دلایل پرواز «هواپیمای روز قیامت» آمریکا چیست؟

فرارو- یک فروند از E-4B Nightwatch متعلق به نیروی هوایی آمریکا، که به‌خاطر مأموریت خاصش به عنوان «هواپیمای روز قیامت» شناخته می‌شود، دوباره در آسمان ایالات متحده مشاهده گردید. این هواپیما در تاریخ ۲۵ سپتامبر در یک پرواز قابل تعقیب از منطقه اوماها واقع در ایالت نبراسکا به سمت Knob Noster در میسوری پرواز کرد؛ این پرواز مجدد موجب جلب توجه علاقه‌مندان به هوانوردی و تحلیل‌گران OSINT به این وسیله هوایی خاص شد.

به گزارش فرارو، اما علت اهمیت این پرواز چیست و چرا هر بار که یکی از E-4Bها در آسمان مشاهده می‌شود، تصاویر آن به سرعت در شبکه‌های اجتماعی به اشتراک گذاشته می‌شود؟

یک اتاق جنگ در آسمان

E-4B به ظاهر یک بوئینگ ۷۴۷ بزرگ می‌باشد، اما مأموریت آن به طور قابل توجهی با هواپیماهای مسافربری یا حتی بمب‌افکن‌های نیروی هوایی آمریکا متفاوت است. این هواپیما واقعاً یک مرکز فرماندهی و کنترل هوابرد به شمار می‌رود؛ سیستمی که به‌منظور حفظ قدرت فرماندهی آمریکا در سخت‌ترین شرایط ممکن طراحی شده است.

در شرایطی که مراکز فرماندهی زمینی آمریکا متحمل آسیب شوند یا ارتباطات آنها مختل گردد، E-4B می‌تواند به عنوان یک مرکز فرماندهی جایگزین عمل کند. به این ترتیب، مسئولان ارشد آمریکایی و فرماندهان نظامی قادر خواهند بود از آسمان با نیروهای مختلف ارتباط برقرار کرده و عملیات‌های خود را مدیریت نمایند.

این ویژگی به ویژه در سناریوهای جنگ هسته‌ای اهمیت دارد؛ زیرا یکی از وظایف اساسی این هواپیما حفظ ارتباطات و فرماندهی در شرایطی است که زیرساخت‌های زمینی با تهدیدات جدی مواجه شده‌اند.

داخل E-4B نیز خبری از کابین‌های معمولی نیست. هواپیما به بخش‌های مختلفی شامل محل کار مقامات ارشد، اتاق کنفرانس، اتاق توجیه، مرکز عملیات، بخش ارتباطات و منطقه استراحت تقسیم شده و توانایی پذیرش حدود ۱۱۲ نفر را داراست.

هواپیمایی که باید پس از فاجعه ارتباطات را حفظ کند

یکی از بارزترین ویژگی‌های E-4B، سیستم‌های ارتباطی پیشرفته آن است. این هواپیما به گونه‌ای طراحی شده تا در شرایطی که زیرساخت‌های ارتباطی زمینی آسیب دیده‌اند، بتواند همچنان ارتباطات فرماندهی را نگه‌دارد.

سیستم‌های موجود در این هواپیما مقاوم در برابر پالس‌های الکترومغناطیسی یا EMP نیز می‌باشند. این پدیده می‌تواند به دنبال یک انفجار هسته‌ای رخ دهد و به تجهیزات الکترونیکی آسیب وارد کند یا آنها را مختل سازد.

E-4B همچنین به سیستم‌های ارتباطی ماهواره‌ای مجهز است و امکان برقراری ارتباط با نیروهای آمریکایی در نقاط مختلف جهان را فراهم می‌آورد. همین قابلیت است که این هواپیما را از یک منبع هوایی بزرگ معمولی به یک مرکز فرماندهی سیار تبدیل می‌کند.

علاوه بر این، E-4B به شیوه‌ای طراحی شده که بتواند در آسمان برای مدت طولانی باقی بماند. این هواپیما قابلیت سوخت‌گیری هوایی دارد و حتی بدون سوخت‌گیری می‌تواند حدود ۱۲ ساعت در آسمان پرواز کند.

ابعاد آن نیز قابل توجه است؛ طول این هواپیما بیش از ۷۰ متر و فاصله دو سر بال‌های آن نزدیک به ۶۰ متر می‌باشد و وزن کل برخاست آن به حدود ۳۶۰ تن می‌رسد.

چرا تنها چهار فروند وجود دارد؟

یکی از علل توجه خاص به پرواز اخیر این است که ناوگان E-4B بسیار محدود است. نیروی هوایی آمریکا تنها چهار فروند از این هواپیما را در اختیار دارد.

به همین دلیل، زمانی که یکی از آنها در پروازی قابل پیگیری شرکت می‌کند، علاقه‌مندان به هوانوردی و تحلیل‌گران OSINT می‌توانند مسیر آن را دنبال کرده و تصاویر این هواپیما به سرعت در شبکه‌های اجتماعی منتشر می‌شود.

با این حال، باید تأکید کرد که این موضوع به معنای آن نیست که هر پرواز E-4B نشان‌دهنده وقوع یک بحران نظامی یا آغاز جنگ است. این هواپیما علاوه بر مأموریت‌های عملیاتی، به منظور آموزش، تمرین‌های فرماندهی و پشتیبانی از سفرهای مقامات عالی‌رتبه نیز مورد استفاده قرار می‌گیرد.

بنابراین، پرواز ۲۵ سپتامبر به تنهایی نمی‌تواند به عنوان علامتی از آغاز یک عملیات نظامی یا آمادگی برای جنگ در نظر گرفته شود. اهمیت این پرواز بیشتر به خود این هواپیما و مأموریتی بازمی‌گردد که به وسیله آن تعریف شده است.

لقب «هواپیمای روز قیامت» نیز به طور دقیق از این موضوع نشأت می‌گیرد؛ E-4B برای روزی طراحی شده که ممکن است بخش‌هایی از مراکز فرماندهی و ارتباطات آمریکا در روی زمین غیرقابل استفاده شوند. در چنین شرایطی، مقصود این است که اتاق فرماندهی آمریکا به آسمان منتقل شده و از آنجا به فعالیت خود ادامه دهد.