عینکی که دنیا را زیرنویس میکند
اسنپ از ترجمهٔ گفتوگو به ۶۰ زبان، نمایش مسیر روی محیط واقعی و دیدن مدل سهبعدی کالاها در اندازهٔ طبیعی صحبت میکند. برای نمونه، میتوان پیش از سفارش یک وسیله، جای آن را در خانه دید. همکاری با تریپادوایزر و کاتالوگ شاپیفای قرار است به پیدا کردن مکانها و تجربهٔ خرید کمک کند. عرضهٔ اولیه برای آمریکا، بریتانیا و فرانسه برنامهریزی شده و ارسال محصول از پاییز آغاز خواهد شد. بنابراین با محصولی در مرحلهٔ پیشفروش روبهرو هستیم؛ کیفیت روزمرهٔ این قابلیتها هنوز باید در استفادهٔ گسترده سنجیده شود.
نکتهٔ متفاوت SPECS نمایشگر شفاف آن است. کاربر همچنان محیط را مستقیم میبیند و تصویر دیجیتال روی این منظره قرار میگیرد. میدان دید اعلامشده ۵۱ درجه است و اسنپ اندازهٔ ظاهری صفحهٔ مجازی را به تلویزیونی ۱۱۵ اینچی در فاصلهٔ حدود سه متر تشبیه میکند. این عدد توصیف اندازهٔ ادراکی تصویر است؛ قرار نیست تمام میدان دید انسان با نمایشگر پوشانده شود.
بدنه در دو اندازه عرضه میشود و وزن آن، بسته به اندازه، ۱۳۲ یا ۱۳۶ گرم است. شش میکروفون و بلندگوهای استریو هم در مجموعه قرار دارند. همین وزن، یکی از پرسشهای مهم پیش از خرید خواهد بود: آیا استفادهٔ طولانی، فشار روی بینی یا گوش ایجاد میکند؟ مشخصات فنی نمیتوانند پاسخ این سؤال شخصی را بدهند. قرار گرفتن نمایشگر روی صورت، کیفیت طراحی و تناسب اندازه را به اندازهٔ سرعت پردازنده مهم میکند.
اسنپ برای رساندن تصویر به چشم از موجبر نوری استفاده میکند؛ ساختاری در عدسی که نور نمایشگر را هدایت میکند. این انتخاب، بخش مهمی از تلاش برای جا دادن تجربهٔ واقعیت افزوده در قالب عینک است، هرچند راحتی و وضوح باید در عمل بررسی شوند.
کنترل عینک با صدا و حرکت دست انجام میشود. دو پردازندهٔ اسنپدراگون برای پردازش محیط و دنبال کردن دستها در نظر گرفته شدهاند و عدسیهای الکتروکرومیک میتوانند در حدود ده ثانیه از حالت شفاف به تیره تغییر کنند. برای برخی نسخههای طبی نیز قطعهٔ جداگانه پیشبینی شده است.
قیمت پایه ۲۱۹۵ دلار است؛ انتخاب بستهٔ دارای جعبهٔ شارژ مجهز به ارتباط همراه، ۲۰۰ دلار به آن اضافه میکند و اشتراک اپراتور هزینهٔ جداگانه دارد. صفحهٔ فروش دربارهٔ باتری به توضیح کلی بسنده میکند و عدد روشنی برای ساعتهای کار مداوم نمیدهد. این خلأ مهم است: جعبهٔ شارژ میتواند استفاده در طول روز را آسانتر کند، اما جای دوام خود عینک در یک جلسهٔ پیوسته را نمیگیرد. کسی که زیرنویس را برای یک گفتوگوی طولانی میخواهد، دقیقاً به همین عدد نیاز دارد.
کاربردهای معرفیشده به ترجمه و نقشه محدود نیستند. در برنامهای که با همکاری کایا گربر ساخته شده، خواننده میتواند هنگام مطالعهٔ کتاب کاغذی، عبارتها را ذخیره کند، معنی واژهها را ببیند و یادداشت بردارد. جذابیت این ایده در حفظ خود کتاب است: ابزار دیجیتال به مطالعه اضافه میشود، بیآنکه تمام تجربه به صفحهٔ موبایل منتقل شود.
