با توجه به قرائن موجود، چین یا روسیه، قطعنامه احتمالی علیه ایران در شورای امنیت را وتو میکنند/ حتی در صورت وتوی قطعنامه احتمالی، غربیها به احتمال زیاد از آن استفاده کرده و برای اتفاقات دومینویی بعدی و امتیازگیری بیشتر بهره خواهند برد
سفیر سابق ایران در اردن تأکید کرد: بانیان قطعنامه احتمالی علیه ایران، به احتمال زیاد باید بدانند که این بیانیه تبدیل به یک قطعنامه ضد ایرانی نشده و با وتو یکی از این دو کشور روبرو میشود اما از آن به عنوان پلههای ابتدایی یک نردبان یا تودهای که به صورت بهمن حرکت میکند استفاده کرده و برای اتفاقات دومینویی بعدی و حرکت سیاسی امتیازگیری بیشتر بهره خواهند برد.
نصرتالله تاجیک در گفتوگو با «انتخاب» درباره تاثیر ارجاع پرونده هستهای ایران به شورای امنیت بر اوضاع منطقه اظهار کرد: ارجاع مجدد پرونده هسته ای به شورای امنیت البته قابل پیش بینی بود ولی این اتفاق به تنهایی پتانسیل آسیب رسانی به سیاست خارجی ایران را ندارد اما اگر در کنار سایر مسایل قرار گیرد یا در روند آتی روابط ما با آژانس ممکن است موثر باشد. پس خود این روند ارسال پرونده به شورای امنیت فی نفسه پتانسیلی برای ایجاد مزاحمت برای ایران ندارد خصوصا که اکنون ایران ، منطقه و دنیا در شرایط جنگی هستند! یعنی این پرونده در پرتو یک معضل عمومی ، حنایش چندان رنگی ندارد، ولی بسته به تحولات آتی و کارتهائی که هر یک از اطراف رو میکنند و مخصوصا نحوه بازی ایران نیز دارد.
وی با تاکید بر اینکه پس چنین اتفاقی خودش به تنهایی و به صورت مقطعی یک نقطه فشار بر سیاست خارجی نیست، افزود: اینطور که از قرائن پیداست با توجه به مواضعی که دو کشور چین و روسیه نسبت به جنگ دارند قطعنامه در شورای امنیت به ثمر نمیرسد، مخصوصا مواضعی که چینیها نسبت به حمله آمریکا و اسرائیل به ایران و تاسیسات هستهای گرفتند، نشانگر این است که این روش آژانس روی اتفاقات منطقهای تاثیری نداشته و به احتمال زیاد یا هر دوی این کشورها و یا یکی از این دو هر گونه قطعنامه احتمالی را وتو می کنند. وی درباره احتمال قرار گرفتن ایران در ذیل فصل هفت منشور ملل متحد، تصریح کرد: من احتمال وقوع یا تحقق همچین حالتی را که ذیل فصل هفت منشور برویم و اجماع جهانی علیه ما صورت گیرد تقریبا ضعیف میدانم ولی به هر صورت این موضوع هم از دید دیگر اعضایی که در جلسه تصمیمگیر هستند، یعنی آمریکا، انگلیس، آلمان و فرانسه پنهان نیست آنها به احتمال بسیار زیاد رایزنیهای قبلی در مقر آژانس در وین را انجام داده و با مراودات و لابیهایی که دارند تلاش میکنند این بیانیه شورای حکام مانند گذشته تبدیل به یک قطعنامه ضد ایرانی و پاشنه آشیل دیگری شود، اما من احتمال این حالت را زیاد نمیدانم.
تاجیک گفت: بانیان قطعنامه و غربی ها به احتمال زیاد باید بدانند که این بیانیه تبدیل به یک قطعنامه ضد ایرانی نشده و با وتو یکی از این دو کشور روبرو میشود اما از آن به عنوان پلههای ابتدایی یک نردبان یا تودهای که به صورت بهمن حرکت میکند استفاده کرده و برای اتفاقات دومینویی بعدی و حرکت سیاسی امتیازگیری بیشتر بهره خواهند برد. سفیر سابق ایران در اردن اضافه کرد: این روند اجماع جهانی علیه ایران ایجاد نمیکند چراکه پیش از این ایالت متحده اعلام کرده بود تاسیسات هستهای ایران را در حملات خود نابود کرده است، کما اینکه تا الان واقعا در همین رای گیری هم اگر دقت کنیم به جز رای منفی چین و روسیه و نیجریه، هشت کشور هم که رای ممتنع دادند. بنابراین من بعید میدانم که ظرفیت اجماعی علیه ایران وجود داشته باشد. بیشتر اولا" بستر اقدامات ایذائی با فشار مستقیم آمریکا و دستاویز قطعنامه های تحریمی پیشین مانند عدم صدور ویزا برای رئیس سازمان انرژی اتمی ایران، برای حضور در کنفرانس عمومی آژانس بینالمللی انرژی اتمی در وین خواهد شد. البته اینگونه اقدامات ممکن است در سایر مقاطع از جمله مجمع عمومی هم صورت گیرد!و ثانیا تبعات چنین مصوباتی فقط در شورای امنیت و مصوباتش نیست بلکه دستاویزی برای اقدامات یکجانبه و فرامرزی آمریکا و تاثیرات اقتصادی آن بر اقتصاد ایران و معیشت مردم نیز باید در نظر باشد.
وی با اشاره به اینکه تاثیر سیاسی قطعنامه با تاثیر نظامی متفاوت است، اذعان داشت: ارجاع پرونده ایران به شورای امنیت یک امر فنی و تکنیکی است که به دلیل اقدامات آمریکا سیاسی شده ولی ظرفیت اینکه بر مسائل سیاسی ، ژئوپلیتیکی از جمله درگیریهای منطقه ای و جبهه مقاومت تاثیر بگذارد را ندارد و نمیتواند فشار نطامی بر پشروی انصارالله در یمن داشته باشد چون دو مقوله کاملا مجزا است.
وی درباره تاثیر وتو یا رای مثبت به پرونده ایران در دستاوردهای میدانی جمهوی اسلامی خاطرنشان کرد: شکست یا وتو این روند دستاورد خاصی را برایمان ندارد. به هر صورت سازمان انرژی اتمی یک سازمان بین المللی است که در سلسله مراتب شورای امنیت قرار دارد و گزارشهایش برای شورای امنیت مهم است و البته چین و روسیه هم نمیتوانند دائم به قول معروف دایه ما در شورای امنیت باشند، باید بدون زیاده روی در همکاری یا عدم همکاری رویهمان را بر همکاری قانونی با سازمانهای بینالمللی بگذاریم .