نقطه ضعف آشکار تیم نکونام در مسابقات آسیایی
تراکتور با یک چالش اساسی مواجه است که شاید در جلسات ابتدایی کمتر ملموس بوده، ولی در نبرد آسیایی برابر شباب الاهلی به وضوح نمایان شد؛ این تیم در جناح‌های زمین فاقد ابزار لازم است.
در دبی، تراکتور عملاً بدون وینگرهای تخصصی به میدان رفت و این موضوع باعث شد یکی از کلیدی‌ترین مسیرهای ایجاد موقعیت در اختیارش قرار نگیرد. هنگامی که یک تیم نتواند از عرض زمین بهره‌برداری کند، حریف به‌راحتی می‌تواند فضای میانی را پر کند و در نتیجه، تراکتور ناچار می‌شود دائم از ناحیه‌ای که بیشترین تعداد بازیکن حریف در آن است، حمله نماید.
مصدومیت شدید مهدی ترابی و دوری مهدی هاشم‌نژاد از ترکیب اصلی اوضاع را دشوارتر کرده است، اما مشکل تنها به نبود این دو بازیکن مرتبط نمی‌شود؛ سوال حائز اهمیت‌تر این است که چرا از بدو فصل برای چنین وضعیتی جانشین تخصصی پیش‌بینی نشده است؟
در دیدار مقابل شباب الاهلی، از میان هافبک‌های تیم فقط زائرکاظمینی قادر به ایفای نقش نزدیک به خط بود و بازیکنانی چون هلیلوویچ، حسینی و خامروبکوف اساساً هافبک‌های میانی به شمار می‌روند. پیامد این وضعیت نیز کاملاً مشهود بود؛ تیمی که برای نفوذ از جناح‌ها بازیکن ندارد، ناگزیر به استفاده از بازیکنان در پست‌هایی غیر از تخصص خود می‌شود و بدیهی است که کیفیت بازی کاهش می‌یابد.
این دقیقاً همان نقطه‌ای است که نمایان می‌کند تراکتور در زمان بسترسازی تیم، با یک مشکل جدی در تعادل ترکیب روبه‌رو بوده است. معلوم است که بر روی بازگشت سریع هاشم‌نژاد و حضور ترابی حساب شده بود، اما فوتبال همیشه راه خود را طبق برنامه از پیش تعیین‌شده نمی‌رود و یک تیم مدعی نیاز به یک پلن پشتیبان برای غیبت بازیکنان کلیدی دارد.
حتی با بازگشت هاشم‌نژاد، این معضل به‌طور کامل رفع نخواهد شد. تراکتور برای ادامه فصل از بازیکنان بیشتری در جناح‌ها بهره‌مند نیازمند است؛ بازیکنانی که تخصص آن‌ها در بازی در عرض، یک‌به‌یک‌ها، نفوذ و فراهم‌کردن موقعیت‌ها باشد.
این موضوع شاید به‌عنوان یکی از بزرگ‌ترین نقاط ضعف تراکتور در فصل جاری تلقی شود؛ تیمی که مصمم به قهرمانی است و اگر نتواند از جناح‌ها بهره‌برداری کند، برای صعود در لیگ و دستیابی به موفقیت در آسیا با چالش‌های جدی روبه‌رو خواهد شد.
بیشتر بخوانید: دفاع مدیرعامل پرسپولیس از بازیکن خارجی: درباره بیفوما هم این حرفا را می‌زدند اما...