بزرگ‌ترین سرقت تاریخ رمزارزها؛ هکرها چطور در ۲۰ دقیقه ۶ میلیارد دلار دزدیدند؟

این حمله از نظر ارزش دارایی‌های به‌سرقت‌رفته، تمام سرقت‌های پیشین دنیای رمزارز را پشت سر گذاشت؛ حتی هک ۱٫۵ میلیارد دلاری صرافی بای‌بیت در فوریه ۲۰۲۵ نیز در برابر آن کوچک به نظر می‌رسد.

براساس بررسی شرکت امنیت بلاکچین TRM Labs، بخش اصلی انتقال‌ها در حدود ۲۰ دقیقه انجام شد. البته این به معنای پایان کامل حمله در ۲۰ دقیقه نیست. تحلیل تراکنش‌ها نشان می‌دهد جابه‌جایی‌های غیرمجاز در چند موج ادامه یافت و بخشی از فعالیت‌ها ساعت‌ها بعد نیز جریان داشت.

بایننس ابتدا اعلام کرد احتمالاً لپ‌تاپ یکی از مهندسان این شرکت مورد نفوذ قرار گرفته است. اما بررسی‌های بعدی نشان داد مهاجمان از نقاط دیگری نیز به سیستم راه یافته بودند. این صرافی برداشت‌ها را موقتاً متوقف کرد و اعلام کرد زیان کاربران را جبران خواهد کرد.

در همان ساعات نخست، شرکت‌های صادرکننده استیبل‌کوین و مجموعه‌های امنیتی برای مسدودکردن دارایی‌های سرقت‌شده وارد عمل شدند. نزدیک به نیمی از ارزش دارایی‌های مورد حمله شناسایی و بخش بزرگی از آن مسدود شد؛ بااین‌حال، میلیاردها دلار همچنان در کیف‌پول‌های تحت کنترل مهاجمان باقی ماند.

در سوی دیگر ماجرا، نام گروه هکری TraderTraitor وابسته به کره شمالی مطرح شده است. شرکت‌های تحلیل بلاکچین شواهدی از ارتباط مهاجمان با عملیات قبلی این گروه یافته‌اند، اما هویت عاملان هنوز از طریق یک نتیجه‌گیری قضایی قطعی مشخص نشده است.

این حادثه تنها به بایننس مربوط نمی‌شود. حمله نشان داد حتی زمانی که رمزنگاری شبکه‌های بلاکچین شکسته نشده، نفوذ به زیرساخت‌های یک صرافی می‌تواند دارایی‌هایی به ارزش چندین میلیارد دلار را در معرض خطر قرار دهد.

برآورد بایننس از خسارت

۶٫۳ میلیارد دلار

زمان بخش اصلی انتقال‌ها

۲۰ دقیقه

دارایی‌های شناسایی‌شده یا مسدودشده

حدود ۳ میلیارد دلار

ارقام اولیه هستند و ممکن است با پیشرفت تحقیقات تغییر کنند.

۱. شب سرقت؛ میلیاردها دلار چگونه از کیف‌پول‌های بایننس خارج شد؟

نخستین نشانه‌های مهم حمله حدود ساعت ۲۰:۰۵ به وقت جهانی در ۲۹ اکتبر ثبت شد. پنج کیف‌پول متعلق به بایننس در شبکه XRP Ledger حدود ۲۳۳ میلیون واحد XRP را به آدرسی منتقل کردند که محققان بعداً آن را متعلق به مهاجم دانستند.

در دقایق بعد، انتقال‌های مشکوک در شبکه‌های دیگر آغاز شد. کیف‌پول‌های مرتبط با بایننس در شبکه‌های سولانا، اتریوم، ترون، بیت‌کوین و چند بلاکچین دیگر، مبالغ عظیمی را به آدرس‌های خارج از کنترل صرافی فرستادند.

این تراکنش‌ها از بیرون شبیه انتقال‌های عادی بلاکچینی بودند. هرکدام امضای دیجیتال معتبر داشتند و توسط شبکه مربوطه پذیرفته می‌شدند. تفاوت اصلی این بود که مقصد آن‌ها در اختیار مهاجم قرار داشت.

