تمام نسل‌های بنز E350/ از چهارچراغ افسانه‌ای تا بنز لوکس ۲۰۲۶

اما E350 همیشه خودرویی با یک موتور مشخص نبوده است. این نام طی بیش از دو دهه روی مدل‌هایی با طراحی، پیشرانه و حتی نوع سوخت متفاوت قرار گرفته؛ از موتور ۳.۵ لیتری شش‌سیلندر تنفس طبیعی گرفته تا موتورهای دیزلی، هیبریدی و پیشرانه چهارسیلندر توربوشارژ.

داستان E350 از اواخر سال ۲۰۰۴ آغاز شد؛ زمانی که مرسدس بنز تصمیم گرفت مدل E320 را با خودروی قدرتمندتری جایگزین کند. آن زمان E350 با موتور V6 و قدرت ۲۷۲ اسب‌بخار معرفی شد. امروز اما E350 مدل ۲۰۲۶ در بازار آمریکا از یک موتور دولیتری توربو با سیستم هیبریدی خفیف و قدرت ۲۵۵ اسب‌بخار استفاده می‌کند.

در این فاصله، طراحی خودرو چند بار از اساس تغییر کرده است. چراغ‌های گرد نسل اول جای خود را به چراغ‌های زاویه‌دار دادند، نمایشگرهای کوچک جای خود را به کابین‌های دیجیتال سپردند و امکاناتی که زمانی مخصوص گران‌ترین محصولات مرسدس بودند، به E-Class راه پیدا کردند.

در ادامه، سراغ هشت دوره مهم تاریخ E350 می‌رویم؛ از اولین مدل تا آخرین نسل. مدل‌های سدان، کوپه، کروک و نسخه‌های ویژه دیزلی و هیبریدی را هم بررسی می‌کنیم.

نکته مهم اینکه سال ورود مدل‌ها در اروپا و آمریکا همیشه یکسان نبوده و در بعضی دوره‌ها، نشان E350 در همه بازارها عرضه نمی‌شده است. بنابراین سال‌های ذکرشده، دوره‌های اصلی معرفی یا عرضه را نشان می‌دهند، نه لزوماً سال مدل در تمام کشورها.

۱. مرسدس بنز E350 مدل ۲۰۰۴ تا ۲۰۰۶؛ تولد یک شش‌سیلندر محبوب

داستان E350 با نسل W211 آغاز شد؛ نسلی که پیش از معرفی E350 نیز در بازار حضور داشت و به‌خاطر چراغ‌های چهارگانه جلوی خودرو شناخته می‌شد.

مرسدس بنز در اکتبر ۲۰۰۴ تصمیم گرفت موتور ۳.۲ لیتری E320 را کنار بگذارد و پیشرانه تازه‌ای را جایگزین آن کند. موتور جدید ۳.۵ لیتر حجم داشت و به خانواده M272 تعلق می‌گرفت. این موتور شش‌سیلندر V شکل می‌توانست ۲۷۲ اسب‌بخار قدرت و ۳۵۰ نیوتن‌متر گشتاور تولید کند.

افزایش قدرت نسبت به E320 کاملاً محسوس بود. E350 سدان طبق اطلاعات زمان معرفی می‌توانست در حدود ۶.۹ ثانیه از حالت سکون به سرعت ۱۰۰ کیلومتر بر ساعت برسد و حداکثر سرعت آن به‌صورت الکترونیکی روی ۲۵۰ کیلومتر بر ساعت محدود می‌شد.

گیربکس اتوماتیک هفت‌سرعته 7G-Tronic یکی از ویژگی‌های مهم این نسخه بود. این گیربکس در مقایسه با نمونه‌های قدیمی‌تر، ضرایب بیشتری در اختیار راننده قرار می‌داد و به حرکت نرم‌تر خودرو در سرعت‌های مختلف کمک می‌کرد.

اما جذابیت E350 فقط به موتور محدود نمی‌شد.

