قلعهنویی با پافشاری بر مواضع خود، اعتبار تیم ملی و میراث کیروش را به خطر انداخته است/ چگونه خودمان را باعث قدرت گرفتن حریفان و تبدیل آنها به مدعیان میکنیم!
رویارویی نخست ایران با ازبکستان به دورهای برمیگردد که این کشور پس از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی استقلال یافته و در نخستین حضور خود در بازیهای آسیایی ۱۹۹۴ هیروشیما با شایستگی مدال طلای فوتبال را از آن خود کرد. این رقابتها به بازیهای آسیایی ۱۹۹۸ بانکوک مرتبط است، جایی که ایران در مرحله یک چهارم نهایی، مدافع عنوان قهرمانی را با هتتریک علی دایی با نتیجه ۴ بر صفر شکست داد و در ادامه به مقام قهرمانی دست پیدا کرد.
در زمان مربیگری یک مربی پرتغالی، که قلعهنویی تمایلی به ذکر نامش ندارد، ازبکستان به رقیب همیشگی ما در مقدماتی جامهای جهانی تبدیل شد. حتی در دورههایی که این تیم همگروه ما نبود، انتخاب آن برای برگزاری بازیهای دوستانه به جوانسازی ملیپوشان کیروش کمک شایانی کرد. کیروش که در تلاش بود نسل جدیدی را در تیم ملی یاری کند و ساختار تیمی را برای آینده بنا کند، به خوبی میدانست که موفقیتهای متوالی برابر این تیم، چه تأثیری در تقویت روحیه و اعتماد به نفس ستارههای جوان خواهد داشت.
این موضوع باعث شد تا ایران در تاشکند و تهران به راحتی ازبکستان را شکست دهد و به طور سنتی ۳ امتیاز این بازیها را از پیش در اختیار داشته باشد. همچنین، به طور مداوم توانستیم به جام جهانی صعود کنیم. همان نقشی که کارلوس کیروش با کره جنوبی ایفا کرده بود و دیدیم که شکستهای متوالی این تیم مقابل ما به جایی رسید که آنان برای برگزاری بازیهای دوستانه به ما التماس میکردند!
اما اکنون اوضاع به طرز معکوسی تغییر کرده و به سود ما نبوده است. تمامی زحمات و دستاوردهای کارلوس به واسطه مدیریت امیر به باد رفته است! اکنون ما به ازبکستان خواهش میکنیم که با ما دیدار کند، چرا که قادر به ترتیب دادن بازیهای دوستانه نیستیم! غافل از آن که اگر بازی نکنیم، این وضعیت از مواجهه با این حریف بهتر خواهد بود! چرا چنین چیزی؟
ازبکستان که در خانه خود حتی در فینال دوره اول کافا شکست خورده بود، در فینال دوره دوم با اخراج آریا یوسفی در دقیقه ۲، در بیش از ۱۲۰ دقیقه ۱۰ نفره مقاومت کرد و تنها به خاطر گل دقیقههای پایانی وقتهای اضافی، اولین پیروزی خود را برابر ما جشن گرفت. بعداً در فینال تورنمنت چهار جانبه العین، که در آن ضربات پنالتی تخصص دروازهبان ما بود، دوباره توانست پیروزی را تکرار کرده و جشن شادی مقابل ملیپوشان ما بگیرد.
حالا تیمی که از شکستهای پی در پی به پیروزیهای اندک در شرایط نابرابر رسیده و به نتایج برتر و پیروزی در ضربات پنالتی دلخوش شده، با تکرار اشتباهات مدیران مواجه است و تیم ملی را مثل گوشت قربانی به این حریف میسپارد. اکنون به وضعیتی رسیدهایم که در شهری غیر از پایتخت، بدون حضور پرتعداد هواداران و ستارههای شاغل در لیگ ایران، با سه گل به راحتی شکست میخوریم!
مشاهده کردیم که این پیروزی آنقدر برایشان تکراری شده که دیگر شادی خاصی نداشتند. ما فقط ازبکستان را قوی نکردهایم، بلکه تمامی رقبای دیگر از این تیم درس آموختند و حالا مقابل ما برای کسب پیروزی میآیند. ازبکستان فقط نقاط ضعف ما را به رخ نکشیده و روشهای شکست ما را به رقبا نشان نمیدهد، بلکه از نظر روانی به گونهای عمل کرده که تیمهای درجه سه قاره - چه در سطح ملی و چه باشگاهی که قبلاً تنها برای کاهش گل دریافت کرده و شکستی با فاصله کمتر به میدان میآمدند - حالا از دقیقه اول برای غلبه بر ما تلاش میکنند و متأسفانه در بسیاری از موارد به موفقیت نیز میرسند.
فاجعهای که تیم امید در برابر کره شمالی متحمل شد سندی بر این مدعاست، و چند روز پیش نیز سالگرد شکست ۷-۱ استقلال برابر الوصل بود و تراکتور هم با باخت خود آغازگر این روند شد. در نهایت، هر آنچه کارلوس برای اعتبار فوتبال ایران انجام داده بود، با لجبازی قلعهنویی و اتخاذ مسیر خلاف او ضایع شد...