تحلیل‌گران در ادامه متوجه شدند حمله فقط به یک شبکه محدود نبوده است. طبق گزارش TRM Labs، ده شبکه بلاکچینی درگیر جابه‌جایی دارایی‌ها بودند. شرکت Elliptic نیز در بررسی گسترده‌تر خود، جریان خروج دارایی‌ها از کیف‌پول‌های بایننس را در یازده شبکه دنبال کرده است. اختلاف این شمارش‌ها به روش دسته‌بندی تراکنش‌ها و موج‌های مختلف حمله مربوط می‌شود.

در شبکه اتریوم، یکی از بزرگ‌ترین انتقال‌ها در حوالی ساعت ۲۰:۲۴ انجام شد. طی این عملیات، مجموعه‌ای از دارایی‌ها شامل اتریوم و حجم عظیمی از استیبل‌کوین‌ها از کیف‌پول صرافی خارج شدند.

حدود ساعت ۲۰:۳۲، گزارش‌های عمومی از انتقال‌های غیرعادی منتشر شد. سپس بایننس بررسی حادثه را آغاز کرد و محدودیت‌هایی برای برداشت دارایی‌ها در نظر گرفت.

اما نکته نگران‌کننده آن بود که شناسایی حمله به معنی توقف فوری تمام فعالیت‌های مهاجم نبود.

تحقیقات شرکت Bitquery نشان می‌دهد برخی انتقال‌ها تا حدود ساعت ۲۳:۵۶ ادامه داشتند و کنترل غیرمجاز مربوط به یکی از کیف‌پول‌های اتریومی حدود ساعت ۰۰:۱۰ روز ۳۰ اکتبر لغو شد.

به این ترتیب، هرچند بخش اصلی سرقت در مدت بسیار کوتاهی انجام شد، عملیات مهاجمان و تلاش برای خارج‌کردن دارایی‌ها بیش از سه ساعت ادامه داشت.

این تفاوت برای درک ماجرا اهمیت زیادی دارد. عدد ۲۰ دقیقه نشان‌دهنده سرعت بی‌سابقه موج اصلی سرقت است، نه مدت کامل نفوذ یا تمام تراکنش‌های مرتبط با آن.

در پایان شب، بایننس با بحرانی روبه‌رو بود که ارزش آن چند برابر بزرگ‌ترین حملات قبلی به صرافی‌های رمزارزی برآورد می‌شد.

۲. نقطه شروع حمله؛ لپ‌تاپ یک مهندس یا ضعف عمیق‌تر در سیستم امنیتی؟

در ساعات نخست پس از حمله، بایننس اعلام کرد بررسی‌های اولیه به لپ‌تاپ آلوده یکی از مهندسان بخش DevOps اشاره دارد.

مهندسان DevOps معمولاً با زیرساخت نرم‌افزاری، سامانه‌های استقرار برنامه‌ها، سرورها و ابزارهای عملیاتی سروکار دارند. دسترسی‌های این بخش می‌توانند برای اداره سامانه‌های حساس یک شرکت بسیار مهم باشند.

اگر مهاجمی بتواند به رایانه یا حساب کاربری چنین فردی نفوذ کند، ممکن است به مسیرهایی دست پیدا کند که در حالت عادی برای کاربران بیرونی قابل دسترسی نیستند.

در توضیحات اولیه بایننس آمده بود که مهاجم احتمالاً از این دسترسی برای ورود به یک محیط سرویس و ارسال درخواست‌های برداشت غیرمجاز استفاده کرده است.

بااین‌حال، خود شرکت بعداً اعلام کرد تحقیقات، نقاط نفوذ دیگری را نیز آشکار کرده است.

بنابراین هنوز نمی‌توان با اطمینان گفت حمله دقیقاً چگونه آغاز شد یا چه تعداد حساب، سامانه و مجوز امنیتی در آن نقش داشتند.

آنچه از بررسی تراکنش‌ها مشخص شده، این است که مهاجم توانسته از سازوکارهایی استفاده کند که برای انتقال قانونی دارایی‌ها طراحی شده بودند.

به عبارت دیگر، هکرها لزوماً نیازی نداشتند رمزنگاری بلاکچین را بشکنند؛ کافی بود سامانه‌ای را که اجازه صدور تراکنش‌های معتبر داشت، تحت کنترل بگیرند.

بایننس اعلام کرده تاکنون شواهدی از افشای کلیدهای خصوصی کیف‌پول‌ها پیدا نکرده است.