طراحی W211 ترکیبی از خطوط نرم و جزئیات کلاسیک مرسدس بنز بود. دو چراغ بیضی‌شکل در هر سمت جلوپنجره قرار داشتند، نشان ستاره سه‌پر روی کاپوت دیده می‌شد و بدنه بدون خطوط اغراق‌آمیز طراحی شده بود.

در کابین هم خبری از نمایشگرهای بزرگ امروزی نبود. دکمه‌های فیزیکی، تزئینات چوبی، صندلی‌های راحت و صفحه کیلومتر عقربه‌ای فضای داخلی را تشکیل می‌دادند.

در بعضی نسخه‌ها، سیستم تعلیق بادی Airmatic، صندلی‌های برقی و امکانات رفاهی پیشرفته قابل سفارش بودند. مرسدس تلاش کرده بود E350 را به خودرویی تبدیل کند که هم رانندگی با آن لذت‌بخش باشد و هم سرنشینان در سفرهای طولانی احساس خستگی نکنند.

این نسل علاوه بر سدان، در نسخه استیشن یا T-Modell نیز عرضه شد؛ نسخه‌ای که فضای بار بیشتری داشت و در اروپا طرفداران خاص خودش را پیدا کرد.

۲. بنز E350 مدل ۲۰۰۶ تا ۲۰۰۹؛ همان چهره کلاسیک، با اصلاحات مهم

در سال ۲۰۰۶، مرسدس بنز نسل W211 را به‌روزرسانی کرد. شاید در نگاه اول، تفاوت میان نسخه اولیه و فیس‌لیفت چندان زیاد نباشد، اما زیر پوست خودرو تغییرات مهمی اتفاق افتاده بود.

چراغ‌های چهارگانه همچنان حفظ شدند، ولی جزئیات داخلی آن‌ها تغییر کرد. جلوپنجره و سپر جلو بازطراحی شدند و چراغ‌های عقب نیز ظاهر تازه‌ای پیدا کردند.

این تغییرات باعث شدند E350 چهره کمی جدی‌تر و مدرن‌تری پیدا کند، بدون اینکه هویت شناخته‌شده خود را از دست بدهد.

اما مهم‌ترین اتفاق در بخش فنی و ایمنی رخ داد. مرسدس اعلام کرد حدود دو هزار قطعه را در خانواده E-Class اصلاح یا بهبود داده است.

یکی از تغییرات اساسی، کنار گذاشتن سیستم ترمز الکتروهیدرولیکی Sensotronic یا SBC بود. این سیستم در نسخه‌های اولیه W211 به کار می‌رفت، اما پیچیدگی و مشکلات احتمالی آن باعث شده بود برخی مالکان تجربه چندان رضایت‌بخشی نداشته باشند.

در مدل فیس‌لیفت، مرسدس به سیستم ترمز هیدرولیکی متعارف‌تر با کنترل الکترونیکی بازگشت.

سامانه ایمنی PRE-SAFE نیز به تجهیزات استاندارد اضافه شد. این فناوری در شرایطی که احتمال تصادف تشخیص داده می‌شد، می‌توانست اقداماتی مانند آماده کردن کمربندهای ایمنی را انجام دهد.

مجموعه چراغ‌های تطبیقی Intelligent Light System نیز در فهرست امکانات سفارشی قرار گرفت. این چراغ‌ها می‌توانستند نحوه توزیع نور را متناسب با شرایط رانندگی تغییر دهند.

موتور بنزینی E350 در بخش عمده این دوره همان پیشرانه ۳.۵ لیتری V6 با قدرت ۲۷۲ اسب‌بخار بود. البته در سال ۲۰۰۸، مدل E350 CGI با تزریق مستقیم سوخت و قدرت حدود ۲۹۲ اسب‌بخار نیز به خانواده این خودرو اضافه شد.

همین نسخه CGI نشانه‌ای از تغییر رویکرد مرسدس بود؛ شرکتی که می‌خواست بدون افزایش محسوس حجم موتور، قدرت بیشتر و مصرف سوخت بهینه‌تری ارائه کند.

امروز هم بسیاری از خریداران خودروهای کارکرده، نسخه فیس‌لیفت W211 را به‌دلیل اصلاحات فنی آن ترجیح می‌دهند. البته وضعیت نگهداری، سابقه سرویس و سلامت موتور و گیربکس، از سال تولید به‌تنهایی مهم‌تر است.

