چرا نشست ابوظبی مهم است؟ ایران محور رایزنی نتانیاهو با مقامات عربی
به گزارش ایلنا، سفر اخیر بنیامین نتانیاهو، نخستوزیر رژیم صهیونیستی، به امارات متحده عربی را نمیتوان صرفا یک دیدار دوجانبه میان تلآویو و ابوظبی دانست؛ اهمیت این سفر بیش از هر چیز به زمانبندی آن و گزارشهایی بازمیگردد که از رایزنیهای منطقهای درباره ایران و تحولات امنیتی پس از جنگ حکایت دارد.
نتانیاهو روز یکشنبه در ابوظبی با محمد بنزاید آلنهیان، رئیس امارات، دیدار کرد. دفتر نخستوزیر رژیم صهیونیستی هدف این سفر را بررسی روابط دوجانبه و تحولات منطقهای اعلام کرده، اما سه مقام ارشد اسرائیلی به رویترز گفتهاند این دیدار حدود ۶ ساعت طول کشیده و ایران یکی از محورهای اصلی گفتوگوها بوده است.
اهمیت این سفر زمانی بیشتر میشود که رسانههای اسرائیلی از رایزنیهای گستردهتر در ابوظبی خبر دادهاند. بر اساس این گزارشها، نمایندگانی از عربستان سعودی، اردن، مراکش و برخی کشورهای دیگر درباره ایران، حملات انصارالله و همکاریهای پدافندی گفتوگو کردهاند؛ گزارشهایی که تاکنون بهطور رسمی از سوی کشورهای نامبرده تأیید نشده است.
این رایزنیها در شرایطی انجام شده که کانالهای دیپلماتیک میان تهران و واشنگتن نیز دوباره فعال شده است. دو طرف همچنان از طریق میانجیها در تماس هستند و درباره پایان درگیریها، بازگشایی تنگه هرمز و ازسرگیری مذاکرات هستهای رایزنی میکنند. همزمان، آکسیوس از بررسی امکان ارائه برخی تخفیفهای اقتصادی و دسترسی ایران به بخشی از داراییهای مسدودشده در برابر امتیازهای هستهای خبر داده بود؛ گزارشی که ترامپ آن را رد کرد، هرچند ادامه تماسهای غیرمستقیم میان دو طرف مطرح است.
در چنین شرایطی، رایزنی همزمان اسرائیل و برخی کشورهای عربی درباره ایران را میتوان بخشی از تلاش بازیگران منطقهای برای اثرگذاری بر ترتیبات امنیتی و سیاسی پس از جنگ دانست؛ بهویژه آنکه تحولات مرتبط با ایران مستقیما با امنیت خلیج فارس، انرژی و کشتیرانی گره خورده است.
از این منظر، موضوع فقط مناسبات اسرائیل با امارات یا دیگر کشورهای عربی نیست. گزارشهای مربوط به حضور نمایندگان کشورهایی که روابط رسمی با رژیم صهیونیستی ندارند، نشان میدهد پرونده ایران میتواند به بستری برای رایزنیهای امنیتی غیرعلنی میان بازیگران منطقه تبدیل شود؛ هرچند جزئیات این رایزنیها همچنان در سطح گزارشهای رسانهای قرار دارد.
در نهایت، سفر نتانیاهو به ابوظبی را باید در متن دو روند همزمان دید: تلاش تهران و واشنگتن برای باز کردن مسیر دیپلماسی و رایزنی بازیگران منطقهای برای مشخص کردن جایگاه خود در ترتیبات احتمالی پس از جنگ. از این منظر، ابوظبی در شرایط کنونی صرفا میزبان یک دیدار دوجانبه نیست، بلکه به محل تلاقی چند پرونده حساس منطقهای تبدیل شده است.