این اعلامیه البته به معنای آن نیست که تمام جنبه‌های امنیتی سیستم سالم باقی مانده‌اند. ممکن است بدون دستیابی مستقیم به کلید خصوصی، از یک سامانه مجاز برای امضای تراکنش یا اجرای دستور انتقال سوءاستفاده شده باشد.

کارشناسان امنیتی چنین سناریوهایی را از خطرناک‌ترین تهدیدها برای شرکت‌های نگهدارنده دارایی دیجیتال می‌دانند.

در این نوع حمله، مسئله اصلی فقط محافظت از رمز عبور یا کلید خصوصی نیست؛ بلکه باید اطمینان حاصل شود هیچ فرد یا سرویس آلوده‌ای نمی‌تواند به‌تنهایی دستور انتقال مبالغ عظیم را صادر کند.

این اتفاق پرسش‌های جدی درباره کنترل‌های داخلی بایننس ایجاد کرده است: آیا برای برداشت‌های بزرگ به تأیید چند سامانه مستقل نیاز بوده؟ چرا انتقال‌های غیرمعمول در چند بلاکچین به‌سرعت متوقف نشدند؟ آیا محدودیت کافی برای حجم برداشت از کیف‌پول‌های آنلاین وجود داشته است؟

پاسخ قطعی به این پرسش‌ها به نتیجه بررسی‌های فنی و انتشار جزئیات بیشتر از سوی بایننس وابسته است.

۳. چرا امنیت بیت‌کوین شکسته نشد، اما میلیاردها دلار رمزارز به سرقت رفت؟

یکی از سوءبرداشت‌های رایج پس از حمله به صرافی‌های ارز دیجیتال این است که هکرها موفق شده‌اند خود شبکه بیت‌کوین یا اتریوم را هک کنند.

در حمله اخیر به بایننس، شواهد منتشرشده چنین چیزی را نشان نمی‌دهند.

بلاکچین‌هایی مانند بیت‌کوین برای انتقال دارایی از مجموعه‌ای از قواعد رمزنگاری استفاده می‌کنند. هر تراکنش باید شرایط مشخصی داشته باشد و با مجوز معتبر صادر شود.

اما وقتی کاربر دارایی خود را به صرافی متمرکز منتقل می‌کند، معمولاً دیگر شخصاً کلیدهای لازم برای جابه‌جایی آن دارایی را مدیریت نمی‌کند.

این وظیفه به زیرساخت صرافی سپرده می‌شود.

بایننس نیز مانند دیگر صرافی‌های بزرگ، برای نگهداری و انتقال ارزهای دیجیتال از انواع مختلف کیف‌پول استفاده می‌کند.

یکی از مهم‌ترین آن‌ها کیف‌پول گرم یا Hot Wallet است.

کیف‌پول گرم به سامانه‌هایی گفته می‌شود که برای انجام تراکنش‌های روزانه، به زیرساخت‌های آنلاین متصل‌اند. صرافی‌ها معمولاً بخشی از دارایی‌ها را در این کیف‌پول‌ها نگه می‌دارند تا بتوانند برداشت‌های کاربران را سریع پردازش کنند.

در مقابل، کیف‌پول‌های سرد طوری طراحی می‌شوند که کلیدهای حساس در معرض ارتباطات آنلاین معمول قرار نگیرند.

این تفاوت به‌تنهایی به معنای امنیت مطلق کیف‌پول سرد نیست، اما سطح مواجهه آن با حملات اینترنتی را کاهش می‌دهد.

در حادثه بایننس، کیف‌پول‌های گرم هدف اصلی بودند.

بررسی شرکت امنیتی TRM Labs نشان می‌دهد مهاجمان در شبکه اتریوم از قابلیتی موسوم به EIP-7702 نیز سوءاستفاده کرده‌اند.

این قابلیت امکان می‌دهد یک حساب معمولی اتریوم تحت شرایط مشخص، اجرای منطق یک قرارداد هوشمند را به کدی دیگر واگذار کند.

در حالت عادی، این ابزار می‌تواند برای ایجاد امکانات پیشرفته‌تر کیف‌پول‌ها کاربرد داشته باشد. اما اگر مجوزهای لازم در اختیار مهاجم قرار بگیرد، همان قابلیت می‌تواند وسیله‌ای برای انتقال غیرمجاز دارایی‌ها شود.

به گفته TRM Labs، در جریان حمله، مجموعه‌ای از مجوزهای امضاشده از قبل آماده شده بود و مهاجم توانست از آن‌ها برای کنترل عملیات انتقال از یکی از کیف‌پول‌های گرم بایننس استفاده کند.

