گمشده پرسپولیس در میانه زمین چه کسی می‌باشد؟
ساعت 24 - تیم فوتبال پرسپولیس با مصدومیت خدابنده لو و باکیچ در بخش میانی خود با چالش‌هایی روبه‌رو شده است.
باشگاه خبرنگاران جوان؛ مریم طایفه - مصدومیت‌های اخیر محمد خدابنده‌لو و مارکو باکیچ، پرسپولیس را در بخش میانی زمین به چالشی جدی دچار ساخته است؛ چالشی که ممکن است راه‌حل آن نه در نیمکت، بلکه در دیگر نواحی تیم نهفته باشد.
پیش از این گمان می‌رفت که پوریا لطیفی‌فر قادر باشد بخشی از معضلات خط میانی سرخ‌ها را حل کند، اما این بازیکن جوان به سبب عواملی چون کم‌تجربگی، فشار سنگین بازی برای پرسپولیس و تفاوت‌های فنی، تا کنون نتوانسته انتظارات را برآورده نماید.
به‌عکس، امیرمحمد رزاقی‌نیا، دیگر بازیکن پیشین گل‌گهر، که اکنون به استقلال پیوسته و بخشی اساسی از خط میانی آبی‌پوشان را تشکیل می‌دهد. البته باید توجه داشت که جدایی به‌تنهایی دلیل بر حفظ کیفیت در تیم جدید نیست.
اما حال که از گل‌گهر نام برده شد؛ این تیم بود که در تابستان چندین بازیکن به پرسپولیس واگذار کرد و در میان آن‌ها، مهدی تیکدری به طرز فراتر از انتظاری درخشیده است. تیکدری که به‌صورت عمده در جناح راست به میدان رفته، این فصل در نقشی کاملاً متفاوت یعنی دفاع چپ، به‌قدری خوب عمل کرده که کمتر کسی به این موفقیت فکر می‌کرد. آمادگی بدنی عالی، سرعت، تکنیک، هوش بازی و مهارت در عبور از سد حریفان او را به یکی از ارکان کلیدی پرسپولیس بدل کرده است.
اکنون چرا نباید یک تغییر دیگر را تجربه کنیم؟
به خاطر بیاوریم که دراگان اسکوچیچ در تیم تراکتور، مهدی شیری را که پیش‌تر هیچ‌کس تصور ورودش به خط میانی را نداشت، به این منطقه منتقل کرد و این تغییر موفقیت‌آمیز بود؛ به طوریکه شیری هنوز هم در این پست فعال است.
آیا مهدی تارتار نمی‌تواند روشی مشابه تجربیاتی موفق با تیکدری را به کار گیرد؟
تیکدری بازیکنی سریع، تکنیکی و جنگنده است که قدرت حمل توپ بالایی دارد. توانایی عبور از حریف، خواندن بازی، قدرت تکل‌زنی و مشارکت مؤثر در حملات، ویژگی‌هایی هستند که می‌توانند او را برای خط میانی پرسپولیس گزینه‌ای مطلوب سازند.
البته بازی در مرکز میدان نیازمند الزامات خاصی است که با حضور در کناره‌ها متفاوت است؛ از جای‌گیری و پوشش فضا گرفته تا تصمیم‌گیری در شرایط فشار. اما آیا می‌توان بدون آزمایش در تمرینات، درباره امکان موفقیت یا ناامیدی این تغییر قضاوت کرد؟
تارتار شناخت عمیقی از تیکدری دارد و حال که ابوالفضل جلالی می‌تواند وظایف جناح چپ دفاع پرسپولیس را بر عهده بگیرد، فرصت مناسبی برای امتحان یک ایده تازه پیش آمده است. پرسپولیس در دو مسابقه پیش رو قطعاً خدابنده‌لو را در دسترس نخواهد داشت و مصدومیت باکیچ نیز محدودیت بیشتری برای سرمربی ایجاد کرده است. در شرایط کنونی، پویا پورعلی و پوریا لطیفی‌فر گزینه‌های اصلی خط میانی به شمار می‌روند؛ زوجی که لطیفی‌فر هنوز نتوانسته توانایی‌های خود را به خوبی نشان دهد.
در صورت عدم توجه به این ضعف، پرسپولیس ممکن است در قائمشهر با نتیجه‌ای ناگوار مواجه شود و امتیازهای حیاتی در مسیر قهرمانی را از دست بدهد.
از این رو، شاید زمان آن رسیده باشد که تارتار از دایره انتخاب‌های ثابت و معمول خود خارج شود. شاید تیکدری هرگز به هافبکی موفق تبدیل نشود، اما ویژگی‌های فنی و بدنی او به‌گونه‌ای است که آزمایش او در تمرینات، قطعاً تصمیمی منطقی و توجیه‌پذیر خواهد بود.
تاریخ فوتبال مملو از نمونه‌هایی است که مربیان با تغییر پست بازیکنان، استعدادهای جدیدی را کشف کرده‌اند. برانکو، یحیی گل‌محمدی و همین‌طور اسکوچیچ در مواقع متعدد به چنین تجربه‌هایی دست زده‌اند.
گاه هنر یک مربی فقط در انتخاب بهترین بازیکنان برای پست‌های تخصصی نیست، بلکه در کشف توانایی‌هایی است که حتی خود بازیکن نیز از آن‌ها آگاهی ندارد.
