چرا امیر قلعه‌نویی از یحیی نگرانی دارد؟
پس از پایان همکاری با حسین عبدی، وضعیت نیمکت امیدهای ایران به وضوح مشخص نیست؛ حداقل در زمان نوشتن این متن، هنوز سرمربی جدید برای این تیم معرفی نشده است. در این بین، شایعاتی درخصوص حضوری احتمالی یحیی گل‌محمدی در این تیم به گوش می‌رسد که از هفته دوم به گوش می‌رسد و او گاه به گاه به همکاری با فدراسیون نزدیک و سپس دور می‌شود. فراتر از اینکه آیا یحیی در نهایت به عنوان سرمربی این تیم منصوب خواهد شد یا خیر، این موضوع نمی‌تواند خبر خوشی برای امیر قلعه‌نویی باشد. در حقیقت، هر قدمی که فدراسیون فوتبال در جهت جلب همکاری یحیی گل‌محمدی بردارد، برای امیر قلعه‌نویی زنگ خطری به شمار می‌رود.
چرا قلعه‌نویی نگران است؟
اگر فدراسیون بخواهد حتی برای یک تیم رده پایین‌تر بر روی همکاری با یحیی گل‌محمدی تأکید کند، این موضوع مطمئناً خوشایند امیر قلعه‌نویی نخواهد بود. این ترس دلایل روشنی دارد؛ قلعه‌نویی پایگاه محکمی در تیم ملی بزرگسالان ندارد و از این می‌ترسد که هر لحظه به راحتی جای او با یحیی گل‌محمدی عوض شود. بنابراین، اولین دلیلی که موجب نگرانی قلعه‌نویی می‌شود، ضعف فنی در کارنامه‌اش است. در دوران حضور او در تیم ملی، دستاورد خاصی دیده نشده و عدم پیشرفت فنی و تاکتیکی معضلی بزرگ به شمار می‌آید. همچنین، نتایج نه چندان مطلوب تیم ملی در بعد از جام جهانی مزید بر علت شده است و این موضوع سبب می‌شود شعارهای فنی او بی‌توجهی ببیند. با این وضعیت، طبیعی است اگر روند کنونی ادامه یابد، فدراسیون به فکر جایگزینی برای قلعه‌نویی باشد. به ویژه در چنین فضایی، دسترسی آسان به یحیی گل‌محمدی می‌تواند فرایندهای این تغییرات را تسهیل کند.
آیا یحیی از امیر پیروی خواهد کرد؟
در سال‌های اخیر، فدراسیون فوتبال با چند گزینه مختلف برای هدایت تیم امید وارد مذاکره و توافق شده است. نکته مشترک بین همه این موارد این است که این افراد با تأیید امیر قلعه‌نویی، به عنوان سرمربی تیم بزرگسالان، انتخاب شده‌اند. پیام واضح این تأیید به این معناست که سرمربی تیم امید باید با برنامه‌های سرمربی بزرگسالان هماهنگ باشد. در مورد برخی از گزینه‌ها، این موضوع شاید قابل تحمل باشد، اما صدور دستورات فنی از سوی قلعه‌نویی برای مربی‌ای چون یحیی گل‌محمدی در چنین شرایطی به حقیقت می‌پیوندد. از این رو، دومین جنبه‌ای که خارج از کنترل امیر قلعه‌نویی است، نظارت بر مسیر تیم امید خواهد بود؛ چراکه یحیی مربی‌ای نیست که درباره روش‌های فنی برای نیل به اهدافش، توصیه‌ای را بپذیرد.
مشارکت با جوانان
این مورد یکی از بزرگ‌ترین نگرانی‌های امیر قلعه‌نویی است؛ تصور اینکه یحیی به عنوان یک گزینه جایگزین، از همین حالا به تمرین و کار با جوانان فوتبال ایران بپردازد و پس از آن با استفاده از همین جوانان به تیم بزرگسالان بیاید، می‌تواند برای قلعه‌نویی تبدیل به یک کابوس شود. علی‌رغم وعده‌های مکرر او در سال‌های گذشته، قلعه‌نویی به جوان‌گرایی اعتقادی ندارد و به بهانه‌های مختلف این روند را متوقف کرده است. در نتیجه، این وضعیت می‌تواند به آینده فوتبال ایران آسیب برساند. ورود یحیی به این حوزه و اجرای پروژه جوان‌گرایی در تیم ملی، می‌تواند عقاید امیر قلعه‌نویی را که بر این باور است که تیم ملی جای جوان‌گرایی نیست، به چالش بکشد. به علاوه، افشای ناکامی‌های امیر قلعه‌نویی در این عرصه کار را برای او و توجیهاتش دشوار خواهد کرد.
البته این نکات در حالتی است که هنوز ارتباطات میان یحیی و فدراسیون فوتبال به ثمر نرسیده و وضعیت محکم و مشخصی ندارد؛ اما همین مذاکرات اولیه هم می‌تواند باعث ترس و نگرانی قلعه‌نویی شود.