جنگی که پایانی ندارد؛ میلیون‌ها مورچه در طول سال‌ها در نبرد کلونی‌ها جان خود را از دست دادند
طبق گزارش خبرآنلاین و به نقل از دیجیاتو، مورچه‌های آرژانتینی (Linepithema humile) به طولی حدود ۲ تا ۳ میلی‌متر می‌رسند و هر دو سوی این نزاع متعلق به یک گونه هستند. این مورچه‌ها با بهره‌گیری از نشانه‌های شیمیایی بر روی بدن یکدیگر، قادر به شناسایی اعضای کلونی خود هستند و در مواجهه با مورچه‌های کلونی رقیب، به آن‌ها حمله می‌کنند.
چرا نبرد میان مورچه‌های مشابه رخ می‌دهد؟
این گونه از مورچه‌ها، زادگاهش شمال آرژانتین است و به واسطه کشتی‌ها و محموله‌های تجاری به نقاط مختلف جهان مهاجرت کرده‌اند. این نوع در سال ۱۸۹۱ در نیواورلئان ایالات متحده شناسایی شد و در اوایل قرن بیستم به کالیفرنیا رسید و در طول سواحل این ایالت به‌تدریج گسترش یافت.
در زیستگاه اصلی این مورچه‌ها، کلونی‌ها معمولاً در اندازه‌های کوچک‌تری تشکیل می‌شوند و به طور مداوم با همسایه‌های خود درگیر می‌شوند. اما در مناطقی که این گونه به آن‌ها مهاجرت کرده، کلونی‌هایی به وجود آمده‌اند که حتی با وجود فاصله‌های چند صد کیلومتری نیز می‌توانند به همکاری بپردازند. این گروه‌های وسیع که از لانه‌های متعددی تشکیل شده و شامل ملکه‌های مختلفی هستند، به نام ابرکلونی شناخته می‌شوند.
تحقیقات انجام شده در دانشگاه کالیفرنیا سن‌دیگو در سال ۲۰۰۰ نشان داد که یک ابرکلونی وسیع از مورچه‌های آرژانتینی در سواحل کالیفرنیا شکل گرفته است. این ابرکلونی از ناحیه خلیج سان‌فرانسیسکو تا مرز مکزیک گسترش یافته و مورچه‌های بخش‌های دور از هم نیز یکدیگر را به عنوان اعضای گروه خود می‌شناسند.
از سوی دیگر، در جنوب کالیفرنیا ابرکلونی‌های دیگری نیز مشاهده می‌شوند. بر اساس اطلاعات منتشرشده توسط دانشگاه کالیفرنیا سن‌دیگو در سال ۲۰۰۶، این منطقه حاوی پنج ابرکلونی از مورچه‌های آرژانتینی است. یکی از این ابرکلونی‌های بزرگ به طور هم‌مرز با سه ابرکلونی کوچک‌تر واقع شده است و یکی از گروه‌های رقیب در نزدیکی دریاچه هاجز، نزدیک به شهر اسکندیدو در شمال سن‌دیگو متمرکز می‌باشد.
این مورچه‌ها با بررسی نشانه‌های شیمیایی که بر روی بدن یکدیگر وجود دارد، از طریق شاخک‌های خود اقدام به شناسایی می‌کنند. در داخل یک ابرکلونی، دقت این نشانه‌ها به حدی است که حتی مورچه‌ای از فاصله صدها کیلومتری هم به عنوان عضو گروه خود شناخته می‌شود. اما در مورد ابرکلونی‌های رقیب، این نشانه‌ها متفاوت تشخیص داده شده و در مرزهای قلمروها، درگیری میان آن‌ها آغاز می‌شود.
کشتار میلیونی مورچه‌ها
«ملیسا توماس»، بوم‌شناس دانشگاه کالیفرنیا سن‌دیگو، به همراه پژوهشگرانی از دانشگاه ایلینوی و دانشگاه کالیفرنیا ارواین، به تحلیل درگیری‌های میان ابرکلونی‌ها پرداخته است. نتایج این تحقیق در دسامبر ۲۰۰۶ در ژورنال Molecular Ecology منتشر گردید.
تیم پژوهشی در ۱۶ نقطه تماس میان سه جفت ابرکلونی مرزهای مشخصی را شناسایی کردند. محققان در سال ۲۰۰۴، به مدت شش ماه، هر هفته به ۹ نقطه از این مناطق مراجعه کرده و مشاهدات از درگیری‌های شدید و مستمر را ثبت کردند.
توماس با جمع‌آوری مورچه‌های مرده از بخش‌های کوچکی از مرزها، به تخمین تعداد تلفات در مقیاس وسیع پرداخت. نتیجه‌گیری او نشان داد که درگیری‌های اطراف ابرکلونی دریاچه هاجز، در طی شش ماه حداقل ۱۵ میلیون مورچه کارگر را از بین برده است. با وجود این تلفات، مرز میان دو ابرکلونی در طول این دوره تغییر چندانی نکرد. هالووی این وضعیت را به میدان جنگ جهانی اول تشبیه کرده و بیان کرد: «این وضعیت تا حدی شبیه به میدان نبرد جنگ جهانی اول بود.»
بیشتر اطلاعات موجود درباره تلفات این جنگ به پژوهش‌های انجام شده در حدود ۲۰ سال پیش برمی‌گردد. تحلیل‌های منتشرشده در سال‌های ۲۰۲۰ و ۲۰۲۵ حاکی از آن است که مورچه‌های آرژانتینی همچنان در منطقه ساحلی سن‌دیگو به حیات خود ادامه می‌دهند، اما هیچ مطالعه جدیدی که میزان تلفات مرز دریاچه هاجز را دوباره ارزیابی کرده باشد، وجود ندارد.
مورچه‌های آرژانتینی به عنوان یکی از گونه‌های مهاجم مخرب شناخته می‌شوند و در مناطق شهری ساحلی کالیفرنیا بسیاری از گونه‌های بومی را از میدان به در کرده‌اند. توانایی ابرکلونی‌ها در جلوگیری از درگیری‌های درون‌گروهی، به آن‌ها این امکان را می‌دهد که منابع بیشتری را به توسعه و گسترش اختصاص دهند. این مورچه‌ها همچنین به شدت به رطوبت وابسته هستند و پژوهشگران مشاهده کرده‌اند که با کاهش آبیاری، برخی مناطق را ترک می‌کنند.
۵۸۵۸