آرامش پرستاران، جزئی از سلامت جامعه است

پرستار برای بسیاری از افراد، سیمایی است که در بحران‌های سخت زندگی به آن روی می‌آوریم؛ در زمان‌هایی که یکی از عزیزانمان دچار بیماری می‌شود، زمانی که انتظار به درازا می‌کشد و لحظاتی که وجود یک توضیح شفاف و حضوری آرامش‌بخش می‌تواند از تنش‌های ناشی از نگرانی خانواده بکاهد. در پس این حضور توانا، دانش و تجربیات فراوان همراه با مسئولیتی سنگین نهفته است. نگاه دولت به پرستاران، از درک همین جایگاه اساسی آغاز می‌گردد؛ جایگاهی که کیفیت زندگی مردم و میزان اعتماد آن‌ها به نظام سلامت با آن گره خورده است.

ما ارزش و اهمیت این تلاش را بخوبی درک می‌کنیم و به دشواری‌های آن آگاهیم. مراقبت از بهداشت جامعه، بدون توجه به شرایط افرادی که مسئولیت این امر را به عهده دارند، پایدار نخواهد ماند. پرستاری که ساعات طولانی به ارائه خدمت می‌پردازد، شایسته است که نتایج کار خود را در اشکال پرداخت عادلانه، امنیت شغلی، فرصت‌های استراحت و احترام حرفه‌ای مشاهده کند. برای دولت، رعایت این حقوق جزئی از مسئولیت حفظ سلامت جامعه محسوب می‌شود. هر اقدامی که به ارتقاء آرامش و ماندگاری پرستاران کمک کند، به طور مستقیم بر کیفیت خدمات درمانی تأثیر خواهد گذاشت.

خدمت به مردم در روزهای دشوار، ارزش واقعی سرمایه‌های انسانی کشور را نموده و آشکار می‌سازد. پرستاران در شرایط بحرانی سال‌های اخیر، از جمله شیوع بیماری تا ایام جنگ، همواره پشتیبان مردم بوده‌اند. در روزهایی که نگرانی به خانه‌ها نفوذ کرده بود، آن‌ها با احساس مسئولیت به کار خود ادامه داده و از بیماران و مجروحان مراقبت می‌کردند و به خانواده‌های نگران اطمینان خاطر دادند. این همراهی نشانه‌ای از توانایی ایران در ایستادگی بود؛ توانی که از تعهد انسان‌ها و ارتباط آن‌ها با مردم و سرزمینشان نشأت می‌گیرد. بسیاری از این پرستاران، علاوه بر وظایف حرفه‌ای خود، نگرانی‌ها و مطالباتی نیز دارند. حضور آن‌ها در دوران بحران، مسئولیت ما را برای رسیدگی به این مسائل دوچندان می‌کند.

ما باید صدای آنان را بشنویم و در جهت بهبود وضعیت آنان کوشا باشیم. جبران شایسته این خدمت مستلزم تغییر در ساختارها و روش‌های تخصیص منابع است؛ نیاز به سیستمی داریم که در آن میزان مسئولیت، سختی کار و سهم واقعی هر فرد در ارائه خدمت در پرداخت‌ها تأثیرگذار باشد. همچنین دریافت مجوز استخدام ۳۲ هزار نفر در وزارت بهداشت، که حدود نیمی از این تعداد به پرستاران اختصاص یافته است، می‌تواند گام مؤثری در تقویت نیروی انسانی سلامت باشد. مفهوم این اقدام باید در فضای خدمت ملموس باشد؛ جایی که امکان تقسیم کار به‌طور منصفانه‌تر، کاهش فشار بر همکاران و فراهم شدن فرصت بیشتر برای مراقبت از بیماران مشاهده گردد. این مجوز به جذب نیروهای جدید کمک کرده و پیگیری مراحل اجرایی آن اهمیت دارد تا نتایج تصمیمات در مراکز درمانی احساس شود. همزمان، پرداخت مطالبات و بهبود شرایط رفاهی نیز در همین راستا باید مورد توجه قرار گیرد. کاهش معوقات نسبت به قبل، همان‌طور که وزارت بهداشت گزارش کرده، قدمی مثبت محسوب می‌شود؛ از این جهت که برای هر پرستار، زمان دریافت حقوق تأثیر مستقیمی بر برنامه‌های زندگی خانواده‌اش دارد. پیگیری پیش‌بینی اعتبار جداگانه برای پانسیون‌های پرستاری و پیشنهادات مالیاتی نیز به همین ترتیب حائز اهمیت است.

این پیشنهادات در مراحل بررسی و تصویب قرار دارند و ما موظف هستیم درباره وضعیت آن‌ها به‌طور شفاف صحبت کرده و نتایج پیگیری‌ها را به روشنی گزارش کنیم. در کنار جذب نیروی تازه، حفظ همکاران با تجربه نیز از اهمیت ویژه‌ای برخوردار است. سال‌ها آموزش و تجربه بالینی، یک سرمایه باارزش برای کشور به حساب می‌آید. ماندگاری این سرمایه به احساس انصاف، وجود امکانات پیشرفت و کیفیت محیط کار مرتبط است.

پرستاران باید فرصت داشته باشند دانش خود را به‌روز کرده، در فرآیند تصمیم‌گیری‌های مرتبط با حرفه خود شرکت کنند و تجربیاتشان را به نسل جدید منتقل نمایند. شنیدن نظرات آنان، می‌تواند به درک دقیق‌تر مسائل و انتخاب راه‌حل‌هایی که در عمل کاربردی هستند، یاری رساند. ما می‌دانیم که فاصله میان تصویب یک اقدام و احساس بهبود در زندگی، ممکن است طولانی باشد. جامعه پرستاری عملکرد دولت را با واقعیت‌های روزمره خود می‌سنجد؛ با تعداد همکاران در هر نوبت کاری، نظم پرداخت‌ها و میزان زمانی که برای زندگی شخصی باقی می‌ماند. این معیارها برای ما نیز حائز اهمیت است. محدودیت منابع، چالش‌های مسیر را توضیح می‌دهد و مسئولیت ما برای تعیین اولویت‌ها، پیگیری مستمر و پاسخگویی درباره نتایج آن را پابرجا حفظ می‌کند.

به‌عنوان نماینده دولت، بر این باورم که قدردانی زمانی به یادگار می‌ماند که اثر آن در زندگی ملموس باشد. پرستاران هر روز برای بازگرداندن آرامش به زندگی دیگران تلاش می‌کنند و خود نیز شایسته آرامش‌اند. تعهد ما ادامه راه بهبود شرایط خدمت آنان و گفتگوهای صادقانه درخصوص پیشرفت‌ها و چالش‌های باقی‌مانده است. خانواده‌ای که عزیز بیمار خود را به نظام سلامت سپرده می‌کند، به دانش و توان پرستار اعتماد دارد؛ حمایت از این اعتماد، مسئولیتی مشترک و فراگیر برای همه ما در دولت است.

*سخنگوی دولت