دهه ۷۰ میلادی به رغم قرارگیری در میانه دو دهه پرحرارت ۶۰ و ۸۰، دوره‌ای از تحولات الکترونیکی مهم بود. در آن زمان، پیشرفت‌های فناوری بدون فراگیر شدن ریزتراشه‌ها در زندگی روزمره، زمینه‌ساز خلق فناوری دهه 1970 و گجت‌هایی بودند که به طرز خاصی طراحی شده بودند. تولید انبوه و متدهای جدید ساخت، امکان ارائه ایده‌های نوآورانه را برای مخترعان فراهم کرد. این وسایل جالب و عجیبی که از طریق تبلیغات تلویزیونی و در ویترین فروشگاه‌ها به چشمی می‌خوردند، دنیایی غنی از نوآوری را به تصویر می‌کشند. با ما همراه باشید تا ۱۲ مورد از غیرمعمول‌ترین گجت‌های تولید شده در این دهه را بررسی نماییم.

Bone Fone: رادیویی که صدا را از طریق استخوان منتقل می‌کرد؟

رادیو Bone Fone به عنوان یک نوآوری بی‌نظیر، در سال ۱۹۷۹ به بازار معرفی شد. این گجت با طراحی خاصی به شکل یک لوله که به شال گردن شباهت داشت، ادعا می‌کرد که صدا را از طریق استخوان‌های کاربر منتقل می‌کند و تجربه‌ای استریو را بدون نیاز به هدفون فراهم می‌آورد. در حالی که فناوری انتقال صوت از طریق استخوان امروز به نام برندهایی مثل Shokz شناخته می‌شود، در واقع Bone Fone از بلندگوهای عادی استفاده می‌کرد که بر روی گردن قرار داشتند و انتقال واقعی صدا از طریق استخوان چندان مؤثر نبود.

Ronco Inside-the-Shell Egg Scrambler: تخم‌مرغ‌همزن داخل پوسته

دستگاه Ronco Inside-the-Shell Egg Scrambler یکی از اختراعات ران پوپیل، مخترع معروف، بود که ادعا می‌کرد قادر است تخم‌مرغ را در داخل پوسته خود هم بزند. این ابزار با فرو رفتن یک سوزن به داخل تخم‌مرغ و چرخش سریع آن، زرده و سفیده را ترکیب می‌کرد و به این طریق نیاز به ظرف جداگانه و چنگال را از میان برمی‌داشت. با اینکه حدود ۱۵۰,۰۰۰ دستگاه از آن با قیمت ۱۹.۹۵ دلار (در زمان خود) به فروش رفت، عملکرد آن چندان مؤثر نبود و نسخه‌های به‌روزتری بعدها به بازار آمدند که بدون نیاز به سوزن و برق عمل می‌کردند.

Mego 2-XL Robot: ربات اسباب‌بازی سخنگو

ربات Mego 2-XL که در سال ۱۹۷۸ به بازار آمد، یک اسباب‌بازی تعاملی و در واقع یک پخش‌کننده نوار ۸-ترکیب به شکل ربات بود. این ربات می‌توانست با استفاده از نوارهای مخصوص خود سؤالاتی بپرسد و با دکمه‌های پاسخ چندگزینه‌ای بر روی بدنه‌اش، به پاسخ‌های کاربر واکنش نشان دهد. Mego 2-XL تنها جنبه سرگرمی نداشت، بلکه به عنوان یک ابزار آموزشی نیز نقش داشت و یکی از پیشگامان ربات‌های اسباب‌بازی از جمله Teddy Ruxpin بوده است.

