رهامی: تفرقه داخلی، نشانه‌ای از ضعف به خارج از کشور منتقل می‌کند
«محسن رهامی» در گفتگو با خبرنگار سیاسی ایرنا در خصوص دلیلی که رئیس‌جمهور، مردم و انسجام ملی را جزئی از ظرفیت‌های دفاعی کشور محسوب می‌کند، بیان داشت: در کنار تأمین تجهیزات نظامی، دست‌یابی به موفقیت در دفاع از استقلال و تمامیت ارضی کشور بدون وجود انسجام و حمایت مردمی میسر نخواهد بود.
این چهره اصلاح‌طلب افزود: دکتر پزشکیان و سایر مسؤولان کشور به‌خوبی آگاهند که اگر از یک سرمایه اجتماعی بزرگ و پشتوانه مردمی بی‌بهره باشیم، حتی چنانچه از لحاظ نظامی و تجهیزات به قوت هم رسیده باشیم، همچنان در معرض آسیب‌پذیری خواهیم بود. بنابراین، توان نظامی و پشتیبانی مردمی باید به صورت همزمان در کنار هم قرار گیرند.
رهامی تأکید کرد: نیروهای مسلح کشور که متولی دفاع از تمامیت ارضی و استقلال در برابر تهاجم بیگانگان هستند، همواره باید از پشتیبانی اکثریت قاطع مردم برخوردار شوند. در صورتی که خدشه‌ای به اتحاد ملت وارد آید، خطر تهاجم خارجی افزایش می‌یابد. این نکته‌ای است که نه تنها مسئولان بلکه تمامی آحاد مردم باید به آن توجه داشته باشند.
وی در خصوص چگونگی تبدیل خیابان به فضایی برای انسجام ملی گفت: اصل حضور در خیابان امری قابل قبول است، اما این فضا به تمامی مردم مربوط می‌شود و نباید به جمع‌آوری حامیان یک جریان سیاسی یا سالن سخنرانی حزبی خاص بدل شود.
این مدرس دانشگاه ادامه داد: انتخاب شعارهایی که شامل همه باشد، دعوت از سخنرانانی با سابقه ملی و رعایت حقوق کسبه و همسایگان، از الزامات حضور در خیابان است. بنابراین، زیر پا گذاشتن حیثیت مسئولان و استفاده از تریبون‌های عمومی برای تسویه‌حساب‌های سیاسی، باعث خواهد شد تا مردم احساس ناامیدی و سرخوردگی کنند و خیابان به نماد تفرقه و چندگانگی بدل شود.
رهامی با اشاره به شعارهای اخیر در برخی تجمعات اذعان کرد: مطرح کردن مباحث محافلی در فضاهای عمومی، در واقع نوعی تسویه‌حساب سیاسی است که هیچ ارتباطی با تقویت انسجام ملی ندارد و مردم به‌خوبی این واقعیت را درک می‌کنند. نهادهای عمومی و مشترک نباید به تریبونی برای احزاب و گروه‌های خاص تبدیل شوند؛ چرا که در غیر این صورت، آن‌ها برخلاف هدف اولیه خود، به کانون تفرقه تبدیل خواهند شد.
رئیس بنیاد بین‌المللی صلح تصریح کرد: پیامدهای این اختلافات در بیرون، نشان‌دهنده ناتوانی و تفرقه میان ملت ایران است که به دنیا مخابره می‌شود؛ از این رو نهادهای حاکمیتی و تبلیغاتی باید به این حساسیت توجه داشته و به‌طور فراجناحی عمل کنند تا از هرگونه سوءتفاهم جلوگیری شود.
وی در مورد نقش احزاب در حفظ انسجام ملی در شرایط کنونی گفت: باوجود تفاوت عملکردی احزاب و نهادهای اجتماعی، باید میان رقابت‌های انتخاباتی و دفاع از تمامیت ارضی کشور تمایز قائل شد. علی‌رغم اینکه احزاب در زمان انتخابات برای کسب قدرت به رقابت می‌پردازند، اما در شرایط بحرانی و جنگی کنونی، ملزم‌اند تا در تقویت انسجام ملی و حمایت از منافع کلان کشور و حفظ استقلال و تمامیت ارضی نقش خود را ایفا کنند.
رهامی تصریح کرد: احزاب سیاسی با وجود اختلافات نظر در حوزه‌های داخلی و خارجی، در زمان تهدید تمامیت ارضی و استقلال کشور، باید دیدگاه‌های خاص خود را کنار بگذارند و بر شعارهای مشترک تمرکز کنند.
وی افزود: اختلاف‌نظر میان اصلاح‌طلبان و اصولگرایان امری طبیعی است، اما این دو جریان در ۷۰ تا ۸۰ درصد آرمان‌ها دارای اشتراک هستند و حفظ «خانه امن ایران» پیش‌نیاز هر نوع رقابت سیاسی به حساب می‌آید؛ بنابراین باید از هرگونه شعاری که صفوف ملت را متفرق می‌کند، پرهیز شود.
فعال سیاسی تأکید کرد: نباید شعارهای حزبی و انتخاباتی را به عرصه‌های دفاع از تمامیت ارضی وارد کرد؛ چرا که هر حوزه‌ای نیازمند زبان و ادبیات خاص خود است. در حال حاضر، تقویت انسجام ملی، حمایت از دولت و پشتیبانی از نیروهای مسلح، ضرورتی است که نباید با شعارهای تفرقه‌انگیز وحدت مردم را متزلزل کرد.
رهامی در مورد راهکارهای جلوگیری از دوقطبی‌سازی در شرایط تهدید خارجی اظهار داشت: در این زمان، باید بر اشتراکات تأکید کرد و در درون خانواده بزرگ ایرانی نیز تنوع قومی و مذهبی می‌تواند به عنوان پشتوانه‌ای برای تقویت انسجام ملی محسوب شود.
وی افزود: در بین احزاب و جریانات سیاسی نیز ۸۰ تا ۹۰ درصد آرمان‌ها مشترک است و منافع عمومی تمامی حوزه‌های کشور و احزاب مختلف در حفظ استقلال، پایداری کشور و اقتدار نیروهای مسلح نهفته است.
مدرس دانشگاه تأکید کرد: دشمن خارجی در صورت موفقیت، میان هیچیک از جریانات یا قومیت‌ها تمایزی قائل نخواهد شد. منتقدان و ایرانیان خارج از کشور نیز باید به این موضوع توجه داشته باشند که وطن آن‌ها همین‌جاست و هیچ فرد عاقلی به دلیل اختلاف سلیقه، خانه‌اش را به آتش نمی‌کشد.
رهامی اظهار داشت: تشدید اختلافات و تشتت داخلی در مواجهه با تهدیدات خارجی به معنای آتش زدن خانه خود است. هیچ یک از جناح‌های داخلی یا ایرانیان مهاجرت کرده نباید از نظر عقل و شرع، دشمنان خارجی را به حمله به کشور ترغیب کنند.