شرکت Range نیز گزارش داده است که یکی از تراکنش‌های بزرگ، حدود ۱٫۶۲ میلیارد واحد تتر، بیش از ۶۲ میلیون واحد RLUSD و حدود ۱۶۷ هزار اتریوم را دربر می‌گرفت.

این ارقام نشان می‌دهند مهاجم توانسته از دسترسی‌های معتبر برای اجرای تراکنش‌هایی با ارزش بسیار بالا استفاده کند.

بنابراین در این پرونده، مشکل اصلی نه شکستن رمزنگاری بلاکچین، بلکه نفوذ به سامانه‌ای بوده که برای مدیریت دارایی‌های کاربران اختیار قانونی و فنی داشته است.

این تفاوت برای کاربران اهمیت زیادی دارد؛ زیرا حتی اگر شبکه یک رمزارز از نظر رمزنگاری ایمن باشد، نگهداری آن در یک صرافی متمرکز همچنان خطرات جداگانه‌ای دارد.

anycoin.sk

۴. چگونه نزدیک به ۳ میلیارد دلار از پول‌های سرقت‌شده مسدود شد؟

سرعت انتقال دارایی‌ها در حمله به بایننس حیرت‌انگیز بود، اما واکنش شرکت‌های فعال در صنعت رمزارز نیز به همان اندازه اهمیت داشت.

چند ساعت پس از آغاز سرقت، صادرکنندگان استیبل‌کوین و مجموعه‌های امنیتی توانستند بخش بزرگی از دارایی‌های منتقل‌شده را شناسایی و مسدود کنند.

مهم‌ترین نقش را شرکت‌های تتر و سیرکل ایفا کردند.

تتر صادرکننده استیبل‌کوین USDT و سیرکل صادرکننده USDC است. این دو رمزارز با هدف حفظ ارزشی نزدیک به یک دلار طراحی شده‌اند و حجم معاملات بسیار بالایی در صرافی‌ها دارند.

برخلاف بیت‌کوین، بعضی استیبل‌کوین‌های متمرکز دارای امکانات قراردادی هستند که به صادرکننده اجازه می‌دهد تحت شرایط مشخص، انتقال توکن‌های موجود در برخی آدرس‌ها را متوقف کند.

این ویژگی معمولاً در پرونده‌های تحریم، کلاهبرداری، سرقت و دستورهای قضایی مورد استفاده قرار می‌گیرد.

در جریان حمله به بایننس، تتر بیش از ۱٫۵ میلیارد دلار دارایی مرتبط با حادثه را مسدود کرد.

سیرکل نیز بیش از ۸۰۰ میلیون دلار USDC را هدف اقدامات مشابه قرار داد.

شرکت World Liberty Financial و برخی صادرکنندگان دیگر نیز برای مسدودسازی دارایی‌های مرتبط با حمله وارد عمل شدند.

طبق برآورد TRM Labs در ساعات اولیه، حدود ۲٫۶۷ میلیارد دلار استیبل‌کوین مسدود شد. با احتساب اقدامات امنیتی شبکه آربیتروم، ارزش دارایی‌های محدودشده در این محاسبه به حدود ۲٫۷ میلیارد دلار رسید.

برآورد شرکت Elliptic اندکی متفاوت بود و ارزش دارایی‌های مسدودشده را حدود ۲٫۸۴ میلیارد دلار اعلام کرد.

بایننس نیز از شناسایی و مسدودشدن حدود سه میلیارد دلار دارایی خبر داد.

اختلاف این ارقام لزوماً نشانه تناقض در اصل ماجرا نیست. شرکت‌ها داده‌ها را در زمان‌های مختلف بررسی کرده‌اند و ممکن است دارایی‌های در معرض محدودیت، دارایی‌های واقعاً مسدودشده و مبالغ بازیابی‌شده را با روش‌های متفاوتی محاسبه کنند.

نکته مهم این است که مسدودشدن یک دارایی الزاماً به معنی بازگشت فوری آن به حساب کاربران نیست.

اگر صادرکننده استیبل‌کوین انتقال توکن‌ها را در یک آدرس متوقف کند، مهاجم دیگر نمی‌تواند آن دارایی را مانند قبل جابه‌جا کند. اما برای بازیابی عملی ارزش آن، ممکن است اقدامات فنی، حقوقی و هماهنگی‌های بیشتری لازم باشد.