JVC Videosphere: تلویزیون کلاه فضانوردان

تلویزیون JVC Videosphere با طراحی خاصش به شکل کلاه فضانوردی، به دنبال رویداد تاریخ‌ساز فرود انسان بر روی ماه در اوج تب فضانوردی عرضه شد. این تلویزیون منحصر به فرد، که تا اوایل دهه ۸۰ نیز به فروش می‌رسید، می‌توانست با ۳۶۰ درجه چرخش بر روی پایه‌اش کار کند و به دو روش با باتری و برق شهری قابل استفاده بود. Videosphere یک تلویزیون سیاه و سفید بود و امروزه به خاطر طراحی خاص خود، به یک کالای کلکسیونی ارزشمند تبدیل گشته است.

HP-01 Calculator Watch: ساعتی جلوتر از زمان خود

ساعت محاسباتی HP-01، که در سال ۱۹۷۷ به قیمت بالای (۶۵۰ تا ۷۵۰ دلار) به بازار ارائه شد، یکی از نخستین تلاش‌ها برای ترکیب قابلیت‌های ساعت مچی و محاسباتی به شمار می‌رفت. این گجت نه تنها زمان را نمایش می‌داد، بلکه دارای امکاناتی چون آلارم، تایمر، تقویم و کرونومتر بود و توانایی محاسبه اختلاف زمانی یا شمارش روزها میان دو تاریخ را نیز داشت. با ۲۸ دکمه کوچک بر روی صفحه‌اش، نیاز به قلم مخصوص برای کار کردن با آن داشت و به دلیل فروش ناپایدار، نسخه برنامه‌ریزی‌شده HP-02 هرگز در بازار معرفی نشد.

Mattel Optigan: ارگ الکترونیکی با دیسک‌های نوری

ارگ الکترونیکی Mattel Optigan که توسط زیرمجموعه Optigan این شرکت طراحی و توسعه یافت، ساز موسیقی بی‌نظیری در دهه ۷۰ محسوب می‌شد. این دستگاه از دیسک‌های نوری برای ذخیره‌سازی اطلاعات صوتی مانند آکوردها، صداها و ریتم‌ها استفاده می‌کرد که از طریق یک فتودیود قرائت می‌شدند. هرچند این فناوری شباهتی به ذخیره‌سازی صوتی در سینما داشت، کیفیت صدای Optigan چندان مطلوب نبود و به رغم قیمت نسبتا پایین (۲۰۰ تا ۴۰۰ دلار)، مقبولیت کافی برای ادامه فعالیت نتوانست بدست آورد.

Polaroid Polavision: ویدیوی خانگی که پولاروید را ورشکست کرد

دوربین Polavision از شرکت پولاروید، که برخی آن را با عنوان «دوربینی که پولاروید را نابود کرد» می‌شناسند، تلاشی از سوی این شرکت برای ورود به بازار ویدئوی خانگی بود. با توجه به موفقیت چشمگیر دوربین‌های فوری که فیلم را بلافاصله به نمایش درمی‌آوردند، پولاروید در پی ساخت دوربینی ویدئویی با قابلیت ظهور فیلم در منزل بود. این سیستم از کاست‌های خاص و دستگاه پخش استفاده می‌کرد، اما کوتاهی زمان پخش ۲.۵ دقیقه‌ای، عدم صدای همراه و کیفیت پایین تصویر آن، در برابر دوربین‌های فیلم‌برداری مبتنی بر نوار (کامرادرها) در دهه ۸۰، شکست عظیمی به بار آورد و خسارت مالی سنگینی به شرکت نسبت داد.

Popeil Pocket Fisherman: چوب ماهیگیری تاشو برای لحظات ناگهانی

چوب ماهیگیری جیبی Popeil Pocket Fisherman، یکی دیگر از نوآوری‌های ران پوپیل، به عنوان راه حلی برای شرایط ناگهانی ماهیگیری طراحی شد. این ابزار که در دهه ۶۰ توسط پدر ران اختراع شد، به صورت تاشو طراحی شده تا به راحتی در داشبورد خودرو یا کوله‌پشتی جای بگیرد. یک محفظه در دسته آن به عنوان جعبه لوازم ماهیگیری عمل می‌کرد و می‌توانست قلاب، نخ و وزنه را در خود جای دهد. این محصول با قیمت ۱۹.۹۵ دلار به محبوبیت رسید و نمونه‌های مشابه آن همچنان در بازار موجودند.

