آیا انتخابات ۱۴۰۷ به دوقطبی پزشکیان و زاکانی می‌انجامد؟
مهدی اقراریان، یکی از اعضای شورای شهر تهران، به انتقاد از تبدیل شدن شهرداری به محلی برای رقابت‌های سیاسی و انتخاباتی پرداخت و اظهار داشت: «به نظر می‌رسد آقای دکتر زاکانی تمایل دارد که امروز به عنوان "احمدی‌نژاد ثانی" شناخته شود و مورد توجه قرار گیرد. ما به یاد داریم که آقای دکتر احمدی‌نژاد به عنوان فردی حامی اقشار محروم و طبقه متوسط جامعه شناخته شده بود.»
اقراریان در خصوص احتمال شکل‌گیری رقابت انتخاباتی بین زاکانی و پزشکیان در سال ۱۴۰۷ گفت: «به تصورم در انتخابات سال ۱۴۰۷، یکی از طرف‌ها آقای دکتر پزشکیان و طرف دیگر آقای زاکانی خواهد بود. در این دوقطبی، احساس می‌کنم آقای دکتر پزشکیان پیروز انتخابات خواهد شد.»
او افزوده است: «این نظر شخصی من است که به عنوان یک فعال سیاسی، معلم و تحلیلگر ارائه می‌کنم. تصور من بر این است که جریان اصلاحات از ارائه گزینه‌ای مانند علیرضا زاکانی در برابر آقای پزشکیان استقبال خواهد کرد، چرا که بر این باور است که در دوقطبی میان پزشکیان و زاکانی، آقای پزشکیان پیروز خواهد شد.»
این عضو شورای شهر تهران در مورد موقعیت زاکانی در رقابت‌های سیاسی آینده بیان کرد: «امروز آقای دکتر زاکانی بر این باور است که دیگر کاندیداها قبلاً امتحان خود را پس داده‌اند و طبق ضرب‌المثل معروف، آزموده را دوباره آزمودن نادرست است و او بهترین گزینه برای نمایندگی یک گروه سیاسی در کشور است.»
اقراریان تأکید کرد که ممکن است این تحلیل درست یا نادرست باشد و ادامه داد: «این برداشت و پیش‌بینی من این است که بر اساس گفت‌وگوهایی که با برخی از دوستانش در مکان‌های مختلف داشته‌ام، آقای دکتر زاکانی خود را به عنوان گزینه اصلی انتخابات ریاست‌جمهوری می‌بیند.»
شهرداری نباید سکوی ریاست‌جمهوری باشد
اقراریان در انتقاد از کاندیداتوری زاکانی در انتخابات ریاست‌جمهوری ۱۴۰۳ گفت: «اعضای شورا به شما رأی داده بودند که شهرداری شایسته برای تهران باشید. حالا فرقی نمی‌کند که شما شهردار خوبی بودید یا خیر، این که در میانه راه شهرداری تهران را ترک کرده و به قول معروف، هواپیما را روی اتوپایلوت گذاشته و سراغ انتخابات رفتید، به نظر من روش درستی نیست.»
او به مفهوم "حکمرانی نمایشی" اشاره کرد و گفت: «پیشنهاد من این است که نباید اجازه دهیم که شهردار تهران در زمانی که مسئولیت دارد، به انتخابات ریاست‌جمهوری بپردازد. شهرداری که تمایل به رئیس‌جمهور شدن دارد، تصمیماتش تحت تأثیر این علاقه قرار خواهد گرفت.»
این عضو شورای شهر تهران خاطرنشان کرد: «اگر بخواهم یک توصیه به شورای آینده داشته باشم، خواهش می‌کنم که شهرداری را انتخاب کنید که هدفی برای ریاست‌جمهوری نداشته باشد. اگر فردی خواست وارد شهرداری تهران شود، نباید به دنبال تبدیل شدن به رئیس‌جمهور باشد.»
اقراریان به امکان استفاده از ظرفیت‌های شهرداری در رقابت‌های انتخاباتی اشاره کرد و افزود: «مشکل زمانی آغاز می‌شود که شما به همان امکانات و زیرساخت‌ها در اختیار دارید. قانون هم تصریح کرده که نباید از این ظرفیت‌ها برای فعالیت‌های تبلیغاتی و انتخاباتی استفاده شود، اما واقعیت این است که آن چه در حال وقوع است، در برخی موارد با نص صریح قوانین فاصله دارد.»
او به فعالیت برخی مدیران شهرداری در ستاد انتخاباتی زاکانی در سال ۱۴۰۳ اشاره کرده و اظهار کرد: «زمانی که فردی شهردار است، نباید به دنبال ریاست‌جمهوری برود؛ باید به خوبی مسئولیتش را انجام دهد. وقتی کارش به پایان رسید و دیگر شهردار نیست، می‌تواند برای انتخابات ریاست‌جمهوری ثبت‌نام کند.»
