بازگشت یک ستاره دوست‌داشتنی به پرسپولیس؛ همان کسی که هوادارانش عاشقش بودند!
به روایت «ورزش سه»، اگر در نیمه دوم دهه ۷۰ هواداران استقلال، نام فرهاد مجیدی و علیرضا نیکبخت را با همان برق خاص ستاره‌های جذاب به خاطر می‌آوردند، هواداران پرسپولیس هم در مقابل، چهره‌ای را در ترکیب تیم‌شان می‌دیدند که از جنس همان کیفیت و گیرایی بود؛ حامد کاویانپور. او در زمین، بیشتر از آنکه صرفاً یک چهره خوش‌استایل باشد، تبدیل به یک سرباز بی‌وقفه می‌شد؛ جنگنده، متعصب و با تمام وجود در جدال‌ها حاضر. چهره‌ای که گاهی از شدت فشار بازی، رنگ خستگی به خودش می‌گرفت و حتی در پایان مسابقه، زمین را با لباس گل‌آلود و حالتی شبیه به استیصال ترک می‌کرد؛ اما همین جان‌سختی و بی‌اعتنایی به سختی‌ها بود که او را یادآور ستارگان دهه ۶۰ می‌کرد. کاویانپور در سال ۷۵، در حالی که کمتر کسی فکرش را می‌کرد از دل آن همه فوق‌ستاره، چنین بازیکنی درخشیدن بگیرد، در سن ۱۷ سالگی پیراهن پرسپولیس را پوشید و خیلی زود، کمتر از یک یا دو فصل بعد، به فرمانده خط میانی این تیم بدل شد.
حامد کاویانپور هرچند در نخستین روزهای حضورش در پرسپولیس، به آن اندازه محبوب علی پروین نبود و خیلی زود پشتوانه ستارگانی چون حمید استیلی و حسین عبدی قرار گرفت، اما طولی نکشید که توانست جایگاهش را به شکل جدی تثبیت کند. او کم‌کم خودش را به ترکیب ثابت تحمیل کرد و به یکی از مهره‌های لاینفک پرسپولیس تبدیل شد. از آغاز تابستان سال ۷۸، کاویانپور عملاً همه‌کاره خط میانی پرسپولیس شد؛ اجرای ضربات ایستگاهی، ارسال‌های کرنر و حتی بخشی از کارهای مربوط به میانه میدان، به او سپرده می‌شد و در کنار همه این‌ها، وظیفه شکل‌دهی به حملات تیم هم در دستور کار این بازیکن قرار داشت.
یک سال بعد، در جام ملت‌های ۲۰۰۰، بازی‌های درخشان حامد کاویانپور توجه کادر فنی تیم ملی را جلب کرد و او در کنار نفراتی چون کریم باقری و حمید استیلی، در ترکیب اصلی ایران برای این تورنمنت به میدان رفت. اما با روی کار آمدن میرو بلاژویچ، شرایط برای کاویانپور کاملاً دگرگون شد. ابتدا رابطه او با این سرمربی کروات به شکل مطلوبی پیش می‌رفت و کاویانپور تبدیل به هافبک مورد علاقه و حتی ثبات این تفکر در تیم ملی می‌شد؛ با این حال، ادامه ماجرا خوش‌فرجام نبود؛ مسئله تمکین نکردن درباره انتقال به خارج از ایران از مسیر همین سرمربی، و نیز حواشی پیش از اولین دیدار مقابل عربستان، باعث شد رابطه طرفین برای مدتی حالت سردی پیدا کند. با وجود همه این فراز و فرودها، کاویانپور در مسابقات مقدماتی جام جهانی ۲۰۰۲ از گزینه‌های همیشگی تیم ملی باقی ماند، ولی در نهایت درخشش او هم نتوانست رؤیای دوباره‌ماندن و صعود ایران به جام جهانی را تحقق ببخشد.