Panasonic Panapet R-70: رادیوی کروی و رنگارنگ

رادیو Panasonic Panapet R-70، یک رادیوی AM اوایل دهه ۷۰ بود که به رغم نداشتن ویژگی‌های خاص فنی، به دلیل طراحی کروی و رنگ‌های زنده‌اش بسیار خاص و متمایز به شمار می‌رفت. این گجت به شکل یک توپ زنجیردار طراحی شده بود که قابلیت آویزان شدن به لباس داشت و با ولوم و دکمه‌های تنظیم فرکانس شبیه به چشم‌ها و درز میان دو نیمه بدنه شبیه به دهان، ظاهری «حیوان خانگی» به خود گرفته بود. Panapet که به یادبود نمایشگاه جهانی اوزاکا تولید شده بود، با رنگ‌های قرمز، زرد، آبی، سفید و سبز آووکادو، تأثیری چشمگیر بر طراحی‌های رنگی محصولات آینده شرکت‌هایی چون اپل نیز گذاشت.

Weltron Model 2001: سیستم صوتی فضایی همه‌کاره

Weltron Model 2001 که ترکیبی از تلویزیون Videosphere جی‌وی‌سی و سیستم صوتی hi-fi بود، تحت تأثیر طرز تفکر فضانوردی و فیلم «۲۰۰۱: ادیسه فضایی» طراحی شده بود. این دستگاه صوتی خوش‌ساخت و قابل حمل، با بلندگوهای استریو، رادیو AM/FM و پخش‌کننده نوار ۸-ترک همراه بود. Weltron 2001 بسیار تطبیق‌پذیر بود؛ به گونه‌ای که می‌توانست با برق شهری، باتری و حتی برق ۱۲ ولت خودرو کار کند و با وجود دسته حمل و پایه ساکشن، به سادگی برای مهمانی‌های ناگهانی قابل حمل بود.

Cartrivision: اولین تلاش شکست‌خورده برای ویدیوی خانگی

سیستم Cartrivision که در سال ۱۹۷۲ معرفی شد، نخستین سیستم ویدئوی مصرف‌کننده با نوارهای از پیش ضبط شده قابل اجاره یا خرید به شمار می‌رفت که سه سال زودتر از سونی بتامکس وارد بازار شد. یکی از چالش‌های اصلی Cartrivision این بود که پخش‌کننده‌اش به شکل یکپارچه با تلویزیون عرضه می‌شد و بسیار گران‌قیمت بود. کارتریج‌های آن بزرگ و حجیم بودند و نوارهای اجاره‌ای قابلیت بازپیچیدن نداشتند (نوعی کنترل حقوق دیجیتال اولیه). همچنین کیفیت تصویر آن پایین و پرش‌دار بود زیرا فقط هر سه فریم نمایش داده می‌شد. به دلیل این مشکلات، این فرمت به سرعت در تنها یک سال از بین رفت.

Panasonic Toot-a-Loop: دستبند رادیویی عجیب دهه 70

رادیو Panasonic Toot-a-Loop، یکی دیگر از گجت‌های عجیب دهه 1970 بود و به عنوان یکی از نخستین ابزارهای الکترونیکی پوشیدنی مطرح شده که قابلیت استفاده به عنوان یک دستبند را نیز داشت. این رادیوی AM پرتابل و شخصی، بخشی از خط تولید «Crazy Color Portable» پاناسونیک بوده و با رنگ‌های قوی و زنده خود، به وضوح با زیبایی‌شناسی غالب آن دهه فاصله می‌گیرد. برای تغییر ایستگاه، نیاز بود تا دستگاه را بچرخانید تا به دکمه تنظیم فرکانس دسترسی پیدا کنید و تنها صدا به صورت مونو پخش می‌شد.