۳. بنز E350 مدل ۲۰۰۹ تا ۲۰۱۳؛ ورود نسل W212 با چهره‌ای کاملاً تازه

سال ۲۰۰۹ یکی از مهم‌ترین نقاط عطف تاریخ بنز E350 بود. مرسدس بنز تصمیم گرفت طراحی نرم و منحنی نسل W211 را کنار بگذارد و خودرویی با خطوط تیزتر و ظاهری جدی‌تر بسازد.

نتیجه، نسل W212 بود؛ خودرویی که اگرچه همچنان چهار چراغ در قسمت جلو داشت، اما چراغ‌های گرد قدیمی جای خود را به مجموعه چراغ‌های زاویه‌دار داده بودند. جلوپنجره بزرگ‌تر شده بود و خطوط برجسته روی گلگیرها، بدنه را عضلانی‌تر نشان می‌دادند.

این طراحی در زمان معرفی واکنش‌های متفاوتی ایجاد کرد. بعضی طرفداران بنز ظاهر کلاسیک نسل قبلی را بیشتر دوست داشتند، اما گروهی دیگر معتقد بودند W212 شخصیت محکم‌تر و رسمی‌تری پیدا کرده است.

در کابین نیز تغییرات محسوسی دیده می‌شد. داشبورد حالت افقی و منظم‌تری داشت، نمایشگر مرکزی در قسمت بالای کنسول قرار گرفته بود و طراحی فرمان و صفحه کیلومتر کاملاً تغییر کرده بود.

در بخش فنی، داستان کمی پیچیده‌تر است؛ چون همه E350های این نسل موتور یکسانی نداشتند.

در بازار آمریکا، E350 مدل ۲۰۱۰ ابتدا با موتور ۳.۵ لیتری V6 و قدرت ۲۶۸ اسب‌بخار عرضه شد. اما در اروپا نسخه E350 CGI با فناوری تزریق مستقیم سوخت و قدرت ۲۹۲ اسب‌بخار در دسترس بود.

در سال ۲۰۱۱، مرسدس نسخه قدرتمندتر E350 BlueEFFICIENCY با موتور شش‌سیلندر و قدرت ۳۰۶ اسب‌بخار را به بازار اروپا معرفی کرد. این پیشرانه در مدل سال ۲۰۱۲ آمریکا نیز با قدرت ۳۰۲ اسب‌بخار عرضه شد؛ اختلاف کوچک اعداد تا حدی به استاندارد اندازه‌گیری اسب‌بخار مربوط است.

در کنار مدل‌های بنزینی، نسخه‌های دیزلی نیز نقش مهمی داشتند. مدل‌هایی مانند E350 CDI و E350 BlueTEC با پیشرانه‌های دیزلی سه‌لیتری شش‌سیلندر تولید می‌شدند و گشتاور بالایی ارائه می‌دادند.

این خودروها به‌خصوص در اروپا طرفداران زیادی داشتند؛ چون برای پیمودن مسافت‌های طولانی در بزرگراه مناسب بودند و نسبت به موتورهای بنزینی پرحجم، سوخت کمتری مصرف می‌کردند.

تجهیزات ایمنی نسل W212 هم پیشرفت کرده بود. سیستم هشدار خستگی راننده Attention Assist، امکانات کمکی حفظ مسیر و سامانه‌های هشدار برخورد در بعضی نسخه‌ها در دسترس بودند.

به همین دلیل، W212 را می‌توان یکی از نسل‌هایی دانست که E350 را از یک سدان لوکس سنتی به خودرویی با فناوری‌های ایمنی هوشمندتر تبدیل کرد.

از نظر بازار خودروهای کارکرده نیز W212 اهمیت زیادی دارد. هنوز هم مدل‌های این نسل در بسیاری از کشورها خریدوفروش می‌شوند. البته هنگام خرید باید تفاوت میان نسخه‌های ۲۶۸، ۲۹۲ و ۳۰۶ اسب‌بخاری و همچنین موتورهای بنزینی و دیزلی را در نظر گرفت.