اما داستان پرسپولیس با او همان مسیر خوشایند خودش را ادامه می‌داد. کاویانپور در خرداد سال ۸۱، عنوان بهترین بازیکن سال فوتبال ایران را تصاحب کرد و تنها در ۲۴ سالگی، دستاوردهایی فراوان در کارنامه‌اش ثبت شد. با این حال، او یک ویژگیِ تلخِ فوتبال را هم چشید: بدشانسی. گل تماشایی‌اش در بازی مقابل سامسونگ در نیمه نهایی جام باشگاههای آسیا، اگرچه به چشم می‌آمد و تماشاگر را میخکوب می‌کرد، اما به صعود پرسپولیس به بازی فینال منجر نشد؛ و آن تیم همچنان در حسرت قهرمانی آسیا، یک قدم عقب‌تر از رؤیا باقی ماند.
تا ۲۵ سالگی بازوبند کاپیتانی پرسپولیس را روی بازو بسته بود، بیش از ۵۰ بازی ملی در کارنامه داشت، توپ طلای فوتبال ایران را هم به دست آورده بود و همین باعث شد به یکی از محبوب‌ترین چهره‌های پرسپولیس تبدیل شود. اما با ورود به دهه ۸۰ و شروع افتی که پرسپولیس آن را به شکل سنگینی تجربه کرد، کاویانپور هم از این قاعده سخت‌گیرانه فوتبال دور نماند؛ او هم‌زمان با تغییر شرایط تیم، به تدریج از سطح اول فوتبال ایران فاصله گرفت. بعدتر انتقالش به ترکیه رقم خورد و سپس بازگشتش به استیل‌آذین و سایر تیم‌ها، باعث شد نام حامد کاویانپور دیگر به ندرت در قاب فوتبال سطح اول دیده شود.
در ذهن هواداران پرسپولیس، تصاویر حامد کاویانپور رنگ نمی‌بازد؛ از آن گل بی‌نظیر و یک ضربه یک‌ضربه‌ای و تمام‌نشدنی در جریان پیروزی مقابل الهلال در تهران، که به دروازه محمد الدعایه رسید، گرفته تا گلزنی‌اش در برابر استقلال در فصل غم‌انگیز قرمزپوشان با حضور بگوویچ. اگر کمی دقیق‌تر به همان تصویرها نگاه کنیم، انگار باز یک هافبک طراح و در عین حال جنگنده را می‌بینیم که برای چند فصل، در میانه فوتبال ایران رقیب جدی نداشت.
بعد از آن دوره، مدت‌ها خبری از حامد در سطح نخست نبود؛ تا اینکه در ادامه، او طی یکی دو سال اخیر در آکادمی تیم‌هایی مثل سایپا و پیکان مشغول به کار شد. اما حالا—آن هم با درخواست باشگاه پرسپولیس و ادموند بزیک—بار دیگر شاهد بازگشت حامد کاویانپور به پرسپولیس هستیم. او مسئولیت مدیریت فنی آکادمی پرسپولیس را بر عهده گرفته و هم‌زمان، وظیفه استعدادیابی این باشگاه را هم انجام می‌دهد. این جایگاه برای حامد، موقعیتی دقیق و مناسب است؛ چون خوب می‌داند چطور مسیر شناسایی استعدادهای بازیکنان نوجوان را هموار کند و اخیراً هم بعد از دریافت مدرک مربیگری A آسیا، آماده است تا بار دیگر در فوتبال ایران خودش را نشان بدهد؛ این بار از روی نیمکت.
هرچند پرسپولیس در فصل تابستان دست به دگرگونی‌های گسترده در ترکیب زده و چند مهره جدید در خط میانی جذب کرده، اما تصور کنید کاویانپور قرار باشد فقط به دنبال شناسایی «یک بازیکن» باشد؛ کسی دقیقاً مثل خودش. بازیکنی از جنس باکس تو باکس واقعی که تکل‌های برق‌آسا می‌زد، در بازی‌سازی استاد بود و در پست هافبک دفاعی و همچنین در بخش هجومی، خاطرات به‌یادماندنی برای هواداران پرسپولیس ساخت. آن ستاره شور و انرژی، حالا با همان تجربه و نگاه، به خانه برگشته؛ در قالب استعدادیاب و مدیر فنی آکادمی. خبری که تازه کمتر از ۲۴ ساعت است منتشر شده و واکنش مثبتی از سوی هواداران به همراه داشته؛ چون کسانی که بازی‌های حامد کاویانپور را خوب به یاد دارند، می‌دانند روزی او در میانه میدان غوغا می‌کرد.