امروزه که تلفنهای هوشمند در مرکز زندگی روزمره قرار گرفتهاند، موضوع امنیت و بهخصوص «احراز هویت» دیگر یک ویژگی جانبی محسوب نمیشود؛ بلکه به یکی از ستونهای اصلی حفاظت از اطلاعات کاربران تبدیل شده است. در این میان، قابلیت تشخیص چهره با ارائه دسترسی سریع، بدون درگیری با لمس یا وارد کردن کد، هم سرعت کار را بالا میبرد و هم تجربهای مطمئنتر برای استفاده روزانه فراهم میکند.
عملکرد Face ID آیفون: اسکن سهبعدی و امنیتی که کمتر کسی به آن میرسد
سیستم تشخیص چهره Face ID که نخستینبار در آیفون X معرفی شد، به جای اتکا به یک تصویر معمولی، از دوربین TrueDepth برای ساخت یک «مدل واقعی و سهبعدی» از چهره کاربر بهره میگیرد. در این فرآیند، فناوری با ارسال هزاران نقطه نامرئی و سپس ثبت بازتاب آنها در نور مادون قرمز، در عمل یک اثرچهره دیجیتالی و منحصربهفرد ایجاد میکند؛ اثری که فقط مربوط به همان چهره است و قابل تقلید ساده نیست. از آنجا که مقایسهها بر پایه ساختار و هندسه سهبعدی انجام میشود، Face ID در برابر عکس، و حتی ماسکهای آماده، مقاومت بالایی دارد. علاوه بر این، عملکرد سیستم صرفاً به شرایط نوری وابسته نیست و میتواند در محیطهای کمنور نیز با دقت خوب کار کند؛ حتی زمانی که کاربر از عینک آفتابی یا کلاه استفاده میکند. همچنین، تشخیص «توجه کاربر» سطح امنیت را بیشتر میکند؛ به گفته اپل، نرخ خطای این فناوری تنها یک مورد در هر ۱,۰۰۰,۰۰۰ تلاش ثبت میشود.
Face Unlock در اندروید: از ضعفهای رایج تا پیشرفتهای قابل توجه
در طرف مقابل، بسیاری از گوشیهای اندرویدی—بهویژه دستگاههای اقتصادی—از Face Unlock استفاده میکنند که اغلب مبتنی بر تشخیص چهره دوبعدی است. در چنین رویکردی، سیستم معمولاً تنها یک تصویر مسطح را نگهداری میکند و خبری از نقشهبرداری سهبعدی یا اسکن مادون قرمز نیست. نتیجه این تفاوت فنی، تاثیر مستقیم روی کیفیت احراز هویت است: در نور کم ممکن است دقت کاهش پیدا کند و حتی در حضور عینک آفتابی یا شرایط مشابه، امکان اشتباه بالا میرود. از سوی دیگر، چون فناوری بیشتر به ظاهر دوبعدی متکی است، بهراحتی میتوان آن را با یک عکس ساده فریب داد. در گزارش سازمان حمایت از مصرفکننده بریتانیا در سال ۲۰۲۲ آمده که حدود ۶۴٪ از گوشیهای اندرویدی بررسیشده با یک تصویر معمولی قابل فریب بودهاند.
با این حال، همه اندرویدها در یک سطح قرار ندارند. برای نمونه، دستگاههایی مانند گوگل پیکسل ۸ و نسلهای جدیدتر، به لطف الگوریتمهای پیشرفته مبتنی بر یادگیری ماشین (که توسط تراشههای Tensor پشتیبانی میشوند)، به رده ۳ بیومتریک (بالاترین سطح تعریفشده در اندروید) رسیدهاند. این ارتقا فقط در حد باز کردن قفل نیست و حتی امکان استفاده برای برنامههای بانکی را هم فراهم میکند؛ با این وجود، هنوز میتوان گفت بخش عمده این تجربه در اندروید بیش از آنکه کاملاً سختافزاری و مبتنی بر سنجش چندلایه باشد، به توان نرمافزاری تکیه دارد.