میدان جای «همه» مردم ایران است

تهدیدهای تازه دشمن برای آغاز جنگی دیگر علیه ایران، بار دیگر این واقعیت را پیش روی ما گذاشته است که امنیت و آینده کشور فقط در میدان نظامی رقم نمی‌خورد؛ حضور مردم در صحنه و احساس تعلق آنان به سرنوشت کشور نیز بخشی تعیین‌کننده از قدرت ملی ایران است. اگر دشمن بار دیگر سودای جنگ‌افروزی در سر داشته باشد، یکی از مهم‌ترین محاسباتش این خواهد بود که آیا ملت ایران باز هم «همه» به میدان خواهند آمد؟

یکی از مهم‌ترین عوامل پایداری و مقاومت ایران در جنگ تحمیلی ۴۰ روزه، در کنار هدایت‌های رهبری و رشادت‌های رزمندگان اسلام، حضور مستمر، گسترده و کم‌نظیر مردم در صحنه بود. این حضور فقط یک همراهی نمادین یا واکنشی مقطعی نبود؛ بلکه پشتوانه‌ای اجتماعی برای ایستادگی کشور و نشانه‌ای از پیوند میان ملت و سرنوشت ملی بود. مردم با حضور خود نشان دادند که در لحظات سرنوشت‌ساز، دفاع از ایران و امنیت کشور فراتر از مرزبندی‌های سیاسی و جناحی قرار می‌گیرد.

این تجربه یک پیام روشن دارد: قدرت ایران تنها در توان نظامی، تجهیزات دفاعی و آمادگی رزمندگان خلاصه نمی‌شود؛ سرمایه اجتماعی، اعتماد عمومی و احساس تعلق مردم به سرنوشت کشور نیز از ارکان مهم تاب‌آوری ملی است. رزمندگان در میدان دفاع، مسئولیتی خطیر بر عهده دارند و مردم نیز با حمایت، همبستگی و حفظ انسجام اجتماعی، پشتوانه این ایستادگی‌اند. هر اندازه این پیوند مستحکم‌تر باشد، کشور در برابر فشارها و تهدیدها از ظرفیت بیشتری برای مقاومت برخوردار خواهد بود.

امروز که بار دیگر تهدیدهای دشمن درباره احتمال جنگی تازه مطرح می‌شود، نباید این تجربه مهم را فراموش کنیم. آمادگی دفاعی و هوشیاری در برابر تهدیدها ضروری است، اما در کنار آن باید از سرمایه‌ای صیانت کنیم که در روزهای دشوار، نقش خود را به‌روشنی نشان داد: حضور مردم در میدان. این حضور نه با دستور و بخشنامه به دست می‌آید و نه با دعوت‌های مقطعی حفظ می‌شود؛ بلکه به اعتماد، احترام، احساس تعلق و اطمینان مردم از اینکه کشور متعلق به همه آنان است، نیاز دارد.

در این میان، یک نکته اساسی را نباید نادیده گرفت: «میدان دفاع از ایران، میدان اختصاصی هیچ جریان سیاسی، جناح یا گروهی نیست؛ میدان همه مردم ایران است.» هیچ جریان سیاسی نباید حضور در صحنه‌های ملی را به امتیازی برای خود تبدیل کند یا چنین القا کند که تنها صاحبان یک گرایش سیاسی، حق سخن گفتن از ایران، دفاع از کشور یا مشارکت در سرنوشت آن را دارند. ایران متعلق به همه ایرانیان است و دفاع از آن نیز به مشارکت و همراهی همه آنان نیاز دارد.

حضور همه مردم در میدان، تنها زمانی ممکن است که هیچ جریان سیاسی، میدان را در انحصار خود نگیرد. میدان، جای تسویه‌حساب‌های جناحی و سیاسی نیست. میدان، جای «من» و «تو» نیست؛ جای «ما» است. اگر قرار باشد میدان، صحنه رقابت‌های جناحی و تخریب‌های سیاسی شود، مردم از آن فاصله می‌گیرند. و اگر مردم از میدان فاصله بگیرند، همان اتفاقی می‌افتد که دشمن انتظارش را می‌کشد: خلأ مردمی، که با هیچ قدرت نظامی و هیچ سیاست و تدبیری پر نمی‌شود.

در شرایط تهدید خارجی، مسئولیت مسئولان و جریان‌های سیاسی سنگین‌تر است. آنان باید به‌جای رقابت بر سر مالکیت میدان، برای تقویت اعتماد عمومی تلاش کنند؛ به‌جای بهره‌برداری جناحی از حضور مردم، زمینه مشارکت گسترده‌تر آنان را فراهم سازند.

ایران به حضور همه مردم نیاز دارد؛ همه کسانی که ایران را خانه و سرنوشت مشترک خود می‌دانند. میدان را برای همه باز نگه داریم؛ میدان، از آن همه مردم است. و اگر این میدان، میدان همه مردم باشد، هیچ قدرتی نمی‌تواند این ملت را به زانو درآورد.

*نماینده مردم دیواندره، سنندج و کامیاران در مجلس