۴. بنز E350 مدل ۲۰۱۳ تا ۲۰۱۶؛ خداحافظی با چراغ‌های چهارگانه

اگر کسی نسل W212 قبل و بعد از فیس‌لیفت را کنار هم بگذارد، ممکن است در نگاه اول تصور کند با دو نسل کاملاً متفاوت روبه‌رو شده است.

مرسدس بنز در سال ۲۰۱۳ یکی از گسترده‌ترین به‌روزرسانی‌های ظاهری تاریخ E-Class را انجام داد. مهم‌ترین تغییر، حذف چراغ‌های جلو با قاب‌های جداگانه بود؛ همان طراحی چهارچراغی که سال‌ها یکی از نشانه‌های شناخته‌شده E-Class محسوب می‌شد.

چراغ‌های جدید به‌صورت یکپارچه طراحی شده بودند و با کمک فناوری LED، همچنان می‌توانستند حس چراغ‌های چهارگانه قدیمی را تداعی کنند.

سپر جلو، کاپوت و جلوپنجره نیز تغییر کردند. در بعضی نسخه‌ها ستاره سه‌پر همچنان روی کاپوت قرار داشت و در مدل‌های اسپرت، لوگوی بزرگ مرسدس در مرکز جلوپنجره دیده می‌شد.

این تفاوت به خریداران اجازه می‌داد میان یک بنز با ظاهر رسمی و نسخه‌ای با چهره اسپرت‌تر انتخاب کنند.

داخل کابین هم تغییراتی اتفاق افتاد، اما تحول اصلی به‌اندازه نمای بیرونی چشمگیر نبود. طراحی فرمان اصلاح شد، جزئیات کنسول تغییر کردند و امکانات الکترونیکی بیشتری به خودرو اضافه شدند.

یکی از مهم‌ترین پیشرفت‌های این دوره، افزایش توانایی سامانه‌های کمک‌راننده بود. مرسدس در این نسل فناوری‌هایی برای تشخیص بهتر خودروهای اطراف، کمک به حفظ مسیر و کنترل فاصله با خودروی جلویی ارائه کرد.

مدل بنزینی E350 در بازار اروپا همچنان با موتور ۳.۵ لیتری V6 و قدرت ۳۰۶ اسب‌بخار عرضه می‌شد. نسخه آمریکایی این موتور ۳۰۲ اسب‌بخار قدرت داشت.

در بخش دیزلی، E350 BlueTEC به‌روزرسانی شد و در بعضی بازارها قدرت آن ابتدا به ۲۵۲ و سپس به ۲۵۸ اسب‌بخار رسید. گیربکس اتوماتیک 9G-Tronic نیز در برخی نسخه‌های بعدی به فهرست تجهیزات اضافه شد.

این تغییرات به معنی آن بود که E350 دیگر تنها یک مدل بنزینی قدرتمند نبود؛ خریدار می‌توانست با توجه به کشور محل زندگی و نیازش، نسخه‌ای بنزینی یا دیزلی انتخاب کند.

فیس‌لیفت W212 در بازار آمریکا با عنوان مدل ۲۰۱۴ شناخته می‌شود، درحالی‌که عرضه نسخه به‌روزرسانی‌شده در اروپا از سال ۲۰۱۳ آغاز شد.

بسیاری از علاقه‌مندان مرسدس بنز هنوز هم این نسخه را یکی از خوش‌چهره‌ترین مدل‌های E350 می‌دانند. طراحی آن نه کاملاً کلاسیک است و نه بیش‌ازحد شبیه خودروهای دیجیتال امروزی.

در واقع، E350 مدل ۲۰۱۴ تا ۲۰۱۶ برای کسانی که ظاهر نسبتاً مدرن را در کنار موتور شش‌سیلندر تنفس طبیعی می‌خواهند، جایگاه ویژه‌ای دارد.

۵. بنز E350 کوپه و کروک؛ وقتی سدان خانوادگی به خودرویی اسپرت تبدیل شد

تا اینجا درباره مدل‌های چهاردر E350 صحبت کردیم، اما داستان این نام بدون اشاره به نسخه‌های دودر کامل نمی‌شود.

