انتقاد رسانه اصولگرا از «برنامه به وقت ایران» صداوسیما؛ شعار عده‌ای محدود صدای همه مردم است؟ / ورود رهبری برای مقابله با تفرقه بی‌دلیل نبود!
به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین، تابناک در مطلبی در نقد برنامه «به وقت ایران» نوشت: یکی از مجریان در برنامه «به وقت ایران» می‌گوید نباید برای مردم تعیین تکلیف کرد که چه بگویند، چون همین مردم کشور را حفظ کرده‌اند؛ اما آیا این حرف به معنای تایید هر شعار و اقدامی از سوی عده ای محدود و نادیده گرفتن ضرورت حفظ انسجام ملی است؟
این چه استدلالی است که چون مردم کشور را حفظ کرده‌اند، پس نباید درباره شعارهای عده ای محدود حرف زد؟ البته عده ای از مردم در تجمعات، مباحثی را مطرح می کنند که در جهت تقویت کشور، مسئولان بوده و خیلی هم منطقی به نظر می رسد. مگر کسی منکر نقش مردم در حفظ کشور است؟ احترام به مردم با تایید بی‌چون‌وچرای هر شعاری تفاوت دارد. مردم حق اعتراض و انتقاد دارند، اما آیا هر شعاری از سوی عده ای محدود، حتی اگر متضمن تخریب مسئولان یا متهم کردن آن‌ها به خیانت باشد، باید صرفا به دلیل سر داده شدن در خیابان از نقد مصون بماند؟ با این منطق، مرز میان مطالبه‌گری و تخریب کجاست؟
تأکیدهای مکرر رهبری بر حفظ انسجام ملی، پرهیز از تفرقه و جلوگیری از تخریب مسئولان را نمی‌توان نادیده گرفت. وقتی در پیام‌ها و بیانیه‌های رهبری بر ضرورت حفظ وحدت و پرهیز از رفتارهایی که به شکاف در جامعه منجر می‌شود تأکید می‌شود، این پرسش به میان می‌آید که چه شعارها، موضع‌گیری‌ها و اقداماتی در فضای سیاسی و اجتماعی شکل گرفته که چنین هشدارهایی را ضروری کرده است؟ روشن است که اختلاف‌نظر و انتقاد از مسئولان امری طبیعی است؛ اما تخریب اشخاص، اتهام‌زنی و دامن زدن به اختلافات، با نقد عملکرد آن‌ها یکسان نیست. نمی‌توان از یک سو بر ضرورت انسجام ملی تأکید کرد و از سوی دیگر، هر شعاری را به اعتبار حضور مردم، از دایره نقد خارج دانست.
صدا و سیما بداند اگر تأکید بر وحدت و پرهیز از تخریب مسئولان جدی است، چرا در حرف شما هیچ مرزی میان اعتراض و شعارهای تفرقه‌انگیز ترسیم نمی‌شود؟ مگر رسانه قرار نیست علاوه بر شنیدن صدای مردم، درباره محتوای شعارها و پیامدهای آن‌ها هم پرسش کند؟ اینکه مردم کشور را حفظ کرده‌اند، دلیل نمی‌شود هر حرفی که به نام مردم مطرح می‌شود درست باشد. اتفاقا حفظ دستاوردهای حضور مردم، مسئولیت بیشتری برای پرهیز از ادبیاتی ایجاد می‌کند که می‌تواند جامعه را دوقطبی کند و اعتماد عمومی را آسیب بزند.