هلی‌کوپتر جنگی ارابه شیطان / عکس

به گزارش خبرآنلاین و با استناد به فارس، در اواخر دهه ۱۹۷۰ میلادی و در بحبوحه ماجراهای ناگوار در کوهپایه‌های سخت و ناهموار افغانستان، یک پدیده ناشناخته و مرگبار تحولاتی عمیق در نبردهای هوایی ایجاد کرد. چریک‌هایی که در خطوط جنگ قرار داشتند، با دیدن یک هواپیمای جنگی فولادین که گلوله‌های ضدهوایی سنگین کالیبر ۱۲.۷ میلی‌متری از آن بازتاب می‌یافت و با سرعتی سرسام‌آور آتش کشتاری از راکت و گلوله به سوی اهداف می‌افشاند، دچار ترس و وحشت فراوان شدند.

این هواپیمای زرهی که در میان مجاهدین به نام «عربة الشیطان» یا «ارابه شیطان» معروف شد، چیزی جز بالگرد تهاجمی میل۲۴، شناخته‌شده به عنوان هایند در بین ناتو نبود؛ این محصول برجسته از صنایع هوانوردی نظامی شوروی، با شکستن الگوهای سنتی طراحی بالگردها، فصلی نوین در فناوری نبرد هوایی در کشورهای بلوک شرق آغاز کرد.

ترکیب نامتعارف تانک پرنده و نفربر رزمی

در زمانی که طراحان کشورهای غربی، همچون سازندگان بالگرد کبرا در آمریکا، تمرکز خود را بر روی ساخت بالگردهای تهاجمی باریک و سبک قرار داده بودند، مهندسان دفتر طراحی میل کاملاً رویکردی متفاوت را در پیش گرفتند. ايده اصلی طراحان شوروی تشکیل یک نفربر زرهی پرنده بود؛ پلتفرمی سنگین که قادر باشد نقش یک تانک جنگی را در آسمان ایفا کند و به طور همزمان یک جوخه هشت‌نفره از نیروهای پیاده مسلح را نیز پیاده‌سازی نماید.

این ایده ترکیبی مهندسی، چالش‌های فراوانی را به دنبال داشت. در نتیجه، میل۲۴ به ساختاری تنومند با طول بدنه‌ای بالغ بر هفده متر و وزن برخاستی حدود دوازده تن دست یافت.

قلب این سیستم دو موتور توربوشفت قدرتمند کلیموف تی‌وی۳۱۱۷ است که هریک از آن‌ها بیش از ۲۲۰۰ اسب بخار نیرو تولید می‌کنند. این پیشرانه‌ها می‌توانند وزن سنگین سازه را تحمل کرده و نیروی رانش را به یک روتور اصلی پیشرفته پنج‌پره از جنس تیتانیوم و مواد مرکب فایبرگلاس منتقل نمایند که آسیب‌پذیری آن در برابر تیرهای متخاصم به حداقل رسیده است.

اصلی‌ترین دلیل اهدای لقب «ارابه شیطان» به این بالگرد، بقاپذیری و ساختار زرهی فوق‌العاده آن بود. به خلاف بالگردهای ترابری معمول، کابین دو نفره بالگرد (شامل خلبان و افسر تسلیحات) در یک محفظه تیتانیومی مقاوم قرار گرفته که به آن وان تیتانیومی گفته می‌شود. شیشه‌های کاناپی کابین با صفحات ضدگلوله چندلایه تقویت شده‌اند.

در درگیری‌های افغانستان، سلاح اصلی مجاهدین افغانستانی برای ایجاد آتش‌بار ضدهوایی، مسلسل‌های دوشکا کالیبر ۱۲.۷ میلی‌متری بود. بدنه و اجزای حیاتی میل۲۴ به گونه‌ای طراحی و زره‌پوش شده بودند که این گلوله‌ها در غالب موارد نتوانند به نقاط کلیدی نفوذ کرده یا موتورها را از کار بیندازند.

تکرار طرز کمانه کردن گلوله‌ها از بدنه این بالگرد در دید تیراندازان زمینی، احساساتی روانی مبنی بر آسیب‌ناپذیری میل۲۴ به وجود آورد و لقب «ارابه شیطان» را در زبان جنگی تثبیت کرد. این بالگرد تنها پس از تجهیز نیروهای چریکی به موشک‌های دوش‌پرتاب هدایت فروسرخ پیشرفته استینگر، با چالش‌های جدی مواجه شد که به طور مستقیم از سوی آمریکایی‌ها به مجاهدین تحویل داده شده بود.

از منظر قدرت درگیری، میل۲۴ به عنوان یک پایگاه آتش متحرک عمل می‌کند. در بخش جلو این پرنده در مد‌ل‌های اولیه و معروف دی و وی، یک تیربار چندلول چرخشی سنگین کالیبر ۱۲.۷ میلی‌متری تعبیه شده بود که با سرعت بالایی آتش می‌کرد و با سیستم هدف‌گیری هماهنگ می‌شد؛ در مدل‌های جدیدتر مانند نسخه پی، این تیربار با یک توپ دو لول مرگبار سی میلی‌متری جایگزین شده بود که تخریب وحشتناکی بر روی استحکامات و خودروهای زرهی داشت.

علاوه‌بر سلاح‌های خودکار، شش آویزگاه قرار گرفته روی بالچه‌ها، امکان حمل مقدار زیادی مهمات را برای ناوگان فراهم می‌کرد. قابلیت حمل غلاف‌های راکت‌انداز متنوع ۵۷ و ۸۰ میلی‌متری به همراه موشک‌های هدایت‌شونده ضدتانک با هدایت نیمه‌خودکار فرمان رادیویی، این ماشین جنگی را قادر می‌ساخت که با دوش‌پرتاب‌های متراکم، مواضع زمینی را به شکلی مؤثر پاکسازی کند. بمب‌های سقوط آزاد تا کالیبر پانصد کیلوگرم نیز به انعطاف‌پذیری رزمی این بالگرد در تخریب پایگاه‌های مستحکم می‌افزود.

۵۸۵۸