همچنین همه رمزارزها چنین ویژگی‌ای ندارند.

بیت‌کوین فاقد صادرکننده مرکزی است که بتواند موجودی یک کیف‌پول را با یک دستور مدیریتی مسدود کند.

در مورد اتریوم نیز سازوکار مشابهی برای متوقف‌کردن مستقیم دارایی بومی ETH توسط یک شرکت صادرکننده وجود ندارد.

به همین دلیل، بخشی از مسابقه میان مهاجمان و شرکت‌های امنیتی بر سر زمان بود.

هکرها تلاش می‌کردند استیبل‌کوین‌های قابل‌مسدودسازی را هرچه سریع‌تر به دارایی‌هایی تبدیل کنند که کنترل متمرکز مشابهی ندارند.

بررسی Elliptic نشان می‌دهد مهاجمان پیش از اجرای بعضی محدودیت‌ها توانسته بودند صدها میلیون دلار استیبل‌کوین را به ارزهایی مانند ETH و TRX تبدیل کنند.

این بخش از ماجرا نشان می‌دهد یکی از ویژگی‌های بحث‌برانگیز رمزارزها، یعنی امکان مسدودسازی بعضی دارایی‌های دیجیتال توسط صادرکنندگان متمرکز، در شرایط سرقت می‌تواند به ابزاری برای جلوگیری از خروج پول تبدیل شود.

۵. ردپای کره شمالی؛ آیا گروه لازاروس دوباره دست به سرقت زده است؟

نام کره شمالی در پرونده‌های بزرگ سرقت رمزارز چندان تازه نیست.

طی سال‌های گذشته، دولت آمریکا و شرکت‌های امنیت سایبری بارها گروه‌های هکری مرتبط با این کشور را به سرقت دارایی‌های دیجیتال متهم کرده‌اند.

یکی از شناخته‌شده‌ترین نام‌ها، گروه لازاروس است که در گزارش‌های امنیتی به مجموعه‌ای از عملیات پیچیده سایبری نسبت داده می‌شود.

حالا در جریان هک بایننس، نام TraderTraitor مطرح شده؛ گروهی که شرکت‌های امنیتی آن را با شبکه عملیات سایبری وابسته به کره شمالی مرتبط می‌دانند.

شرکت TRM Labs اعلام کرده با اتکا به شواهد درون‌زنجیره‌ای و اطلاعات امنیتی خارج از بلاکچین، با اطمینان بالا حمله را به TraderTraitor نسبت می‌دهد.

این شرکت همچنین به شباهت روش حمله با عملیات پیشین گروه‌های مرتبط با کره شمالی اشاره کرده است.

در سرقت بزرگ صرافی بای‌بیت در فوریه ۲۰۲۵ نیز مهاجمان توانستند با سوءاستفاده از فرایندهای تأیید تراکنش، دارایی‌هایی به ارزش حدود ۱٫۵ میلیارد دلار را منتقل کنند.

اف‌بی‌آی بعداً آن حمله را به کره شمالی نسبت داد.

در پرونده بایننس نیز احتمال سوءاستفاده از زیرساخت‌های امضای تراکنش مطرح شده است.

اما شباهت روش حمله به‌تنهایی برای شناسایی قطعی عاملان کافی نیست.

شرکت Elliptic ادعا کرده بخشی از دارایی‌های سرقت‌شده از بایننس به آدرسی رسیده‌اند که پیش‌تر با عواید یک حمله منتسب به مهاجمان کره شمالی ارتباط داشته است.

چنین ارتباط‌هایی در تحلیل بلاکچین اهمیت زیادی دارند، زیرا تراکنش‌های عمومی می‌توانند مسیر حرکت دارایی‌ها را در طول زمان آشکار کنند.

بااین‌حال، استفاده از آدرس‌های مشترک، ارتباط با شبکه‌های پول‌شویی یا شباهت الگوهای انتقال باید در کنار شواهد دیگر بررسی شوند.

در زمان تهیه این گزارش، بایننس هویت نهایی مهاجمان را به‌صورت مستقل و قطعی اعلام نکرده است.

اما اگر نقش کره شمالی تأیید شود، حمله ۶٫۳ میلیارد دلاری یکی از بزرگ‌ترین موفقیت‌های مالی منتسب به عملیات سایبری این کشور خواهد بود.

