چندین دهه قبل، تصور غالب بر این بود که منظومه شمسی شامل ۹ سیاره است، تا آنکه پلوتون به عنوان یک سیاره کوتوله معرفی شد. اخیراً از سوی پروفسور «موتلو یلدیز» از دانشگاه اژه ترکیه، نظریهای جدید و شگفتانگیز ارائه شده است. این مطالعه ادعا میکند که خورشید در مراحل اولیه حیات خود یک «سوپرزمین» با جرمی بین ۵ تا ۱۰ برابر زمین را جذب کرده است.
شواهد دال بر بلعیدن یک سیاره توسط خورشید
شواهدی که بر وجود این ادعا دلالت میکند، ردپاهای قابل تشخیصی از عبور یک سیاره از لایههای بیرونی خورشید است. این یافتهها به دلیل ناهمخوانیهای مشاهده شده میان مدلهای کنونی خورشید و مشاهدات نوین به دست آمدهاند. دو نشان اصلی، «تحولات ساختار داخلی خورشید» و «کمبود غیرمنتظره لیتیوم» در آن هستند. فرضیهی مطرح شده این است که ستاره ما یک سوپرزمین را بلعیده که لیتیوم را به لایههای عمیقتر فرستاده و این فرآیند موجب از بین رفتن سریعتر آن عنصر شده است.
تبیین معمای سوپرزمینها با نظریه جدید
این یافتهها ممکن است پاسخگوی معمای عدم وجود سوپرزمینها در منظومه شمسی ما باشد. محققان در منظومههای دوردست و مختلفی سوپرزمینهایی را شناسایی کردهاند، اما منظومه شمسی ما از آن بیبهره است. در نتیجه، احتمال دارد که سیاره نهم این منظومه همان سوپرزمین گمشدهای باشد که خورشید آن را بلعیده است. با این حال، باید توجه داشت که این یافتهها در حال حاضر تنها در قالب یک مدل نظری قابل قبول هستند.