ایموژن هیپ، موسیقیدان، سراغ ایدهٔ دیگری رفته است. برنامهٔ SoundSpace حرکت دست، بدن و صدا را به ابزار ساخت و ترکیب موسیقی تبدیل میکند. جیمی باتلر نیز تجربهای از بازی دومینو را معرفی کرده که روی سطح واقعی اجرا میشود و امکان بازی تنهایی یا با دوستان را دارد. این نمونهها نشان میدهند موفقیت عینک فقط به ساخت نمایشگر وابسته نیست؛ برنامهای لازم است که استفاده از آن روی صورت، دلیل قانعکنندهای داشته باشد. انتقال سادهٔ همان پنجرههای موبایل به جلوی چشم، بهتنهایی چنین دلیلی نمیسازد.
اسنپ همزمان دستیار SPECS Intelligence را معرفی کرده است؛ سرویسی که با اجازهٔ کاربر، از برنامهها و اطلاعات مرتبط استفاده میکند تا پیش از جلسه، موضوعات مهم را یادآوری کند یا کارهای یک سفر را کنار هم بگذارد. در این طرح، دستیار به پرسشهای لحظهای محدود نمیماند و قرار است هدفها و کارهای ادامهدار را نیز دنبال کند.
اما همهٔ آنچه معرفی شده، همین حالا در دسترس عموم نیست. نسخهٔ کامل مک با دسترسی دعوتی ارائه میشود. پیشنمایش عمومی آیفون در آمریکا برای افراد بالای ۱۸ سال، دامنهٔ محدودتری دارد و عمدتاً به اطلاعات جیمیل و تقویم دربارهٔ زمان و توجه کاربر متکی است. قابلیتهای کاملِ پیشنهاد و اقدام پیشدستانه را نباید به این نسخه نسبت داد. خود سرویس نیز لزوماً به خرید عینک وابسته نیست؛ اسنپ برای آن حضور روی آیفون و مک را هم در نظر گرفته است.
کاربرد حرفهای، بخش دیگری از ماجراست. اسنپ همکاریهایی با شرکتهایی مانند سیلزفورس، آمازون وبسرویسز و تریفورک معرفی کرده است. در یکی از سناریوها، کارشناس پشتیبانی از راه دور همان چیزی را میبیند که تعمیرکار مقابل خود دارد و راهنمایی یا نشانهها را در میدان دید او قرار میدهد.
در سناریویی دیگر، اطلاعات کالا یا موجودی انبار با شیئی که کاربر به آن نگاه میکند مرتبط میشود. سود بالقوهٔ چنین ابزاری روشن است: دستها برای کار آزاد میمانند و مراجعه به نمایشگر جداگانه کمتر میشود. البته این همکاریها را باید برنامهٔ توسعه و پیادهسازی دانست؛ معرفی شریک تجاری به معنای آماده بودن تمام کاربردها برای هر مشتری نیست. ارزش واقعی زمانی معلوم میشود که خطا، سرعت پاسخ و سازگاری با محیط شلوغ کار اندازهگیری شوند.
دوربین روی صورت، اطرافیان را هم وارد تجربه میکند. اسنپ میگوید SPECS افراد را با تشخیص چهره شناسایی نمیکند و پردازش محیط به معنای ضبط و ذخیرهٔ دائمی آن نیست. هنگام ثبت عکس، ویدئو یا صدا، چراغ بیرونی فعال میشود و کاربر نیز نشانهٔ صوتی دریافت میکند. دسترسی برنامهها به دوربین خام، میکروفون یا موقعیت دقیق به مجوز نیاز دارد.
شرکت همچنین میگوید محتوای شخصیِ سرویسهای متصل برای آموزش مدل یا تبلیغات استفاده نمیشود. اینها تعهدات اعلامشدهٔ سازندهاند و ارزیابی مستقل همچنان اهمیت دارد. پرسش نهایی دربارهٔ SPECS فقط این نیست که چه چیزی را میتواند جلوی چشم بیاورد؛ باید دید چه زمانی کنار میرود. عینکی که ترجمه را درست در لحظهٔ لازم نشان بدهد مفید است، اما اگر برای هر نگاه و حرکت، پنجرهای تازه باز کند، خودش به مانعی میان کاربر و محیط تبدیل خواهد شد.
طبق توضیحات شرکت، انتقال داده به فضای ابری باید به موارد لازم محدود باشد و دادهها هنگام انتقال و ذخیره رمزگذاری میشوند. کاربر نیز میتواند اتصال سرویسهای شخصی را تغییر دهد.