تهمت ناروا به ملی‌پوشان؛ بسیار تأسف‌بار است!
هر بار که یکی از شکست‌های تلخ در سطح ملی در پرتو توجهات قرار می‌گیرد، عده‌ای با تحلیل‌های عجیب و غریب، به سرعت انگشت اتهام را به سمت بازیکنان نشانه می‌گیرند و از لفظ «خیانت» سخن می‌گویند!
نمونه اخیر این قضیه، باخت ۴ بر یک تیم امید ایران در برابر کره شمالی رقم خورد؛ جایی که برخی ادعا کردند بازیکنان به حسین عبدی و کادر فنی بی‌وفایی کرده‌اند وگرنه کره شمالی هرگز نمی‌توانست چهار گل به ایران بزند.
ای کاش هوشیار باشیم! پس در تمام این سال‌ها که شاهد ناکامی‌های مکرر تیم‌های ملی در مسابقات مختلف بوده‌ایم، آیا واقعاً فوتبال ایران هیچ نقص ساختاری نداشته و همه مشکلات صرفاً ناشی از خیانت بازیکنان است؟!
اگر تیم امید از نزدیک به نیم قرن پیش نتوانسته است به المپیک راه پیدا کند، آیا باید درباره کارایی فدراسیون، نحوه برنامه‌ریزی، زیرساخت‌ها و آمادگی بازیکنان سؤالی مطرح کنیم یا فقط باید بازیکنان را متهم کنیم؟!
اگر سال‌هاست در جام ملت‌های آسیا به قهرمانی دست نمی‌یابیم، آیا نیازی به بررسی تصمیمات فنی و مدیریتی داریم یا این بار نیز خیانت بازیکنان علت اصلی است؟!
هنگامی که در آوردگاه‌های مختلف با شکست مواجه می‌شویم و تاریخ فوتبال‌مان پر از ناکامی است، آیا نیازی به تحلیل دقیق داریم یا کافیست عده‌ای بگویند بازیکنان کوتاهی کردند و این ماجرا را مختومه کنیم؟!
حتی در زمانی که در جام جهانی ۴۸ تیمی نیز از صعود به مرحله حذفی بازمی‌مانیم، به‌جای تحلیل کیفیت فوتبال، مدیریت و برنامه‌ریزی، می‌توانیم همه تقصیرها را به دوش بازیکنان بیندازیم و خود را از نگرانی رهایی ببخشیم!
اگر قرار باشد هر بار که دچار شکستی می‌شویم، همچون این رویکرد واکنشی از خود نشان دهیم، دیگر چه نیازی به مربی، مدیر، کارشناس و برنامه‌ریزی وجود دارد؟ فقط کافیست بعد از هر ناکامی، چند بازیکن را مقصر معرفی کنیم و منتظر برگزاری مسابقه بعدی بمانیم تا روند همان داستان مجدد تکرار گردد.
مسئله اصلی فوتبال ایران همین است؛ به‌جای اینکه از هر باخت درس بیاموزیم، گاهی در پی توجیهی هستیم که بتواند مسئولیت را از دوش تمامی افراد بردارد و به گردن چند نفر بیندازد.
با این رویه تحلیل، نه تنها در ۵۰ سال آینده، بلکه حتی در ۱۰۰ سال آینده نیز نباید مترصد پیشرفت باشیم. فوتبالی که به‌جای پرداختن به علل واقعی ناکامی‌ها، برای هر باخت یک مقصر مشخص کرده، محکوم به تکرار همان خطاها است.
شاید حالا زمان آن رسیده که بعد از هر شکست، به‌جای پرسیدن «چه کسی خیانت کرد؟»، به دنبال سؤال «چه چیز در فوتبال ما به درستی عمل نمی‌کند؟» باشیم.
بیشتر بخوانید: آقای عبدی! شکست شما چندان هم جالب نیست...