دولت آمریکا پیش‌تر اعلام کرده بود که بخشی از درآمد حاصل از سرقت‌های رمزارزی توسط شبکه‌های وابسته به کره شمالی برای تأمین مالی فعالیت‌های این کشور، از جمله برنامه‌های تسلیحاتی، استفاده می‌شود.

در چنین شرایطی، ماجرای بایننس از یک حمله سایبری علیه شرکتی خصوصی فراتر می‌رود و به مسئله‌ای مرتبط با امنیت مالی بین‌المللی تبدیل می‌شود.

نکته مهم دیگر، مشارکت نهادهای امنیتی آمریکاست.

رویترز به نقل از یک منبع آگاه گزارش داده که اف‌بی‌آی و سرویس مخفی ایالات متحده در ارتباط با بررسی این حمله با بایننس همکاری می‌کنند.

این سطح از همکاری نشان می‌دهد ابعاد سرقت چنان بزرگ بوده که پیگیری آن به فعالیت شرکت‌های خصوصی محدود نمانده است.

۶. سرنوشت پول کاربران بایننس چه می‌شود؟

برای میلیون‌ها کاربر بایننس، مهم‌ترین مسئله نه هویت هکرهاست و نه پیچیدگی فنی حمله. سؤال اصلی این است که آیا موجودی حساب‌هایشان در خطر قرار گرفته و چه زمانی می‌توانند دوباره به دارایی‌های خود دسترسی داشته باشند.

بایننس پس از آشکارشدن حمله، برداشت رمزارز را در چند شبکه به‌طور موقت متوقف کرد.

این اقدام باعث شد بسیاری از کاربران نتوانند مانند گذشته دارایی‌های خود را جابه‌جا کنند. در شرایطی که بازار رمزارزها به نوسان‌های شدید مشهور است، حتی چند ساعت توقف برداشت نیز می‌تواند نگرانی زیادی ایجاد کند.

بااین‌حال، صرافی اعلام کرده دارایی کاربران ایمن است و زیان ناشی از حمله جبران خواهد شد.

یی هه، از مدیران و بنیان‌گذاران بایننس، اعلام کرده این شرکت مسئولیت جبران تمام خسارت‌های ناشی از هک را بر عهده می‌گیرد.

بایننس همچنین به صندوق حفاظتی SAFU اشاره کرده است.

این صندوق برای شرایط اضطراری و حمایت از کاربران در حوادث امنیتی طراحی شده است و طبق اطلاعات اعلام‌شده، ذخیره‌ای به ارزش حدود یک میلیارد دلار بیت‌کوین در اختیار دارد.

اما یک مسئله مهم وجود دارد.

ارزش دارایی‌های به‌سرقت‌رفته بیش از شش برابر این ذخیره است. بنابراین حتی استفاده کامل از آن نیز برای پوشش کل خسارت کافی نخواهد بود.

به همین دلیل، بایننس گفته برای جبران زیان‌ها از منابع مالی دیگر شرکت نیز استفاده خواهد کرد.

طبق گزارش رویترز، بایننس وعده داده منابع شرکتی کافی برای پوشش خسارت در نظر بگیرد. این تعهد اهمیت زیادی دارد، اما تا زمانی که فرایند بازیابی، جبران و دسترسی عادی کاربران تکمیل نشده باشد، نمی‌توان پرونده را بسته‌شده دانست.

نکته دیگری که باید در نظر گرفت، تفاوت میان دارایی‌های صرافی و موجودی حساب کاربران است.

در صرافی‌های متمرکز، کاربران معمولاً موجودی خود را در حساب کاربری مشاهده می‌کنند، اما ارزهای دیجیتال آن‌ها لزوماً در کیف‌پول بلاکچینی مستقلی به نام خودشان نگهداری نمی‌شود.

صرافی برای مدیریت نقدینگی، دارایی‌های متعدد را در کیف‌پول‌های عملیاتی و ذخیره‌ای نگهداری می‌کند.

به همین دلیل، سرقت از کیف‌پول‌های متعلق به صرافی ممکن است مستقیماً در همان لحظه موجودی نمایش‌داده‌شده در حساب کاربران را تغییر ندهد.

اما اگر شرکت نتواند کسری دارایی را جبران کند، مسئله می‌تواند به خطر جدی برای سپرده‌های کاربران تبدیل شود.

تفاوت مهم با بانک‌های سنتی همین‌جاست.

