با وجود انتظارها به کاهش خاموشیهای برق در روزهای آینده، ناهماهنگی میان تولید و مصرف انرژی کماکان چالشی اساسی به شمار میآید. این شرایط، به ویژه در نواحی گرمسیری، فشار بر روی شبکه را افزایش داده و نگرانیها درباره تامین انرژی در آینده را تشدید میکند.
فصل تابستان در حال پایان؛ آیا خاموشیها نیز خاتمه مییابند؟
مصطفی رجبی مشهدی، معاون وزیر نیرو در حوزه برق و انرژی، پایان دوره محدودیتهای برق را به کاهش تقاضا در شبکه تا کمتر از ۶۷ هزار مگاوات وابسته میداند. با این وجود، او تصریح کرد که مصرف برق در روزهای اخیر به مرز ۷۱ هزار و ۴۰۰ مگاوات هم رسیده و این فاصله با سطح هدفگذاری شده برای خاتمه خاموشیها همچنان چشمگیر است. وی به تغییرات جوی و مدیریت بار اشاره کرد و از امکان برطرف شدن تدریجی خاموشیها در روزهای آینده گفت، اما از ارائه تاریخ دقیق پایان آنها خودداری کرد و افزود که خاتمه قطعی خاموشیها نه تنها به تقویم بلکه به رفتار مصرف، شرایط جوی و پایداری تولید نیروگاهها بستگی دارد.
رجبی مشهدی تفاوت مدت خاموشیها میان تهران و سایر استانها را ناشی از وجود فیدرهای کلیدی و حساس در پایتخت دانست. او اظهار داشت که حدود ۳۸ تا ۴۰ درصد از خطوط برق تهران به مراکز حیاتی از جمله بیمارستانها، ایستگاههای پمپاژ آب و زیرساختهای حیاتی شهری متصل هستند که قطع برق آنها میتواند پیامدهای وسیعی به همراه داشته باشد. همچنین، خاموشیهای شبانه به همراه غروب آفتاب و از مدار خارج شدن نیروگاههای خورشیدی با اوج مصرف خانگی، خصوصاً در شهرهای جنوبی که دمای شبانه بالاست، ادامه خواهد یافت. به گفته وی، برای سال آینده، توسعه نیروگاههای بادی و بازنگری در مورد ساعت رسمی کشور میتواند به کاهش بار شبانه کمک کند.
چشمانداز نگرانکننده قطعی برق در زمستان
در حالی که افکار عمومی بر پایان خاموشیهای تابستان تمرکز دارند، معاون برق و انرژی وزارت نیرو با نگاهی محتاطانه به ماههای سرد سال، چشماندازی نگرانکنندهتر را ارائه کرد. رجبی مشهدی هشدار داد که کشور به دلیل ناترازی باقیمانده در بخش گاز و مشکلاتی که زنجیره تامین سوخت با آنها مواجه شده، احتمالاً زمستان دشواری را تجربه خواهد کرد.
این نگرانی ناشی از این است که نیروگاههای حرارتی در فصل زمستان به شدت به گاز وابستهاند، در حالی که مصرف گاز خانگی و تجاری نیز در این زمان افزایش مییابد. در صورت کمبود گاز، نیروگاهها ممکن است ناچار به استفاده بیشتر از سوختهای مایع شوند؛ رویکردی که میتواند به غیر از چالشهای تامین و حمل، پیامدهای زیستمحیطی نیز در پی داشته باشد. رجبی مشهدی تأکید نمود که برای عبور از این شرایط، به برنامهریزی دقیق، هماهنگی بین دستگاهها و مشارکت مشترکان در مدیریت مصرف نیاز است تا آسیبهای ناشی از کمبود سوخت نیروگاهها به حداقل برسد.