استارلینک در کدام کشورها به جز ایران ممنوع است؟

تینا مزدکی_استارلینک، سرویس اینترنت ماهواره‌ای متعلق به شرکت اسپیس‌ایکس به رهبری ایلان ماسک، امکان برقراری اتصال اینترنت را با استفاده از شبکه‌ای از ماهواره‌های کم‌مدار زمین فراهم می‌آورد. این نوآوری به ویژه در مناطقی که دسترسی به اینترنت ثابت یا شبکه‌های تلفن همراه محدود است، مورد استفاده قرار می‌گیرد.

با این حال، برخورداری از پوشش‌های ماهواره‌ای به خودی خود نشان‌دهنده‌ی مجاز بودن استفاده از این سرویس در کشور خاصی نیست. برخی از دولت‌ها به خاطر ملاحظات امنیتی و ارتباطی، از صدور مجوز برای فعالیت شرکت‌های مخابراتی خارجی طفره می‌روند و در برخی موارد، استفاده از تجهیزات غیرمجاز را نیز ممنوع می‌سازند. به نقل از گزارش گاردین در خصوص وضعیت استارلینک، کشورهایی که در آن‌ها این سرویس با موانع قانونی، محدودیت یا ممنوعیت روبه‌رو است، عبارتند از:

۱. چین

استارلینک به دلیل محدودیت‌های سخت‌گیرانه، قادر نیست خدمات اینترنت ماهواره‌ای را به‌طور تجاری در چین ارائه دهد و این سرویس به‌صورت رسمی در بازار داخلی این کشور در دسترس نیست. چین نظارت گسترده‌ای بر زیرساخت‌های ارتباطی و دسترسی به اینترنت دارد و وجود یک شبکه ماهواره‌ای خارجی الزامات قانون‌گذاری و مجوزهای خاص خود را می‌طلبد.

۲. روسیه

استارلینک به‌عنوان یک سرویس تجاری عمومی برای کاربران عادی در روسیه قابل ارائه نیست و همچنین استفاده از تجهیزات ماهواره‌ای بدون مجوز با محدودیت‌های قانونی و امنیتی روبه‌رو است.

این موضوع اهمیت بیشتری پیدا می‌کند زیرا ارتباطات ماهواره‌ای در جنگ اوکراین نقش حیاتی ایفا کرده‌اند و استفاده نظامی از استارلینک این فناوری را به یکی از موضوعات برجسته در عرصه رقابت‌های نظامی و امنیتی تبدیل کرده است.

۳. ایران

استارلینک در ایران با عدم مجوز رسمی مواجه است و استفاده از تجهیزات این سرویس با موانع قانونی و امنیتی روبه‌رو است. اینترنت ماهواره‌ای از طریق ارتباط مستقیم با ماهواره‌ها قادر است وابستگی کاربر را به زیرساخت‌های اینترنت ثابت و شبکه‌های تلفن همراه کاهش دهد. این قابلیت باعث شده تا موضوع تنظیم و نظارت بر این نوع ارتباطات به یکی از مسائل کلیدی در سیاست‌گذاری ارتباطی تبدیل شود.

در اسنادی که توسط هیئت مقررات رادیویی اتحادیه بین‌المللی مخابرات منتشر شده، به گزارش‌های ایران در خصوص فعالیت‌های بدون مجوز پایانه‌های استارلینک در خاک این کشور اشاره شده است.

۴. کره شمالی

کره شمالی یکی از محدودترین سیستم‌های ارتباطی در جهان را داراست و دسترسی عمومی به اینترنت بین‌المللی در این کشور به‌طرز شدیدی کنترل می‌شود. در این شرایط، استفاده از استارلینک به‌طور عادی و قانونی برای شهروندان غیرممکن است.

۵. کوبا

بازار مخابراتی کوبا تحت نظارت شدید دولت قرار دارد و ارائه خدمات ارتباطی بدون مجوز با موانع قابل توجهی مواجه است. به همین دلیل، استارلینک به‌عنوان یک سرویس تجاری رسمی در این کشور قابل دسترسی نیست. محدودیت‌ها و مقررات مربوط به فعالیت شرکت‌های خارجی از جمله عواملی هستند که می‌توانند مانع از عرضه چنین خدماتی شوند.

۶. بلاروس

استارلینک نیز در بلاروس به‌عنوان یک سرویس تجاری عمومی در دسترس نیست. قوانین مربوط به مخابرات و الزامات امنیتی می‌توانند استفاده از تجهیزات ارتباطی غیرمجاز را تحت تأثیر قرار دهند.

۷. سوریه و میانمار

در هر دو کشور سوریه و میانمار، شرایط سیاسی و امنیتی و محدودیت‌های مخابراتی بر دسترسی به خدمات اینترنت ماهواره‌ای اثرگذارند. با این‌حال، شرایط این دو کشور کاملاً مشابه نیست و نمی‌توان به سادگی عدم عرضه رسمی استارلینک را به معنای وجود قانون ممنوعیت کلی برای تمامی تجهیزات آن تعبیر کرد.

محدودیت‌های مربوط به استارلینک در کشورهای مختلف معمولاً به یک دلیل خاص تعلق ندارند و چند عامل اصلی در این زمینه دخیل هستند. استارلینک با فراهم کردن امکان برقراری ارتباط اینترنتی از طریق ماهواره، وابستگی کاربر به شبکه‌های زمینی را کاهش می‌دهد. در نتیجه، دولت‌ها ممکن است چنین فعالیت‌هایی که بدون مجوز انجام می‌شوند را به‌عنوان تهدیدی برای اجرای قوانین ارتباطی خود تلقی کنند.