زاکانی و احمدی‌نژاد دو شخصیت متفاوت‌اند
اقراریان در مقایسه میان زاکانی و احمدی‌نژاد اظهار کرد: «به گمان من، آقای زاکانی واقعاً تمایل دارد که چنین مقایسه‌ای از او انجام شود. با توجه به وضعیت اقتصادی و معیشتی مردم و میزان محبوبیت آقای احمدی‌نژاد در نظرسنجی‌هایی که گاه و بی‌گاه در مورد شخصیت‌های سیاسی انجام می‌شود، به نظر من آقای دکتر زاکانی به دنبال آن است که امروز به عنوان "احمدی‌نژاد ثانی" مطرح شود و با این نگارش دیده شود.»
او همچنین تأکید کرد: «آقای زاکانی، آقای احمدی‌نژاد نیست و ما با دو شخصیت کاملاً متفاوت رو به رو هستیم؛ هرچند ممکن است به منظور برنامه‌های سیاسی و جلب سرمایه اجتماعی، از روش‌های مشابهی استفاده کنند.»
این عضو شورای شهر تهران در اشاره به مفهوم حکمرانی نمایشی بیان کرد: «یکی از نشانه‌های حکمرانی نمایشی، تبدیل حکمرانی به یک امر شخصی و تقدم امر سیاسی بر آن است. یعنی شما بیشتر در جست‌وجوی یک ابرقهرمان یا چهره خاص هستید. در این حالت، نهادها، سیستم‌ها و فرآیندها کارایی ندارند و شما به دنبال یک شخص می‌گردید که به عنوان نجات‌دهنده مشکلات کشور مطرح شود.»
او افزوده است: «هر فردی که به سمت شهرداری تهران قدم می‌گذارد، انگار معتقد است که پس از این، کُت ریاست‌جمهوری را نیز خواهد پوشید. من معتقدم باید جلوی این انحراف در حکمرانی و این روش نادرست رو به جلو را با همدیگر بگیریم.»
دوقطبی پزشکیان و زاکانی به نفع رئیس‌جمهور است
اقراریان در اشاره به احتمال وقوع دوقطبی انتخاباتی در سال ۱۴۰۷ گفت: «برداشت من در آن زمان این بود که جریان‌های سیاسی رقیب تمایل دارند تا میان آقای دکتر زاکانی و کاندیدای خود یک دوقطبی ایجاد نمایند؛ زیرا آن‌ها بر این باورند که آرا منفی آقای دکتر زاکانی به قدری بالا است که ممکن است شرایطی دوباره پیش بیاید که در انتخاباتی با مشارکت کمتر از ۵۰ درصد، نتیجه‌ای دیگر رقم بخورد.»
او به انتخابات ریاست‌جمهوری سال ۱۴۰۳ اشاره کرده و گفت: «در مرحله اول انتخابات، زمانی که آقای دکتر پزشکیان وارد میدان شد، مشارکت حدود ۳۹ تا ۴۰ درصد بود. اما به محض اینکه انتخابات به مرحله دوم رسید و دوقطبی شکل گرفت، میزان مشارکت ۱۰ درصد افزایش پیدا کرد.»
اقراریان با بیان اینکه جریان اصلاحات از احتمال رقابت پزشکیان و زاکانی استقبال خواهد کرد، اضافه کرد: «به نظر من، اصلاح‌طلبان نیز از این موضوع خوشحال خواهند شد و خود آقای دکتر زاکانی هم به چنین شرایطی علاقه‌مند خواهد بود.»
او در عین حال تأکید کرد: «سیاسی‌ها بالا و پایین دارند و شرایط می‌تواند تغییر کند. با توجه به وضع کنونی کشور، به نظرم نمی‌توان به طور قطع درباره این موضوعات صحبت کرد. بهتر است به دغدغه‌های معیشتی مردم و موضوعات مربوط به تأمین انرژی و سوخت توجه نماییم و از همین حالا برای آن‌ها برنامه‌ریزی کنیم.»
راه نجات کشور خردگرایی است
این عضو شورای شهر تهران با انتقاد از برتری رقابت‌های جناحی بر تصمیم‌گیری‌های مدیریتی اظهار داشت: «من بر این باورم که راه نجات کشور، نه اصول‌گرایی و نه اصلاح‌طلبی به معنای سیاسی آن، بلکه خردگرایی است. امروز باید امور را به خردمندان واگذار کنیم.»
او تصریح کرد: «موضوعی که من در مورد حکمرانی نمایشی مطرح کردم، در تعارض با حکمرانی حرفه‌ای قرار دارد. باید کار را به دست افرادی بسپاریم که منافع ملی را در نظر می‌گیرند و تفکرات باندی، گروهی و سیاسی ندارند.»
اقراریان همچنین درباره لزوم پرهیز از دوقطبی‌سازی سیاسی گفت: «فضای سیاسی کشور امروز ظرفیت دعواهای جناحی و حزبی را ندارد. مردم به حدی از مشکلات خسته شده‌اند که نباید یک اقلیت پر سر و صدا بیاید و میدان را، که نماد وحدت ملی ایرانیان است، به محلی برای کشمکش‌ها یا خدای نکرده تخریب دولت تبدیل کند.»
او در پایان تأکید کرد: «همه باید دست در دست یکدیگر بگذاریم تا از این شرایط سخت گذر کنیم. ورود علایق یا گرایش‌های سیاسی ما نباید سبب شود که حقیقت‌های جامعه را نادیده بگیریم.»