ایران‌هراسی ترامپ ابزاری برای توجیه جنگ و اهداف انتخاباتی است
در گفت‌وگویی که «امرالله شیخیانی» با خبرنگار سیاسی ایرنا داشت، در پاسخ به این سوال که هدف تهدیدات آمریکا آیا تغییر در محاسبات ایران از طریق جنگ روانی است یا ارزیابی واکنش ایران از طریق ترکیب مذاکره، تهدید و میانجی‌گری، اظهار داشت: تهدیدهای متنوع و پیوسته، چه به شکل مستمر و چه غیرمستمر، فراتر از رویکرد جنگ سرد آمریکا علیه ایران، افزایش فشارهای ذهنی را نمایان می‌سازد که هدف آن به ستوه آوردن مردم، دولت و حاکمیت، ایجاد اختلاف میان این ارکان و ارزیابی واکنش‌های ایران است.
این فعال سیاسی بیان داشت: آمریکا به دنبال به کارگیری روش‌های نوین جهت وادار کردن جمهوری اسلامی به پذیرش خواسته‌ها و شرایط مورد نظر خود در روند مذاکره و تفاهم است.
شیخیانی در مورد تناقضات و تعدد مواضع مقامات آمریکایی نسبت به ایران خاطرنشان کرد: مواضع بنیادی و کلیدی آمریکا مطابق با استراتژی و ریشه‌های نظام حاکم بر این کشور است؛ بااین‌حال، در برخی موارد به واسطه اختلافات و نیازهای داخلی نیز اقداماتی صورت می‌گیرد.
وی در خصوص توهم جدید ترامپ درباره احتمال حمله ایران به دو شهر آمریکا تصریح کرد: تبلیغ و ترویج مسائل مربوط به حمله ایران به برخی ایالات آمریکا، سناریوی ایران‌هراسی در سطح بین‌المللی و به‌منظور جلب توجه عمومی آمریکا علیه ایران است.
دبیرکل حزب مردم همچنین افزود: این اقدام ترامپ به‌منظور توجیه جنگ‌های احتمالی، عملیات نظامی پیشین، هزینه‌های کلان صرف شده، کسب حمایت برای حملات مجدد، ادامه مواجهه با ایران و افزایش جذب حامیان کاندیداهای جمهوری‌خواه در انتخابات میان‌دوره‌ای طراحی گردیده است.
شیخیانی تأکید کرد: به‌جایی رسیده که ترامپ علناً از اختصاص پنج هزار دلار برای هر رأی به نفع جمهوری‌خواهان سخن گفته و اعلام کرده است که در صورت موفقیت دموکرات‌ها، استیضاح خواهد شد.
نایب رئیس پیشین خانه احزاب ایران درخصوص ظرفیت احزاب و تشکل‌های سیاسی برای میانجی‌گری بین جامعه و حاکمیت در وضعیت فعلی بیان کرد: متأسفانه به دلیل کمبود قانون و نبود جایگاه واقعی احزاب، همچنین نارسایی در تجربیات سیاسی در کشور و جامعه ما، احزاب به بلوغ و قابلیت لازم برای ایفای نقش در مدیریت سیاسی و نظارت بر امور اجتماعی دست نیافته‌اند؛ به‌گونه‌ای که از اعتبار کافی برای داوری و میانجی‌گری بهره‌مند نیستند.
شیخیانی در پایان درباره تفکیک بین فعالیت‌های گروهی سازمان‌یافته برای تخریب مقامات و رفتارهای خودجوش اظهار داشت: اعتراضات سازمان‌یافته عموماً هماهنگ، پیوسته، برنامه‌محور و مشروعمند هستند و با شعارهای خاص، سازوکارهای پرهزینه، حمایت از رسانه‌های همفکر و معروف و وجود لیدر دنبال می‌شوند، در حالی که تجمع‌های خودجوش ویژگی‌هایی چون عدم انسجام، ناهماهنگی، غیرمستمر بودن و عدم وجود لیدر را دارا هستند.