پنج گزینه ممکن برای وزارت نفت
طبق گزارش خبرآنلاین، سایت تابناک به موضوع مهمی پرداخته است: آیا دولت در جست‌وجوی یک مدیر متخصص در زمینه نفت است یا اینکه مجدداً به چهره‌هایی تکیه خواهد کرد که مدت‌هاست در عرصه مدیریت کشور فعالیت می‌کنند؟
«حمید بورد» به‌عنوان یک مدیر با تجربه در صنعت نفت شناخته می‌شود. وی در طول سال‌های متمادی در وزارت نفت مشاغل مختلفی را بر عهده داشته است. سوابق او شامل مدیریت شرکت‌های نفت و گاز مارون، مناطق نفت‌خیز جنوب و سازمان اکتشاف و تولید نفت در فلات قاره می‌شود. در سال ۱۴۰۳، بورد به‌عنوان مدیرعامل شرکت ملی نفت ایران منصوب شد و در حال حاضر مسئولیت وزارت نفت را به عهده دارد. تجربه‌های عملیاتی او، شناخت عمیق از صنعت و آشنایی با ساختار وزارتخانه را به او اعطا کرده است و او را در موقعیت ویژه‌ای قرار می‌دهد.
بورد از نظر سابقه نفتی، از جدی‌ترین گزینه‌ها در این فهرست به شمار می‌آید، لیکن این تجربیات نباید مجوزی برای نادیده‌گرفتن نقاط ضعف باشد. آیا او قادر است از مدیریت روزانه فراتر رفته و برنامه‌ای محوری برای افزایش پایدار تولید، جلب سرمایه، توسعه میدان‌ها و حل مشکل کمبود انرژی ارائه دهد؟ اگر متعهد به ادامه روندهای پیشین باشد، تغییر عنوان از مدیرعامل شرکت ملی نفت به وزیر نفت به‌تنهایی کارنامه منحصربه‌فردی نخواهد بود. با این حال، او را می‌توان به‌عنوان جدی‌ترین گزینه برای معرفی به‌عنوان وزیر پیشنهادی نفت و جایگزینی «محسن پاک نژاد» در نظر گرفت.
عظیمی‌فر؛ آزمون جوانی و تخصص
«محمدصادق عظیمی‌فر» گزینه دیگری است که دولت برای سمت وزارت نفت در نظر دارد. او فارغ‌التحصیل مهندسی نفت از دانشگاه‌های صنعتی امیرکبیر و تهران بوده و سابقه دستیاری ویژه وزیر نفت، مدیریت هلدینگ انرژی سینا، ریاست هیئت‌مدیره پتروپارس و مدیریت برنامه‌ریزی شرکت نفت مناطق مرکزی را در کارنامه خود دارد. در سال ۱۴۰۳، عظیمی‌فر به‌عنوان معاون وزیر و مدیرعامل شرکت ملی پالایش و پخش فرآورده‌های نفتی منصوب شد.
سالاری؛ از تامین اجتماعی به وزارت نفت
با وجود اینکه تجربیات سالاری در منطقه ویژه پارس پیرامون انرژی مرتبط است و او در اوایل کار خود در قراردادهای نفت ایران نقشی ایفا کرده است، این سوابق به‌تنهایی نمی‌تواند صلاحیت او را برای اداره کل وزارت نفت تضمین کند. اما دوستان و نزدیکان او به‌طور جدی در تلاش هستند تا او را به این پست برسانند.
شریعتمداری؛ دوراهی وزارتخانه یا هلدینگ؟!
«محمد شریعتمداری» از نظر سابقه مدیریت کلان در میان سایر گزینه‌های وزارت نفت، یکی از با تجربه‌ترین افراد به حساب می‌آید. وی تجربه رهبری سه وزارتخانه بازرگانی، صمت و رفاه را در کارنامه دارد و هم‌اکنون مدیرعامل گروه صنایع پتروشیمی خلیج فارس است. او به‌عنوان فردی که با ساختار دولت و فرایند تصمیم‌گیری در سطوح عالی آشنا است، مزیت‌هایی در هماهنگی‌های اقتصادی کلان دارد، اما همین سابقه می‌تواند به‌عنوان نقطه ضعفی نیز عمل کند! آیا مدیریت چند وزارتخانه و یک هلدینگ عظیم می‌تواند جایگزین تجربه مستقیم در اداره بخش‌های بالادستی نفت شود؟
در صنعت نفت، اعتبار سیاسی بدون تسلط بر مسائل فنی، قراردادها، تولید و سرمایه‌گذاری، تبعاتی دارد. افزون بر این، شریعتمداری هم‌اکنون مسئولیت حساسی در هلدینگ خلیج فارس بر عهده دارد؛ لذا معلوم نیست آیا او تصمیم به ترک این منصب به‌منظور پذیرش سمت وزارت نفت خواهد گرفت. عدم قطعیت در نام او نباید به‌طور خودکار با تناسب ایشان در این نقش اشتباه گرفته شود. آیا او حاضر است تا وزارتخانه را به‌دلیل حفظ مقام در هلدینگ کنار بگذارد؟!
شافعی؛ مدیر صنعتی...
غلامرضا شافعی یکی دیگر از گزینه‌هایی است که برخی در دولت برای تصدی وزارت نفت او را مطلوب می‌دانند. بیشتر تجربیات شافعی به حوزه صنعت مربوط می‌شود، اما عضویت او در «هیئت تطبیق قراردادهای نفتی» به فاصله سال‌های ۱۳۹۵ با حکم «حسن روحانی» ارتباطش را با صنعت نفت تقویت کرده است. به علاوه، او در دهه‌های ۶۰ و ۷۰ نیز به‌عنوان وزیر صنایع و تعاون فعالیت کرده است. در عرصه مسئولیت‌های مستقل از آن نیز، به‌عنوان معاونت نظارت راهبردی رئیس سازمان مدیریت و برنامه‌ریزی، رئیس ایدرو و رئیس هیئت مدیره شرکت ملی مس نیز به ایفای نقش پرداخته است.
در سوابق شافعی نشانه‌ای دال بر مدیریت مستقیم شرکت ملی نفت به چشم نمی‌خورد. اگر مشروط به اینکه او گزینه‌ای جدی باشد، باید توضیحی روشن درباره برنامه‌هایی که برای چالش‌های خاص صنعت نفت دارد و اینکه کدام تجربیاتش می‌تواند نواقص در تخصص عملیاتی را پر کند، ارائه شود. صرف داشتن سوابق طولانی نمی‌تواند به این پرسش پاسخ دهد.