تحقیقات دقیق به‌عمل‌آمده توسط مدارگرد ناسا تایید می‌کند که قمر زمین در طول میلیاردها سال پس از شکل‌گیری، همچنان به تحولاتی فیزیکی دچار می‌شود. مدارگرد شناسایی ماه ناسا، که به اختصار LROC نامیده می‌شود، با ثبت یک سری تصاویر متعددی در طول ۱۷ سال، به دانشمندان کمک کرده است تا مسأله پویایی زمین‌شناختی این جرم آسمانی را با دقت بیشتری مورد بررسی قرار دهند.
میزان انقباض و کاهش سایز ماه چقدر است؟
گروهی از پژوهشگران به سرپرستی توماس واترز از موزه ملی هوا و فضای اسمیتسونین، این یافته‌ها را در نشریه The Planetary Science Journal منتشر کرده‌اند. برآوردها نشان می‌دهد که شعاع ماه در طی ۴۰۰ تا ۸۰۰ میلیون سال اخیر، به دلیل خنک شدن تدریجی هسته آن، حدود ۴۵ متر کاهش یافته است. این فرآیند به‌طور بسیار کندی صورت می‌گیرد و در هر سال تنها به مقدار ۰٫۱ میکرومتر کاهش می‌یابد، که معادل ۶ تا ۱۱ سانتی‌متر در هر میلیون سال به شمار می‌رود.
ایجاد گسل‌ها و خطرات زلزله‌ای بر روی ماه
برخلاف زمین، ماه دارای یک پوسته یکپارچه است و فاقد صفحات تکتونیکی مستقل است؛ بنابراین انقباض داخلی آن منجر به ترک‌خوردگی سطح و جابجایی سنگ‌ها می‌شود. محققان موفق به شناسایی بیش از ۱۰ هزار گسل جوان در سطح قمر شده‌اند که ممکن است منبع زلزله‌های قمری باشند. توماس واترز در این زمینه می‌گوید:
تعداد گسل‌های جوانی که در تصاویر مدارگرد شناسایی ماه مشاهده کردیم، به شکل قابل توجهی بیشتر از آنچه که پیش‌تر تصور می‌کردم، بود. با ادامه روند سرد شدن و انقباض قسمت‌های داخلی ماه، به نظر می‌رسد که گسل‌های موجود گسترش یافته و گسل‌های جدیدی نیز شکل خواهند گرفت؛ فرآیندی که احتمالاً همچنان ادامه خواهد داشت.
نظارت بر این نواحی ناپایدار، در تأمین ایمنی پایگاه‌های آینده ناسا و حفاظت از جان فضانوردان، اهمیت بسزایی خواهد داشت؛ زیرا مناطق با پوسته نازک‌تر به خطر لرزه‌ای بیشتری مبتلا هستند.