تا پیش از آزادسازی خرمشهر، هیچ فرصتی برای قبول آتشبس در ایران وجود نداشت
به نقل از خبرگزاری خبرآنلاین، در جلسهای تخصصی با عنوان «دلایل به درازا کشیدن جنگ ایران و عراق به مدت هشت سال» که به مناسبت سالگرد چهل و ششم آغاز جنگ تحمیلی برگزار شد، محمد درودیان (نویسنده و پژوهشگر حوزه تاریخ جنگ)، جهانگیر کرمی (استاد روابط بینالملل در دانشگاه تهران) و سهند ایرانمهر (پژوهشگر و نویسنده) حضور داشتند. در این نشست، جهانگیر کرمی با اشاره به اینکه برای پایان دادن به این جنگ هشتساله سه مقطع مهم وجود داشت، از جمله «پس از فتح خرمشهر در خرداد ۱۳۶۱»، «پس از تصرف فاو در زمستان ۱۳۶۴» و «پس از تصویب قطعنامه ۵۹۸ در تیر ۱۳۶۶»، اظهار داشت که پیش از فتح خرمشهر هیچ بستری برای پذیرش آتشبس و توافق در جامعه وجود نداشت. او افزود: «تا پیش از فتح خرمشهر، هیچ فرد یا گروهی در ایران وجود نداشت که به این موضوع فکر کند که بیاییم قطعنامه را جدی بگیریم، آتشبس را بپذیریم یا به مذاکره بپردازیم؛ چون اساساً زمینهای برای این مسئله وجود نداشت. بنابراین، در ایران کسی به این موضوع توجهی نمیکرد.»
این استاد روابط بینالملل دانشگاه تهران در رابطه با دلایل عدم پذیرش قطعنامه ۴۷۹ از سوی ایران، که تنها یک هفته پس از شروع رسمی جنگ توسط شورای امنیت سازمان ملل منتشر شد و از دو طرف خواسته بود که هرچه سریعتر به درگیریها پایان دهند، بیان کرد: عراق یک حمله سراسری انجام داد و این حملات عمدتاً در خطوط مرزی حدود ۵۰۰ کیلومتری در جنوب کشور متمرکز شده بود و در بخشهای کلیدی از این مرز، از قصرشیرین تا مصب اروندرود پیشرویهایی داشته است. علیرغم اینکه دو کشور نزدیک به ۱۶۰۰ کیلومتر مرز مشترک دارند، تمرکز حملات دشمن عمدتاً در استانهای خوزستان، ایلام و کرمانشاه بود. در چنین شرایطی، شورای امنیت سازمان ملل بدون اینکه تصریح کند چه نوع تجاوزی صورت گرفته و بدون شناسایی متجاوز، به دو کشور میگوید که آتشبس برقرار سازند. لذا در آن زمان اصولاً امکان چنین اقداماتی وجود نداشت.
برای مطالعه کامل گزارش این نشست، میتوانید از اینجا مطلب را بخوانید.
۲۵۹