مرسدس بنز در سال ۲۰۰۹ دوباره مدل‌های کوپه را با نام E-Class عرضه کرد. این اتفاق پس از دوره‌ای رخ داد که خودروهای دودر این رده عمدتاً با نام CLK شناخته می‌شدند.

نسخه کوپه با کد C207 و مدل کروک با کد A207 وارد بازار شدند. این خودروها از نظر طراحی با سدان W212 ارتباط خانوادگی داشتند، اما ساختار بدنه و ویژگی‌های فنی آن‌ها کاملاً یکسان نبود.

در نسخه کوپه، سقف پایین‌تر، شیشه‌های جانبی بدون قاب و نبود ستون میانی B، ظاهری کشیده و اسپرت ایجاد کرده بودند.

این طراحی باعث می‌شد وقتی شیشه‌های خودرو پایین بودند، قسمت جانبی بدنه کاملاً باز به نظر برسد؛ ویژگی‌ای که در بسیاری از کوپه‌های کلاسیک مرسدس نیز دیده می‌شد.

مدل کروک یک سقف پارچه‌ای جمع‌شونده داشت که امکان رانندگی با سقف باز را فراهم می‌کرد. مرسدس برای استفاده راحت‌تر در هوای خنک، امکاناتی مانند گرم‌کن گردن AIRSCARF و سامانه کاهش جریان باد AIRCAP را نیز در بعضی نسخه‌ها ارائه می‌کرد.

در نخستین سال‌های تولید، E350 کوپه با موتور ۳.۵ لیتری V6 و قدرت ۲۹۲ اسب‌بخار در نسخه CGI عرضه شد.

از سال ۲۰۱۱ نسخه تازه‌تری با موتور شش‌سیلندر و قدرت ۳۰۶ اسب‌بخار به بازار اروپا راه پیدا کرد. در آمریکا نیز مدل ۲۰۱۲ با قدرت ۳۰۲ اسب‌بخار عرضه شد.

این مدل‌ها برای کسانی مناسب بودند که راحتی و شخصیت لوکس E-Class را می‌خواستند، اما علاقه‌ای به خرید یک سدان چهاردر نداشتند.

در سال ۲۰۱۳ نسخه کوپه و کروک هم فیس‌لیفت شدند. چراغ‌های جلو یکپارچه شدند، سپرها تغییر کردند و ظاهر آن‌ها به زبان طراحی جدید مرسدس نزدیک‌تر شد.

تولید خانواده 207 تا سال ۲۰۱۶ ادامه داشت و سپس نسل 238 جانشین آن شد. نکته اینجاست که در بعضی بازارها، نشان E350 روی نسل جدیدتر کوپه و کروک نیز با پیشرانه‌های متفاوت، از جمله موتور توربوشارژ مجهز به EQ Boost، دیده شد.

به همین دلیل، هنگام بررسی یک E350 کوپه کارکرده، نباید فقط به نشان روی صندوق عقب اعتماد کرد. کد اتاق، سال تولید و مشخصات دقیق موتور اهمیت زیادی دارند.

امروز نسخه‌های سالم E350 کوپه و به‌خصوص کروک می‌توانند برای علاقه‌مندان خودروهای مرسدس جذاب باشند؛ نه به این دلیل که از مدل‌های جدید سریع‌ترند، بلکه به‌خاطر طراحی خاص و ترکیب موتور شش‌سیلندر با بدنه دودر کلاسیک.3

۶. بنز E350 نسل W213 از ۲۰۱۶ تا ۲۰۲۰؛ خداحافظی با موتورهای سنتی

سال ۲۰۱۶، نسل W213 از راه رسید و مرسدس بنز E-Class را وارد دوره تازه‌ای کرد. ظاهر خودرو حالا بیشتر از قبل به مدل‌های بزرگ‌تر S-Class و کوچک‌تر C-Class شباهت داشت. چراغ‌های جلو کشیده‌تر شده بودند، بدنه خطوط نرم‌تری داشت و جلوپنجره بزرگ، نمایی لوکس‌تر ایجاد می‌کرد.

