ترامپ در تیررس فشارها
فرارو- پیتر رادجرز، کارشناس ارشد موضوعات بین‌المللی نشریه میدل ایست مانیتور
به نقل از فرارو و از سوی نشریه میدل ایست مانیتور، در حالی که جنگ ایران به دوره‌های طولانی‌مدت خود وارد شده است، نشانه‌هایی از اوج‌گیری فشارهای سیاسی و اقتصادی بر دولت دونالد ترامپ در درون آمریکا نمایانگر است. در تاریخ ۲۱ سپتامبر، مایک راجرز، نامزد جمهوری‌خواه سنا در میشیگان، و اشلی هینسون، نامزد جمهوری‌خواه سنا در آیووا، خواستار پایان فوری جنگ شدند؛ این موضع‌گیری در شرایطی اعلام شد که هر دو پیش از آن از اختیارات ترامپ برای ادامه عملیات نظامی حمایت کرده بودند. این دو سیاستمدار همچنین فشار اقتصادی بر خانواده‌های آمریکایی را از دلایل تغییر نظر خود ذکر کردند.
نارضایتی عمومی از درگیری و هزینه‌های زندگی
داده‌های حاصل از نظرسنجی‌ها نشان‌دهنده آن است که جنگ ایران در حالی ادامه دارد که رضایت عمومی از عملکرد دولت آمریکا به وضوح کاهش یافته است. بر اساس نظرسنجی رویترز/ایپسوس که در تاریخ ۱۷ تا ۲۰ سپتامبر انجام شد، میزان رضایت از اقدامات ترامپ به ۳۲ درصد کاهش یافته و ۳۴ درصد نیز به روش مدیریت حملات نظامی آمریکا علیه ایران رأی مثبت داده‌اند. این ارقام صرفاً بیانگر وضعیت عمومی در زمان نظرسنجی هستند و به‌تنهایی نمی‌توانند دستاوردهای کسب‌شده یا ارزیابی کلی از رئیس‌جمهور را به‌روشنی مشخص نمایند.
در همین حال، هزینه‌های مستقیم جنگ نیز به موضوعی حیاتی در مباحثات داخلی تبدیل شده است. دفتر بودجه کنگره آمریکا اعلام کرده که تا تاریخ اول اوت ۲۰۲۶، هزینه‌های وزارت دفاع برای به‌کارگیری نیروها در جنگ علیه ایران به حدود ۳۸ میلیارد دلار خواهد رسید. این مبلغ شامل تأمین مهمات استفاده‌شده و جایگزینی تجهیزات از دست‌رفته، افزایش ساعات پرواز، عملیات‌های دیگر و مخارج سوخت می‌شود. همچنین دفتر بودجه پیش‌بینی کرده که ادامه جنگ در شرایط درگیری مشابهی که در ماه‌های مه و ژوئن مشاهده شد، به‌طور ماهیانه حدود ۲ میلیارد دلار هزینه اضافی به همراه خواهد داشت و اگر شدت درگیری مشابه تیرماه ادامه یابد، این هزینه ممکن است به حدود ۳ میلیارد دلار در ماه برسد.
کنگره و محدودیت اختیارات رئیس‌جمهور
مسئله بعدی به توزیع اختیارات جنگی بین کاخ سفید و کنگره بازمی‌گردد. قانون اختیارات جنگی شرایطی را برای رئیس‌جمهور تعیین می‌کند که او باید درخصوص اطلاع‌سانی و مشورت با کنگره عمل کند و در موارد مشخصی، ادامه درگیری بدون مجوز از کنگره محدود می‌شود.
در تاریخ ۱۵ سپتامبر، مجلس نمایندگان با رأی ۲۲۰ در برابر ۲۰۴ به قطعنامه‌ای رأی داد که خواستار خروج نیروهای آمریکایی از عملیات خصمانه بر ضد ایران بود. هفت جمهوری‌خواه به همراه دموکرات‌ها به این قطعنامه رأی مثبت دادند. با این حال، تصویب یک قطعنامه در یک مجلس به‌تنهایی به معنای پایان جنگ نیست و کنگره همچنان ابزارهای دیگری از جمله تصویب بودجه و اعمال شرایط بر نحوه استفاده از منابع نظامی را در اختیار دارد.
پول و سیاست؛ دو زاویه مختلف برای اندازه‌گیری نفوذ
هزینه‌های سیاسی و مالی همراه با موضوع جنگ، باعث ایجاد بحثی گسترده‌تر درباره رابطه میان افکار عمومی، نمایندگان منتخب و گروه‌های ذی‌نفوذ شده است. گزارش‌های مالی نشان می‌دهد که در سال ۲۰۲۴ حدود ۴.۴ میلیارد دلار برای لابی‌گری فدرال در ایالات متحده هزینه شده است؛ رقمی که تمام حوزه‌های لابی‌گری را شامل می‌شود و به‌صورت خاص مرتبط با صنایع دفاعی نمی‌باشد. همچنین، گزارش‌های مالی مربوط به مبارزات انتخاباتی از مشارکت میلیون‌ها دلاری کمیته‌های سیاسی و افراد مرتبط با صنعت دفاعی در تأمین مالی برخی از نمایندگان در سال ۲۰۲۶ خبر می‌دهند.
با این وجود، این ارقام به‌تنهایی گواهی بر این نیستند که کمک‌های مالی یا لابی‌گری، دلیل تصمیمات خاص در مورد جنگ هستند. این داده‌ها تنها حجم مشارکت مالی در حیطه سیاسی را نمایان می‌سازند و برای اثبات وجود رابطه مستقیم بین پول و تصمیم‌گیری، نیاز به شواهد بیشتری است.
انتخابات و مسئله پاسخگویی سیاسی
تغییر نقطه‌نظر برخی جمهوری‌خواهان در مورد جنگ نیز به بخشی از این مباحث مرتبط می‌شود. راجرز و هینسون اکنون به دنبال پایان فوری جنگ می‌باشند، در حالی که قبل‌تر از سیاست‌های نظامی ترامپ حمایت کرده بودند. این تغییر در شرایطی صورت می‌گیرد که فشار ناشی از افزایش هزینه‌های انرژی و دیگر مخارج خانوار به یکی از موضوعات کلیدی سیاسی تبدیل شده است.
در نهایت، این تحولات پرسش مهمی در مورد نمایندگی سیاسی در ایالات متحده به وجود می‌آورد: فاصله میان خواسته‌های شهروندان، واکنش نمایندگان و تغییرات واقعی در سیاست‌ها چگونه پر می‌شود؟ نظرسنجی‌ها میزان رضایت یا نارضایتی را به ثبت می‌رسانند، رأی‌های کنگره نشان‌دهنده عملکرد نمایندگان در یک زمان مشخص است و داده‌های مالی نیز مقدار منابع صرف‌شده برای تأثیرگذاری بر سیاست را نشان می‌دهند. اما هیچ‌یک از این موارد به تنهایی تصویری جامع از چرخه تصمیم‌گیری ارائه نمی‌دهد.