حسرت بزرگ فرگوسن بعد از جدایی از منچستریونایتد؛ اگر پیشتر با گواردیولا شام می‌خوردم...
سر الکس فرگوسن، ۱۳ سال پیش از هدایت منچستریونایتد کناره‌گیری کرد. در مدت زمان تقریباً ۲۷ ساله‌اش در اولدترافورد، او به یکی از شخصیت‌های برجسته در تاریخ این باشگاه تبدیل شد و دستاوردهای چشمگیری از جمله ۱۳ قهرمانی در لیگ برتر و دو قهرمانی در لیگ قهرمانان اروپا و سایر افتخارات ملی و بین‌المللی را کسب کرد.
دیوید مویس به عنوان جانشین مستقیم فرگوسن انتخاب شد، اما از عهده چنین مسئولیت سنگینی برنیامد. مویس که در جولای ۲۰۱۳ هدایت یونایتد را به عهده گرفت، تنها ۱۰ ماه در این نقش باقی ماند و در آوریل ۲۰۱۴ از تیم جدا شد.
فرگوسن در جدیدترین کتابش با نام «Games of My Life»، درباره دیداری که یک سال قبل از بازنشستگی‌اش با پپ گواردیولا داشته است، صحبت کرده است. در آن زمان، گواردیولا در حال باز کردن فصل درخشانی در بارسلونا بود و تصمیم خود برای پیوستن به بایرن مونیخ را تقریباً گرفته بود. با این وجود، فرگوسن بر این باور است که اگر این شام چند ماه زودتر برگزار می‌شد، شاید می‌توانست سکاندار سابق بارسلونا را برای پیوستن به منچستریونایتد متقاعد کند.
گواردیولا در سال ۲۰۰۹ با بارسلونا به شش قهرمانی در یک فصل دست یافت و بعد از پیوستن به بایرن مونیخ در سال ۲۰۱۳ نیز موفق به کسب هفت جام مهم شد. او همچنین در منچسترسیتی دوران فوق‌العاده‌ای داشت که شامل شش قهرمانی در لیگ برتر و یک قهرمانی در لیگ قهرمانان اروپا بود.
فرگوسن در کتابش تأکید کرده است: «در طول ۱۰ سال گذشته، بارها به این فکر کرده‌ام که اگر آن شام در سال ۲۰۱۲ با پپ در نیویورک چند ماه زودتر برگزار می‌شد، چه سرنوشتی ممکن بود رقم بخورد. آن زمان هنوز به‌صراحت تصمیم نگرفته بودم که بازنشسته شوم. پپ نیز پس از کسب موفقیت‌های چشم‌نواز در تنها چهار سال حضورش در لالیگا، از جمله قهرمانی‌های لیگ و لیگ قهرمانان، تصمیم به تجربه بوندس‌لیگا و بایرن مونیخ گرفت. اگر می‌توانستم زمان را به عقب برگردانم، آن شام را زودتر برگزار کرده و تمام تلاشم را می‌کردم تا او را قانع کنم که مسیر آینده‌اش در منچستر است. متأسفانه این وقایع به همین شکل پیش رفت. همین کافی است.»
فرگوسن وقتی با گواردیولا ملاقات می‌کرد هنوز تصمیمی نهایی برای بازنشستگی خود نگرفته بود، ولی پس از درگذشت کتی، خواهر همسرش در دسامبر ۲۰۱۲، تصمیم سختی برای ترک اولدترافورد اتخاذ کرد.
او همچنین در ادامه به گواردیولا اشاره کرده و گفته است: «پپ استانداردی بی‌نظیر برای نسل حاضر بازیکنان و هر شخصی که به مربیگری علاقه‌مند است، تعیین کرده است. او از کودکی با رنگ‌های آبی و اناری بارسلونا بزرگ شد و دوران بازی فوق‌العاده‌ای داشت و در دهه ۱۹۹۰ به عنوان یکی از برترین هافبک‌های خلاق فوتبال شناخته می‌شد. پپ در دوران بازی‌اش فقط طعم موفقیت را نچشید؛ بلکه واقعاً از آن بهره‌مند شد. او همچنین این فرصت را داشت که زیر نظر چهره‌های برجسته و مربیانی با سبک‌های مختلف کار کند؛ همچون یوهان کرویف، بابی رابسون و لوئی فان‌خال. پپ در سن ۳۷ سالگی به عنوان سرمربی بارسلونا انتخاب شد. وقتی می‌بینم برخی از بزرگ‌ترین ستاره‌های فوتبال بلافاصله پس از پایان دوران بازی خود با کمبود تجربه و آمادگی کافی وارد دنیای مربیگری می‌شوند، واقعاً نگران می‌شوم. این انتخاب غالباً نتیجه خوبی ندارد، به‌ویژه برای بازیکنانی که در لیگ برتر فعالیت کرده‌اند. فشار بسیار فزاینده است؛ همه نگاه‌ها به سوی شماست و جامعه انتظار دارد موفقیت‌هایی که در زمین به‌دست آورده‌اید، به‌طور خودکار در نقش مربی نیز حاصل شود. بازیکنان سابق شتاب می‌کنند تا به بالاترین سطوح مربیگری دست یابند. پپ گواردیولا مثال بارز مربی‌ای است که در سن نسبتاً کم، فعالیت خود را در یک باشگاه بزرگ آغاز کرد.»
همچنین بخوانید: تاریخچه طولانی اختلاف‌های رونالدو با مربیان؛ کریستیانو در پرتغال، منچستریونایتد و رئال مادرید حاشیه‌ساز شد!
