افشاگری در مورد فسیل دوزیستی که به نظر می‌رسد تمام عمرش را در دریا گذرانده است
طبق اطلاعات ارائه‌شده توسط خبرگزاری خبرآنلاین، محققان با مطالعه دو فسیل یافته‌شده در استان گوئیژو چین، به شناسایی گونه‌ای باستانی از دوزیستان به نام «گروتراکس ماری‌تیموس» (Gerrothorax maritimus) پرداخته‌اند که به نظر می‌آید برخلاف دوزیستان فعلی، به‌طور کامل دریا زیسته است. یافته‌های این تحقیق در نشریه علمی «نیچر اکولوژی اند اوولوشن» به چاپ رسیده است.
این فسیل‌ها توسط کشاورزان محلی در یک لایه سنگی با قدمت تقریبی ۲۳۷ میلیون سال کشف شده‌اند؛ زمانی که این منطقه زیر آب دریا قرار داشت. به احتمال زیاد، این موجود در کنار خزندگان دریایی، ماهی‌ها و سایر موجودات آبزی ساکن بوده است.
یکی از شواهد کلیدی در خصوص زیستگاه این دوزیست، فاصله‌ای است که فسیل‌ها از نزدیک‌ترین جزایر موجود داشته‌اند. هر دو نمونه در فاصله‌ای بیش از ۳۰ کیلومتر از این جزایر کشف شده‌اند. علاوه بر این، اسکلت‌ها تقریباً به‌طور کامل حفظ شده و حتی استخوان‌های انگشتان نیز در آنها موجود است؛ موضوعی که احتمال انتقال لاشه‌ها از فاصله‌ای دور در دریا را کاهش می‌دهد.
محققان همچنین نسبت بین دو ایزوتوپ استرانسیم موجود در استخوان‌های این موجود را مورد بررسی قرار دادند. استرانسیم عنصری است که در ساختار استخوان جانوران جمع می‌شود و نسبت ایزوتوپ‌های آن می‌تواند اطلاعاتی درباره بستر زندگی آنها فراهم کند. نتایج نشان داد که ترکیب استرانسیم در استخوان‌های این دوزیست با آب دریای دوران تریاس سازگار است و با ویژگی‌های سنگ بستر فسیل‌ها در تضاد می‌باشد. این یافته نیز بر زندگی جانور در یک محیط دریایی تأکید می‌کند.
«گروتراکس ماری‌تیموس» بدنی عریض و سنگین داشت که با صفحاتی سخت و زره‌مانند پوشانده شده بود. نمونه کامل‌تر آن حداقل ۷۳٫۷ سانتی‌متر طول دارد، اگرچه برخی از استخوان‌های دم آن در دسترس نیستند. اندام‌های نسبتاً ضعیف و وزین بودن این جانور، به احتمال زیاد حرکت آن را بر روی زمین دشوار می‌ساخته است.
پوست permeable دوزیستان کنونی در تبادل آب و گازها نقش حیاتی دارد، اما معمولاً آنها را در برابر شوری بالا در آب دریا آسیب‌پذیر می‌سازد. پژوهشگران مطرح کرده‌اند که صفحات زره‌مانند این دوزیست باستانی می‌توانسته است عبور آب از پوست را محدود کند و به همین دلیل، این موجود عمدتاً برای تأمین آب به نوشیدن و جذب آن از طریق دستگاه گوارش وابسته بوده است.
با وجود این شواهد، پژوهشگران هنوز قادر به اظهار نظر قطعی درباره اینکه آیا این گونه تمام طول عمر خود را در دریا سپری کرده، نیستند. به هر حال، وضعیت حفظ فسیل‌ها و نتایج بررسی ایزوتوپی، فرضیه زندگی دریایی آن را تقویت می‌کند. این کشف نمونه‌ای نادر از سازگاری احتمالی دوزیستان با محیطی است که دوزیستان کنونی غالباً قادر به زیست در آن نیستند.
۲۲۷۲۲۷