ایجاد یک روش نوآورانه بخیه برای کاهش قابل توجه عوارض عمل سزارین
به گزارش ایسنا، سزارین به عنوان یکی از رایج‌ترین و پراستفاده‌ترین جراحی‌ها در سطح جهانی شناخته می‌شود که در شرایط خاص پزشکی و در مواقعی که سلامت جنین به خطر می‌افتد یا بنا به درخواست مادر، به عنوان یک گزینه برای زایمان طبیعی انتخاب می‌گردد. علیرغم کاربرد گسترده این عمل جراحی، سزارین می‌تواند خطرات و عوارض قابل توجهی را به همراه داشته باشد. از جمله این عوارض جدی می‌توان به خونریزی‌های شدید در حین یا پس از زایمان، ایجاد لخته خون در نقاط خاص، بروز چسبندگی‌های بافتی بین اعضای داخلی شکم و عفونت‌های دردناک اشاره کرد. همچنین، شکل‌گیری بافت اسکار یا جای زخم نامناسب و کاهش استحکام دیواره رحم که به نقص اسکار سزارین یا نیش معروف است، می‌تواند خطرات جدی نظیر پارگی رحم در بارداری‌های بعدی مادر، به‌ویژه در زمان کوشش برای زایمان طبیعی پس از سزارین، ایجاد نماید.
بنابراین، شیوه و متدی که جراح برای بخیه‌زدن و ترمیم دیواره رحم پس از خارج ساختن نوزاد و جفت مورد استفاده قرار می‌دهد، نقش حیاتی و مستقیمی در تعیین سرعت بهبودی، میزان درد، پیشگیری از عوارض کوتاه‌مدت و بلندمدت و همچنین حفظ ایمنی مادر ایفا می‌کند. روش‌های سنتی نظیر بخیه یک‌لایه یا دولایه رحم و نیز تکنیک‌های پیشرفته‌تر، هر یک با محدودیت‌ها و مشکلات خاص خود همراه هستند. برخی از این شیوه‌ها با وارد آوردن فشار زیاد بر بافت‌ها، می‌توانند منجر به ایسکمی یا کم‌خونی موضعی بافت و آسیب دیدن و ایجاد بافت اسکار بیشتری شوند. در حالی که برخی دیگر ممکن است زمان جراحی را افزایش دهند و به خاطر عدم پوشش مناسب لایه‌ها، در پیوند اعضا چسبندگی به وجود آورند. از این رو، ابداع یک روش نوین که بتواند ساختار و آناتومی طبیعی رحم را محفوظ نگه داشته و ترمیم‌های دقیق‌تری انجام داده و عوارض نامطلوب را کنترل کند، یک نیاز کلیدی در بالین پزشکی است.
در این راستا، نیره سیدی‌مقدم و تیمی از همکارانش در مرکز تحقیقات زنان، زایمان و ناباروری و بیمارستان فوق تخصصی صارم، تحقیقاتی مفید انجام داده و در خلال آن یک تکنیک ویژه و اصلاح‌شده برای بخیه‌زدن بافت رحم در جراحی سزارین ارائه کرده‌اند.
در روش نوآورانه این محققان، ترمیم رحم به شیوه‌ای مرحله به مرحله و با دقت ویژه‌ای صورت می‌گیرد. جراحی از یک گوشه رحم شروع شده و از نخ جراحی استاندارد ویکریل صفر برای دوختن عضله رحم یا میومتر به صورت پیوسته و بدون قفل بودن استفاده می‌گردد. سپس در لایه دوم، دوخت از گوشه دیگر رحم آغاز می‌شود؛ در این مرحله، بخشی از بافت عضله به همراه لایه پوشاننده خارجی آن که فاشیای یوترو-وزیکال نام دارد، با همان نوع نخ و به صورت پیوسته و بدون قفل دوخته می‌شود. و در نهایت، برای تقویت بیشتر بافت عضله و جلوگیری از چسبیدن رحم به بافت‌های دیگر شکمی، لایه صفاق یا پرده احشایی روی رحم به شکل جداگانه با نخی نازک‌تر به نام ویکریل دو صفر بخیه می‌شود.
یافته‌های این مطالعه نشان می‌دهد که تکنیک جدید، پیشرفت‌های چشمگیری در فرایند درمان و بهبودی بیماران ایجاد می‌کند. این شیوه به دلیل بخیه مجزای هر لایه، این قابلیت را فراهم می‌آورد که هر بخش از بافت رحم به صورت مستقل و طبیعی ترمیم شود و در نتیجه، التهاب و درد پس از عمل به طور قابل ملاحظه‌ای کاهش یابد. همچنین بررسی وضعیت بیمارانی که تحت این روش قرار گرفته‌اند، نشان‌دهنده کنترل بهتر خونریزی و کاهش چشمگیر خطر پارگی رحم در بارداری‌های آینده و مهار تشکیل نقص‌های ساختاری در ناحیه برش جراحی است.
در بخش نتیجه‌گیری این مطالعه، نتایج حاکی از آن است که روش اصلاح‌شده بخیه در مقایسه با رویکردهای سنتی و الگوهای مدرن‌تر، مزایای درمانی زیادی را با خود به همراه دارد که شامل کنترل بهتر خونریزی، کاهش مدت اقامت مادر در بیمارستان، بهبودی سریع‌تر و بازگشت زودتر به فعالیت‌های روزمره می‌شود. این در حالی است که با کاهش آسیب بافتی و خطر چسبندگی‌های شکمی، سلامت باروری آینده زنان به نحو بهتری حفظ می‌گردد، هرچند که انجام تحقیقات بالینی گسترده‌تر برای تأیید نهایی این نتایج همچنان ضرورت دارد.
اطلاعات تکمیلی این تحقیق که نتایج کامل آن در «فصلنامه تحقیقات پزشکی صارم» وابسته به بیمارستان فوق تخصصی صارم منتشر شده، نشان می‌دهد که در روش‌های تک‌لایه سنتی، به دلیل عدم کنترل کامل خونریزی، احتمال تشکیل لخته‌های خونی زیر بافت بیشتر است و به خاطر کشش زیاد، درد بیمار و خطر پارگی رحم در آینده به‌طور قابل توجهی افزایش می‌یابد. در عوض، تکنیک نوین با ایجاد کشش حداقلی و هم‌تراز کردن دقیق لایه‌ها، از آسیب بافتی و احساس درد شدید جلوگیری می‌کند. به علاوه، در روش‌های رایج دولایه معمولاً از بخیه‌های قفل‌شونده و پرکشش استفاده می‌شود که به على بافت خون‌رسانی ناکافی و به دلیل عدم دوختن لایه صفاق، خطر چسبندگی احشایی را افزایش می‌دهد. اما در روش جدید با به‌کارگیری بخیه‌های بدون قفل و دوخت مستقل پرده صفاق، نه‌تنها چسبندگی را مهار می‌کند بلکه ترمیم دیواره رحم نیز به بهترین شکل ممکن انجام می‌پذیرد و معضلات روش‌های وقت‌گیر و پرهزینه برطرف شده و تعادلی مناسب بین سرعت عمل و کارایی بالای آن برقرار می‌شود.
انتهای پیام