اما تحول واقعی داخل کابین اتفاق افتاد.

در نسخه‌های مجهز به امکانات پیشرفته، دو نمایشگر ۱۲.۳ اینچی کنار یکدیگر قرار می‌گرفتند و صفحه کیلومتر دیجیتال را به نمایشگر مرکزی متصل می‌کردند. این طراحی در زمان خودش بسیار مدرن بود و با داشبورد نسل قبلی تفاوت زیادی داشت.

دکمه‌های فیزیکی هنوز به‌طور کامل حذف نشده بودند، اما حالا بخش بزرگی از اطلاعات و تنظیمات خودرو از طریق نمایشگرها در دسترس قرار داشت.

بااین‌حال، داستان موتور E350 در نسل W213 از طراحی آن پیچیده‌تر است.

در بعضی بازارهای اروپایی و آسیایی، مرسدس مدل E350 e را عرضه کرد؛ یک خودروی پلاگین‌هیبریدی که موتور بنزینی دولیتری توربوشارژ را با موتور برقی ترکیب می‌کرد.

قدرت ترکیبی این نسخه حدود ۲۸۶ اسب‌بخار بود و امکان پیمودن مسافت‌های کوتاه با نیروی برق را فراهم می‌کرد. البته برد برقی آن با خودروهای هیبریدی امروزی قابل‌مقایسه نبود.

در بازارهای دیگر، نسخه‌های دیزلی E350 d نیز حضور داشتند. این خودروها ابتدا از پیشرانه سه‌لیتری V6 و سپس در برخی نسخه‌ها از موتور شش‌سیلندر خطی خانواده OM656 استفاده کردند. قدرت مدل جدیدتر به حدود ۲۸۶ اسب‌بخار می‌رسید.

اما در آمریکا، نشان بنزینی E350 در ابتدای عرضه نسل W213 حضور نداشت. مرسدس ابتدا مدل E300 را به‌عنوان نسخه چهارسیلندر پایه عرضه می‌کرد.

این وضعیت در مدل سال ۲۰۲۰ تغییر کرد. مرسدس نام E300 را کنار گذاشت و E350 را با موتور دولیتری چهارسیلندر توربوشارژ و قدرت ۲۵۵ اسب‌بخار به بازار آمریکا برگرداند.

این اتفاق یکی از مهم‌ترین تغییرات تاریخ E350 بود. مدلی که زمانی با موتور ۳.۵ لیتری شش‌سیلندر شناخته می‌شد، حالا با پیشرانه‌ای کوچک‌تر و مجهز به توربوشارژ عرضه می‌شد.

گیربکس اتوماتیک ۹ سرعته 9G-Tronic نیز وظیفه انتقال نیرو را بر عهده داشت.

از نظر فناوری‌های ایمنی، نسل W213 پیشرفت چشمگیری داشت. سامانه‌های پیشرفته کمک‌راننده، کنترل فاصله با خودروی جلو و امکانات هدایت نیمه‌خودکار در شرایط مشخص، از فناوری‌هایی بودند که این نسل را به خودروهای جدیدتر نزدیک می‌کردند.

با تمام این تغییرات، E350 همچنان فلسفه اصلی خود را حفظ کرده بود: یک سدان لوکس برای کسانی که راحتی، کیفیت سواری و فناوری را در کنار یکدیگر می‌خواستند.

۷. بنز E350 مدل ۲۰۲۰ تا ۲۰۲۳؛ فیس‌لیفتی با چهره اسپرت‌تر و کابین هوشمند

مرسدس بنز در سال ۲۰۲۰ نسخه فیس‌لیفت نسل W213 را معرفی کرد؛ خودرویی که در بازار آمریکا عمدتاً به‌عنوان مدل سال ۲۰۲۱ شناخته می‌شود.

این بار هم تغییرات ظاهری کاملاً مشخص بودند.

