مقابل چشمانتان: سیاهترین یونایتدِ تاریخ!
به گزارش ورزش سه، تساوی ۱-۱ منچستریونایتد مقابل فولام نهتنها بازی را در جدول به بنبست کشاند، بلکه موجی از واکنشهای تند را هم به همراه آورد؛ واکنشهایی که با انتقادهای جنجالی گری نویل، رنگ و بوی تازهای گرفت. اسطوره باشگاه یونایتد وقتی درباره اتفاقات نیمه دوم صحبت کرد، شروع آن بخش از مسابقه را «بدترین ۱۵ دقیقهای» دانست که در تمام دورانش از یونایتد دیده است و تأکید کرد شاگردان مایکل کریک در آن بازه، بهجای تلاش برای تغییر روند بازی، بیشتر شبیه تماشاگرانی بودند که صرفاً در زمین حضور دارند.
نویل در شرایطی این گزاره تند را مطرح کرد که یونایتد در سالهای اخیر بارها با کیفیتی پایینتر از انتظار هوادارانش به میدان رفته؛ از حذف دردناک مقابل گریمزبی در جام حذفی گرفته تا شکستهای تحقیرآمیز ۴-۰ برابر برنتفورد و ۷-۰ مقابل لیورپول. با این حال، نکتهای که توجه را بیشتر جلب میکند این است که او حتی آن تصویرهای تیره را هم کنار گذاشت و معتقد بود آنچه تیم در کریون کاتیج به نمایش گذاشت، از نظر میزان حرکت، شدت فشار و تلاش در زمین، در همان حد و اندازه رقابتهای بد گذشته هم نبود و از آن هم فراتر ناامیدکنندهتر جلوه کرد.
طبق روایت بازی، در ۱۵ دقیقه نخست نیمه دوم یونایتد حتی یک شوت رو به چارچوب فولام هم ثبت نکرد. سپس در دقیقه ۶۲، پس از چند اشتباه فردی پشتسرهم، دروازه تیم مایکل کریک باز شد. ماتئوس کنیا در ادامه اما با یک گل دیرهنگام، اجازه نداد نتیجه از دست رفته به شکست تبدیل شود و با این بار اضافه، یک امتیاز ارزشمند را برای تیمش حفظ کرد.
روزنامه انگلیسی سان برای پیدا کردن پاسخ روشن به این سؤال که آیا انتقادهای گری نویل واقعاً از سر واقعبینی بوده یا صرفاً واکنشی احساسی، سراغ بازبینی دقیق و موشکافانه همان ۱۵ دقیقه رفت. بررسیهای انجامشده در این فاصله زمانی نشان داد که تندی نویل بیپشتوانه نبوده و ایرادهای مطرحشده ریشه در اتفاقات مشخص داخل زمین داشته است.
در دقیقه ۴۶، مارکوس رشفورد با یک ارسال خوب توپ را به سمت کنیا فرستاد، اما مهاجم برزیلی نتوانست کنترل لازم را روی توپ داشته باشد و همان صحنه بعد، با خطایی که مرتکب شد، روند یونایتد را از مسیر درست خارج کرد. دو دقیقه بعد هم رشفورد با یک لمس نامطمئن توپ را از دست داد و در همان لحظه، فرصت ضدحمله برای فولام فراهم شد.
در دقیقه ۴۹، رشفورد پس از خطای تیموتی کاستانیه صاحب ضربه آزاد شد، ولی خیلی زود اتفاق دیگری رخ داد: دیوگو دالو در موقعیتی مناسب توپ را به شکل بدی از دست داد و در ادامه هم پاس بلند ماینو در دقیقه ۵۱ بیش از حد کشیده بود؛ حمله یونایتد از همان ابتدا به بنبست خورد و نتوانست ادامه پیدا کند.
یک دقیقه بعد، ارسال و ادامه کار برای یونایتد با یک قطع توپ همراه شد: پاس لیساندرو مارتینز توسط فولام بریده شد و بلافاصله شاگردان حریف ضدحمله دیگری را راه انداختند. در دقیقه ۵۳، یوری تیلمانس و رشفورد با همکاری خوب وارد فاز تهاجمی شدند، اما پاس عرضی تیلمانس کیفیت لازم را نداشت و همین موضوع با خطای امبومو همراه شد تا ادامه تلاش یونایتد متوقف شود. پس از آن هم زنجیره فشار فولام گستردهتر شد؛ لمس سنگین امبومو، دفع بیهدف لامنس و اشتباهش در کنترل پاس ماینو باعث شد حریف راحتتر به جلو حرکت کند.
در دقیقه ۶۰، شوت ایووبی بعد از برخورد به تیلمانس به کرنر ختم شد. یک دقیقه بعد، امبومو فرصت نادری را در اختیار یونایتد گذاشت؛ اما کنترل او بسیار ضعیف از آب درآمد و توپ از دست رفت. پس از آن، اسکار باب با عبور از لوک شاو وارد مسیر خطرناک شد و ارسالش به داخل محوطه جریمه رسید.
ماینو بعد از قطع توپ، بهجای اینکه ضدحمله را با نظم و سرعت شروع کند، پاسش را مستقیم به کالوین باسی داد. مدافع فولام پس از غلبه بر کنیا توانست شوت بزند و لامنس توپ را دفع کرد؛ اما توپ در نهایت به لیساندرو مارتینز برخورد کرد و همان برگشت، راه را برای ورود توپ به دروازه باز کرد.
البته انکار نمیشود که کنیا در ادامه توانست بازی را به تساوی بکشد و یونایتد را از شکست نجات دهد، ولی واقعیت این است که آن ۱۵ دقیقه با انبوهی از پاسهای اشتباه، تصمیمهای ناکارآمد و کمبود تحرک همراه بود؛ موضوعی که نگرانیها درباره روند منچستریونایتد در دوران هدایت مایکل کریک را بیش از پیش تقویت میکند.