چه دوران عجیبی است؛ حسرت سرمربی بلندپرواز قرقیزستان را بر دل داریم!
حسرت، به‌نظر می‌رسد به‌نوعی با فوتبال ایران عجین شده است؛ حسرت بر فرصت‌های از دست رفته، رویای‌هایی که به باد رفته و آرزوهایی که هنوز به میدان قدم نگذاشته، هدف‌هایشان را کوچک می‌کنیم.
در صورت داشتن یک تیم ملی موفق، یا در صورتی که از مربیانی بهره‌مند بودیم که ناکامی‌ها را با کلمات هنرمندانه در ذهن مخاطب نمی‌نشانیدند، شاید امروز به حسرت جاه‌طلبی سرمربی تیم ملی قرقیزستان نمی‌پرداختیم!
بله، درست متوجه شدید؛ سرمربی قرقیزستان!
اورمتبک عبدوکایموف، هدایت‌کننده این تیم که در جام ملت‌های آسیا ۲۰۲۷ هم‌گروه ایران، سوریه و چین است، هدفش را راه‌یابی به نیمه‌نهایی اعلام کرده و ابراز داشته است که تحقق حضور در جمع چهار تیم برتر آسیا دستاورد خوبی برای او به حساب خواهد آمد.
اما چه خوب است که از خود بپرسیم: موقعیت قرقیزستان در فوتبال آسیا کجاست و چه افتخاراتی در مسابقات جام ملت‌ها دارد که سرمربی‌اش چنین هدف بلندی را برای تیمش ترسیم می‌کند؟ این تیم هنوز به مرحله یک‌چهارم نهایی جام ملت‌های آسیا نیز دست نیافته است؛ اما مربی‌اش از آرزوی نیمه‌نهایی سخن می‌گوید.
موضوع این نیست که قرقیزستان را بی‌اهمیت بشماریم؛ بلکه صحبت از بزرگی هدفی است که یک مربی برای تیمش مشخص می‌کند.
در فوتبال ایران، کافی است از فینال جام ملت‌های آسیا بحث کنیم تا به‌جای شنیدن برنامه‌ریزی و راهکارها، با سوالاتی از قبیل «چرا در دوران کیروش موفق نشدید؟» مواجه شویم. چرا در آن زمان به بحث پاداش‌ها نپرداختید؟ چرا به انتقاد از اردوها و بازی‌های تدارکاتی نپرداختید؟
پاسخ واضح است: شما بودند که دوران کارلوس کیروش را زیر سوال بردید و ادعا کردید که در فوتبال ایران دستاوردی نداشته است. حال پس از چهار سال، نوبت به پاسخ‌گویی شماست.
ولی آیا امروز شما نیز به اندازه سرمربی قرقیزستان هدف‌گذاری بلندپروازانه دارید؟ آیا برای تیم ملی دیگ سنگین‌تری از قدم گذشتن از مرحله گروهی و ارائه نمایشی قابل قبول تصور می‌کنید؟ یا دوباره درصدد انتقاد از منتقدان برخواهید آمد و هر شکست را با لیستی از توجیهات توجیه خواهید کرد؟
فوتبال ایران به آرزوهای عظیم نیاز دارد؛ اما تنها آرزو کافی نیست. هدف باید با برنامه درست، کیفیت فنی و احساس مسئولیت توأم باشد. شاید حسرت اصلی ما همین است: جایی که باید از مربی تیم ملی‌مان درخواست اهداف والا کنیم، هنوز در حال جنگیدن برای حقِ داشتن رویاها هستیم.
بیشتر بخوانید: ما خوابیم یا امیر قلعه‌نویی؟ واژگان فوتبال ایران تغییر کرده است؛ از این جانفشانی حیرت‌زده‌ایم!