برخی کشورها استفاده از شبکه‌های ماهواره‌ای خارجی را از دید امنیت ملی و کاربری‌های نظامی مورد بررسی قرار می‌دهند.

برای راه‌اندازی رسمی اینترنت ماهواره‌ای در هر کشور، اخذ مجوز مخابراتی، تخصیص فرکانس، رعایت الزامات امنیتی و ثبت شرکت محلی ممکن است ضروری باشد. در برخی بازارها، قوانین مالکیت ممکن است سهم خاصی برای سرمایه‌گذاران داخلی برقراربکنند.

نمونه‌ای از این وضعیت، نامیبیا است. نهاد تنظیم‌گر مخابرات این کشور در مارس ۲۰۲۶ درخواست‌های استارلینک برای اخذ مجوز خدمات مخابراتی و دسترسی به طیف فرکانسی را رد کرده است. بر اساس گزارشی از رویترز، الزامات مالکیت و رعایت مقررات از جمله مسائل مطروحه در این پرونده بوده است. این نمونه نشان می‌دهد که عدم عرضه استارلینک به معنای رد فناوری اینترنت ماهواره‌ای نیست و اغلب شرکت باید ابتدا شرایط قانونی بازار مورد نظر را برآورده کند.

وضعیت استارلینک در هند، آفریقای جنوبی و نامیبیا

در برخی کشورها، مسئله اصلی به‌سادگی عدم ممنوعیت نیست، بلکه فرایند صدور مجوز و شرایط فعالیت شرکت اهمیت دارد. در هند، استارلینک برای آغاز ارائه خدمات خود نیاز به پیمودن مراحل مربوط به اخذ مجوزهای دولتی، تخصیص طیف فرکانسی و تأییدیه‌های امنیتی دارد. بر اساس گزارشی از رویترز در تاریخ ۸ اکتبر ۲۰۲۶، استارلینک و دو اپراتور هندی در مراحل ابتدایی مربوط به تأییدیه‌ها قرار دارند، اما هنوز در انتظار تخصیص فرکانس و تکمیل فرآیند تأییدیه‌های امنیتی هستند.

در نامیبیا، درخواست مجوز استارلینک رد شده و این شرکت در وضعیت کنونی نمی‌تواند به‌طور قانونی خدمات خود را ارائه دهد. در مورد آفریقای جنوبی نیز، الزامات صدور مجوز و مقررات مرتبط با مالکیت و همکاری‌های اقتصادی از مسائل کلیدی در بحث ورود استارلینک محسوب می‌شوند.

استارلینک چگونه اینترنت ماهواره‌ای ارائه می‌دهد؟

استارلینک شامل مجموعه‌ای از ماهواره‌ها در مدار پایین زمین است که از طریق پایانه کاربر، ارتباط اینترنتی برقرار می‌کنند. این ماهواره‌ها در ارتفاعی بسیار پایین‌تر از ماهواره‌های مخابراتی زمین‌آهنگ عمل می‌کنند و به همین دلیل می‌توانند تأخیر ارتباط را در بسیاری از حالات به حداقل برسانند.

این فناوری برای نواحی روستایی، مناطق دورافتاده و مکان‌هایی که توسعه شبکه فیبر نوری یا تلفن همراه در آنها دشوار است، مناسب است. با این حال، کیفیت و قابلیت استفاده از این سرویس به عواملی همچون پوشش، ظرفیت شبکه، موانع فیزیکی و الزامات قانونی بستگی دارد.

چگونه بفهمیم استارلینک در کدام کشور فعال است؟

وضعیت استارلینک در سطح جهانی نمی‌تواند صرفاً به دو دسته «ممنوع» و «آزاد» تقسیم‌بندی شود. در برخی کشورها، این سرویس از مجوز فعالیت خود بی‌بهره است یا استفاده از تجهیزات آن با محدودیت‌های قانونی مواجه است. در برخی دیگر، فرایند صدور مجوز، تخصیص فرکانس یا رعایت قوانین مالکیت ممکن است مانع شروع فعالیت تجاری شده باشد.

ایران، چین و روسیه از جمله کشورهایی هستند که استارلینک در آن‌ها با موانع جدی روبه‌رو است. در مقابل، پرونده کشورهای هند و نامیبیا نشان‌دهنده این است که موانع قانونی و الزامات به‌ویژه باید بطور مجزا ارزیابی شوند. بنابراین برای کسب اطلاعات دقیق درباره هر کشور، تنها مراجعه به نقشه رسمی استارلینک کافی نیست و باید مقررات و اطلاعیه‌های صادره از طرف نهادهای مخابراتی محلی نیز در نظر گرفته شوند.

برای بررسی وضعیت استارلینک، باید به منابع رسمی دقت کرد. نقشه پوشش رسمی در وب‌سایت استارلینک وضعیت کشورها را نمایش می‌دهد. همچنین لازم است که مقررات مخابراتی کشور مورد نظر مورد بررسی قرار گیرد، چرا که نمایش پوشش ماهواره‌ای در نقشه لزوماً نه‌تنها به معنای صدور مجوز فعالیت در آن کشور نیست.

۵۸۳۲۳