چراغ‌های جلو باریک‌تر شدند، جلوپنجره شکل تازه‌ای پیدا کرد و سپر جلو ظاهر اسپرت‌تری به خود گرفت. چراغ‌های عقب نیز بازطراحی شدند و به‌جای شکل قبلی، حالت افقی و کشیده‌تری پیدا کردند.

این تغییر به‌خصوص در نمای عقب باعث شد E350 شباهت بیشتری به سدان‌های جدید مرسدس بنز داشته باشد.

در داخل کابین، نمایشگرهای بزرگ همچنان حضور داشتند، اما سیستم اطلاعات و سرگرمی MBUX جای فناوری قبلی را گرفت. این سیستم امکاناتی مانند فرمان‌های صوتی پیشرفته‌تر، نمایش اطلاعات خودرو و کنترل راحت‌تر بعضی تنظیمات را فراهم می‌کرد.

فرمان هم بازطراحی شد و در نسخه‌های جدیدتر، کنترل‌های لمسی بیشتری روی آن قرار گرفتند.

اما آیا موتور هم تغییر کرد؟

در نسخه بنزینی E350 بازار آمریکا، موتور دولیتری توربوشارژ با قدرت ۲۵۵ اسب‌بخار همچنان استفاده می‌شد. گشتاور آن حدود ۳۷۰ نیوتن‌متر بود و گیربکس ۹ سرعته اتوماتیک وظیفه انتقال نیرو را بر عهده داشت.

در کنار نسخه دیفرانسیل عقب، مدل E350 4MATIC با سیستم چهارچرخ محرک نیز عرضه می‌شد.

این مدل برای کسانی که در مناطق بارانی یا برفی زندگی می‌کنند، می‌توانست انتخاب مناسب‌تری باشد؛ هرچند سیستم چهارچرخ محرک جای لاستیک مناسب زمستانی را نمی‌گیرد.

در بخش سواری، مرسدس همچنان روی راحتی تمرکز داشت. سیستم تعلیق در نسخه‌های مختلف تنظیمات متفاوتی ارائه می‌کرد و برخی امکانات پیشرفته‌تر نیز به‌صورت سفارشی در دسترس بودند.

در بررسی روزنامه The Spokesman-Review از E350 مدل ۲۰۲۱، راحتی سواری، کیفیت کابین و عملکرد متعادل موتور مورد توجه قرار گرفته بود.

این خودرو قرار نبود به‌اندازه محصولات AMG تهاجمی و هیجان‌انگیز باشد. هدفش ارائه قدرت کافی، آرامش در بزرگراه و تجربه‌ای لوکس برای راننده و سرنشینان بود.

از نظر طراحی، این فیس‌لیفت را می‌توان آخرین مرحله تکامل E-Class پیش از ورود نسل کاملاً دیجیتال W214 دانست.

امروز مدل‌های ۲۰۲۱ تا ۲۰۲۳ E350 برای کسانی جذاب‌اند که نمایشگرهای جدید و امکانات ایمنی پیشرفته می‌خواهند، اما ترجیح می‌دهند خودرویی با طراحی داخلی نسبتاً سنتی‌تر نسبت به آخرین نسل مرسدس داشته باشند.

البته هنگام خرید نمونه کارکرده، باید سلامت سیستم‌های الکترونیکی، وضعیت سرویس گیربکس، موتور توربو و عملکرد تجهیزات رفاهی بررسی شود.

۸. بنز E350 مدل ۲۰۲۴ تا ۲۰۲۶؛ چهار سیلندر توربو در بدنه‌ای کاملاً مدرن

سرانجام به جدیدترین دوره تاریخ E350 می‌رسیم؛ نسلی که مرسدس بنز در آوریل ۲۰۲۳ معرفی کرد و با کد W214 شناخته می‌شود. این خودرو در آمریکا با عنوان مدل سال ۲۰۲۴ به بازار آمد و تا مدل ۲۰۲۶ نیز عرضه شده است.

در نگاه اول، طراحی آن ادامه همان مسیری است که مرسدس در نسل‌های قبلی آغاز کرده بود. اما وقتی به جزئیات نگاه کنید، تفاوت‌های زیادی دیده می‌شود.