شاید گمشده پرسپولیس در میانه میدان، همین حالا در پست دفاع چپ به میدان می‌رود!
آیا تارتار جرات این تغییر را خواهد داشت؟ آیا او می‌تواند از دل بحران مصدومیت‌ها فرصت تازه‌ای بیافریند؟
پیش از این گمان می‌رفت که پوریا لطیفی‌فر قادر باشد بخشی از معضلات خط میانی سرخ‌ها را حل کند، اما این بازیکن جوان به سبب عواملی چون کم‌تجربگی، فشار سنگین بازی برای پرسپولیس و تفاوت‌های فنی، تا کنون نتوانسته انتظارات را برآورده نماید.
به‌عکس، امیرمحمد رزاقی‌نیا، دیگر بازیکن پیشین گل‌گهر، که اکنون به استقلال پیوسته و بخشی اساسی از خط میانی آبی‌پوشان را تشکیل می‌دهد. البته باید توجه داشت که جدایی به‌تنهایی دلیل بر حفظ کیفیت در تیم جدید نیست.
اما حال که از گل‌گهر نام برده شد؛ این تیم بود که در تابستان چندین بازیکن به پرسپولیس واگذار کرد و در میان آن‌ها، مهدی تیکدری به طرز فراتر از انتظاری درخشیده است. تیکدری که به‌صورت عمده در جناح راست به میدان رفته، این فصل در نقشی کاملاً متفاوت یعنی دفاع چپ، به‌قدری خوب عمل کرده که کمتر کسی به این موفقیت فکر می‌کرد. آمادگی بدنی عالی، سرعت، تکنیک، هوش بازی و مهارت در عبور از سد حریفان او را به یکی از ارکان کلیدی پرسپولیس بدل کرده است.
اکنون چرا نباید یک تغییر دیگر را تجربه کنیم؟
به خاطر بیاوریم که دراگان اسکوچیچ در تیم تراکتور، مهدی شیری را که پیش‌تر هیچ‌کس تصور ورودش به خط میانی را نداشت، به این منطقه منتقل کرد و این تغییر موفقیت‌آمیز بود؛ به طوریکه شیری هنوز هم در این پست فعال است.
آیا مهدی تارتار نمی‌تواند روشی مشابه تجربیاتی موفق با تیکدری را به کار گیرد؟
تیکدری بازیکنی سریع، تکنیکی و جنگنده است که قدرت حمل توپ بالایی دارد. توانایی عبور از حریف، خواندن بازی، قدرت تکل‌زنی و مشارکت مؤثر در حملات، ویژگی‌هایی هستند که می‌توانند او را برای خط میانی پرسپولیس گزینه‌ای مطلوب سازند.
البته بازی در مرکز میدان نیازمند الزامات خاصی است که با حضور در کناره‌ها متفاوت است؛ از جای‌گیری و پوشش فضا گرفته تا تصمیم‌گیری در شرایط فشار. اما آیا می‌توان بدون آزمایش در تمرینات، درباره امکان موفقیت یا ناامیدی این تغییر قضاوت کرد؟
تارتار شناخت عمیقی از تیکدری دارد و حال که ابوالفضل جلالی می‌تواند وظایف جناح چپ دفاع پرسپولیس را بر عهده بگیرد، فرصت مناسبی برای امتحان یک ایده تازه پیش آمده است. پرسپولیس در دو مسابقه پیش رو قطعاً خدابنده‌لو را در دسترس نخواهد داشت و مصدومیت باکیچ نیز محدودیت بیشتری برای سرمربی ایجاد کرده است. در شرایط کنونی، پویا پورعلی و پوریا لطیفی‌فر گزینه‌های اصلی خط میانی به شمار می‌روند؛ زوجی که لطیفی‌فر هنوز نتوانسته توانایی‌های خود را به خوبی نشان دهد.
در صورت عدم توجه به این ضعف، پرسپولیس ممکن است در قائمشهر با نتیجه‌ای ناگوار مواجه شود و امتیازهای حیاتی در مسیر قهرمانی را از دست بدهد.
از این رو، شاید زمان آن رسیده باشد که تارتار از دایره انتخاب‌های ثابت و معمول خود خارج شود. شاید تیکدری هرگز به هافبکی موفق تبدیل نشود، اما ویژگی‌های فنی و بدنی او به‌گونه‌ای است که آزمایش او در تمرینات، قطعاً تصمیمی منطقی و توجیه‌پذیر خواهد بود.
تاریخ فوتبال مملو از نمونه‌هایی است که مربیان با تغییر پست بازیکنان، استعدادهای جدیدی را کشف کرده‌اند. برانکو، یحیی گل‌محمدی و همین‌طور اسکوچیچ در مواقع متعدد به چنین تجربه‌هایی دست زده‌اند.
گاه هنر یک مربی فقط در انتخاب بهترین بازیکنان برای پست‌های تخصصی نیست، بلکه در کشف توانایی‌هایی است که حتی خود بازیکن نیز از آن‌ها آگاهی ندارد.
شاید گمشده پرسپولیس در میانه میدان، همین حالا در پست دفاع چپ به میدان می‌رود!
آیا تارتار جرات این تغییر را خواهد داشت؟ آیا او می‌تواند از دل بحران مصدومیت‌ها فرصت تازه‌ای بیافریند؟