش ناکام میماند!
تا دوسال قبل، فدراسیون میگفت طبق اساسنامه فیفا مسئولیت این حوزه در تمامی سطوح و ردهها بر عهده ماست و کمیته المپیک ادعا میکرد که طبق اساسنامههای بینالمللی، مدیریت هر تیم در هر رشتهای در المپیک و بازیهای آسیایی به ما تعلق دارد. نتیجه این فرآیند همواره شکست بود و اکنون، ۲۰ سال از آخرین مدال ما در فوتبال بازیهای آسیایی – برنز ۲۰۰۶ دوحه – میگذرد.
اما از دو سال پیش که تمامی امور تیم امید به فدراسیون فوتبال واگذار شد، انتظار میرفت که این مشکل حل شود، اما واقعیت خلاف این بود! مانند گذشته، در آستانه این بازیها لیستهایی به سرعت منتشر و تنها ۵ نفر به هتل برای نخستین و آخرین اردو پیش از اعزام مراجعه کردند!
موضوع قدیمی تقویم لیگ برتر و تداخل تاریخها با برگزاری رقابتهایی که در تقویم فیفا ثبت نشده، همچنان نتیجهای مشابه به همراه داشته است! این در حالیست که تمامی ۲۳ بازیکن دعوت شده، بازیکنان کلیدی باشگاههای خود در لیگ برتر و برخی لژیونر هستند. هیچکس حاضر به پذیرش مسئولیت این وضعیت نیست!
حسین عبدی در برنامه شبهای فوتبالی اعلام کرد که بهتر است این تیم به مسابقات نرود. معمولاً در فوتبال ما، خیلی سریع همه چیز انکار میشود یا گفته میشود که منظور ما به اشتباه متوجه شدهاند، اما این بار، عبدی بعد از رسیدن به ژاپن نیز نظرات خود را تکرار کرد و نشان داد که مشکل عمیقتر از آن چیزی است که به نظر میرسد. تیم امیدی به این رویداد اعزام شده که سرمربی آن خود امیدی به نتیجه ندارد!
در هفته هفتم لیگ با ۴ بازی عقب افتاده برگزار شد، تیمی به ژاپن اعزام شده و قرار است بازیکنان سایر تیمها لاحقاً به جمع آنها بپیوندند. بازیکنان تیمهای استقلال، تراکتور و گل گهر این هفته در لیگهای آسیایی مسابقه دارند و فقط چند روز پیش هم در لیگ برتر به میدان رفتند! پرسپولیس ۳ نماینده در تیم امید داشت و خواهان برگزاری مسابقه بود، اما به دلیل غیبت یک بازیکن از تیم خیبر، بازی لغو شد!
در فصلی که لیگ به ۱۸ تیم افزایش یافته، با رقابتهای جام ملتها و فیفادی و لیگ نخبگان و قهرمانان مواجه هستیم و با آلودگی هوا و بارش بارانهای فصل سرما نیز دست و پنجه نرم میکنیم، زمین و پرواز و هتل برای اقامت نیز فراهم نیست. با تعداد نابرابر بازیها، لیگ تا ۱۸ مهر تعطیل شده و تیم امید نیز به امید اینکه فقط حاضر باشد، به مسابقات فرستاده شده است! تمامی این هشدارها از ماهها پیش اعلام شده بودند!
زمانی که میگوییم در فوتبال ایران خبری از تحقیقات علمی در هیچ زمینهای نیست، مثالی برای این مدعا، همین تیم امید است. تمامی مواردی که تا اکنون مطرح شد به کنار، این بازیکنانی که قصد دارند بعداً به ژاپن سفر کنند، چقدر میتوانند مؤثر واقع شوند؟ طولانی بودن سفر به ژاپن، هیجانات ناشی از جتلگ و اختلال در ساعت بیولوژیکی، مسئله ریکاوری و دهها مشکل دیگر مانع از بروز کیفیت واقعی بازیکنان خواهد شد. آنها به محض رسیدن، باید به زمین بازی بروند!
بازیکنانی که در روزهای پنجشنبه و دوشنبه مسابقه داشته و سفرهای داخلی را تجربه کردهاند، بدون هیچ تمرینی و هماهنگی با سایر بازیکنان و پس از ۱۱ ساعت پرواز، در اوایل هفته آینده روانه میدان خواهند شد، بنابراین چه توقعی میتوان از عملکرد آنها داشت؟
اینکه چرا ما با آسودگی خیال گروهی از جوانان را به مربی تیم امید نمیسپاریم تا او بتواند کار روی آنها را انجام دهد و با اطمینان، اعزام شوند تا حداقل به فکر پرورش چند بازیکن برای آینده فوتبال ایران باشیم، خود یک سوال است. با وجود اینکه در ادوار قبلی بازیهای آسیایی چنین روشی را آزمایش کردهایم و نتیجهای نداشته، چرا مجدداً همان مسیر را در پیش میگیریم؟ تنها ۱۰ روز مانده به مسابقات، به جمعآوری بهترینهای لیگ میپردازیم و عازم میشویم تا بازنده برگردیم! چه زمانی قصد داریم از تکرار اشتباهات گذشته پرهیز کنیم؟!
بیشتر بخوانید: سرمربی تیم ملی: با همین حداقلها برای افتخار ایران میجنگیم