چراغ‌های جلو با طراحی جدید به جلوپنجره متصل شده‌اند و نوار مشکی اطراف جلوپنجره، ظاهری متفاوت ایجاد کرده است. چراغ‌های عقب نیز از عناصر ستاره‌ای‌شکل الهام گرفته‌اند تا حتی هنگام روشن بودن چراغ‌ها در شب، هویت مرسدس بنز مشخص باشد.

اما بزرگ‌ترین تغییر داخل کابین اتفاق افتاده است.

در نسخه‌های مجهز به MBUX Superscreen، بخش بزرگی از داشبورد با مجموعه نمایشگرها پوشانده می‌شود. راننده صفحه کیلومتر دیجیتال دارد، نمایشگر مرکزی برای کنترل امکانات خودرو در نظر گرفته شده و سرنشین جلو هم می‌تواند نمایشگر اختصاصی داشته باشد.

نورپردازی محیطی، سیستم صوتی پیشرفته، امکانات سرگرمی و فناوری‌های ارتباطی جدید، کابین E350 را به فضایی بسیار متفاوت از نسل اول تبدیل کرده‌اند.

در بخش فنی، E350 مدل ۲۰۲۶ در بازار آمریکا از موتور دولیتری چهارسیلندر توربوشارژ استفاده می‌کند. این موتور با سیستم هیبریدی خفیف ۴۸ ولتی همراه شده است.

قدرت آن ۲۵۵ اسب‌بخار و گشتاورش حدود ۴۰۰ نیوتن‌متر است. گیربکس ۹ سرعته اتوماتیک همچنان وظیفه انتقال نیرو را انجام می‌دهد.

سیستم هیبریدی خفیف می‌تواند در بعضی شرایط، هنگام شتاب‌گیری به پیشرانه کمک کند و عملکرد سامانه استارت و توقف موتور را نرم‌تر کند. بااین‌حال، برخلاف خودروهای پلاگین‌هیبریدی، این مدل برای حرکت مستقل طولانی‌مدت فقط با برق طراحی نشده است.

طبق اطلاعات رسمی مرسدس بنز آمریکا، E350 مدل ۲۰۲۶ در حدود ۶.۱ ثانیه از حالت سکون به سرعت ۹۶ کیلومتر بر ساعت یا ۶۰ مایل بر ساعت می‌رسد.

این رقم نشان می‌دهد کوچک‌تر شدن موتور، لزوماً به معنی کند شدن خودرو نیست.

قیمت پایه اعلام‌شده E350 مدل ۲۰۲۶ در آمریکا ۶۵ هزار و ۲۰۰ دلار است. نسخه E350 4MATIC نیز با قیمت پایه ۶۷ هزار و ۷۰۰ دلار عرضه می‌شود؛ البته این ارقام پیش از هزینه‌های جانبی، مالیات و تجهیزات سفارشی هستند.

در واقع، مرسدس بنز طی بیش از ۲۰ سال نام E350 را حفظ کرده، اما ماهیت آن را متناسب با فناوری‌های جدید تغییر داده است.

E350 سال ۲۰۰۴ با موتور شش‌سیلندر ۳.۵ لیتری، کابین چوبی و چراغ‌های گرد شناخته می‌شد. E350 سال ۲۰۲۶ با موتور کوچک‌تر توربو، سیستم برقی ۴۸ ولتی و مجموعه‌ای از نمایشگرها معرفی می‌شود.

این تفاوت نشان می‌دهد صنعت خودرو تا چه اندازه تغییر کرده است. امروزه حجم موتور کمتر از گذشته نشان‌دهنده جایگاه یا توان یک خودروست و فناوری‌های توربوشارژ، مدیریت الکترونیکی موتور و سیستم‌های برقی نقش مهم‌تری پیدا کرده‌اند.

بااین‌حال، یک ویژگی همچنان ثابت مانده است: E350 قرار است نسخه‌ای متعادل از یک سدان لوکس باشد؛ خودرویی که نه به‌اندازه مدل‌های پایه ساده است و نه مانند AMGهای قدرتمند، تمام تمرکزش را بر عملکرد اسپرت گذاشته است.