در بسیاری از کشورها، سپرده‌های بانکی واجد شرایط تا سقف مشخصی تحت پوشش طرح‌های ضمانت سپرده قرار می‌گیرند. اما دارایی‌های رمزارزی نگهداری‌شده در صرافی‌ها معمولاً از همان حمایت قانونی برخوردار نیستند.

در نتیجه، جبران خسارت در چنین حوادثی به وضعیت مالی صرافی، تعهدات قراردادی، مقررات محل فعالیت و موفقیت اقدامات بازیابی وابسته است.

بایننس اعلام کرده برای بازگشایی برداشت‌ها تلاش می‌کند و در گزارش‌های اولیه، بازه‌ای حدود یک تا دو روز برای آغاز بازگشت خدمات مطرح شده است.

بااین‌حال، وضعیت هر شبکه و زمان دقیق رفع محدودیت‌ها ممکن است متفاوت باشد.

کاربرانی که در این صرافی دارایی دارند، بهتر است فقط اطلاعیه‌های رسمی را دنبال کنند و نسبت به پیام‌هایی با عنوان «بازیابی فوری موجودی» یا درخواست اتصال کیف‌پول به وب‌سایت‌های ناشناس حساس باشند.

حوادث بزرگ امنیتی معمولاً فرصت مناسبی برای کلاهبرداران فراهم می‌کنند تا با جعل هویت صرافی، اطلاعات ورود یا دارایی کاربران نگران را به دست آورند.

۷. واکنش بازار؛ بیت‌کوین و سایر رمزارزها چه سرنوشتی پیدا کردند؟

خبر هک بایننس به‌سرعت بر بازار ارزهای دیجیتال تأثیر گذاشت.

هم‌زمان با انتشار گزارش‌های اولیه، قیمت بیت‌کوین کاهش یافت و سایر رمزارزهای بزرگ نیز تحت فشار فروش قرار گرفتند.

براساس گزارش آسوشیتدپرس، بیت‌کوین شامگاه پنجشنبه بیش از سه درصد افت کرد و به کمتر از ۷۹ هزار دلار رسید.

گزارش‌های روز جمعه نیز از ادامه فشار فروش و رسیدن بیت‌کوین به پایین‌ترین محدوده قیمتی چند هفته اخیر حکایت داشتند.

اتریوم و رمزارز BNB، توکن مرتبط با اکوسیستم بایننس، نیز با کاهش قیمت مواجه شدند.

واکنش بازار از چند جهت قابل بررسی است.

نخست اینکه بایننس یکی از مهم‌ترین مراکز معامله ارزهای دیجیتال جهان محسوب می‌شود. اختلال در فعالیت چنین صرافی‌ای می‌تواند بر اعتماد معامله‌گران در سراسر بازار اثر بگذارد.

دوم، توقف برداشت‌ها نگرانی‌هایی درباره نقدشوندگی دارایی‌ها ایجاد می‌کند.

نقدشوندگی به این معناست که یک دارایی تا چه اندازه می‌تواند بدون دشواری و تغییر شدید قیمت خریدوفروش شود.

وقتی کاربران نگران شوند که شاید نتوانند دارایی خود را از یک صرافی خارج کنند، ممکن است برای کاهش ریسک تصمیم‌های عجولانه بگیرند.

سوم، حمله نشان داد حتی بزرگ‌ترین شرکت‌های فعال در بازار رمزارز نیز در برابر نفوذهای پیچیده آسیب‌پذیرند.

این موضوع می‌تواند سرمایه‌گذارانی را که به امنیت صرافی‌های متمرکز اطمینان داشته‌اند، به بازنگری در نحوه نگهداری دارایی‌هایشان وادار کند.

بااین‌حال، نباید تمام نوسان‌های قیمت در روزهای پس از حمله را فقط به هک بایننس نسبت داد.

بازار رمزارزها هم‌زمان تحت تأثیر عوامل دیگری مانند شرایط اقتصادی، نرخ بهره، معاملات اهرمی و تغییر میزان تقاضای سرمایه‌گذاران قرار دارد.

اما تردیدی نیست که خبر خروج بیش از شش میلیارد دلار دارایی از بزرگ‌ترین صرافی جهان، شوک قابل‌توجهی به بازار وارد کرد.

تأثیر این حادثه ممکن است به کاهش قیمت در یک یا دو روز محدود نماند.

اگر کاربران تصمیم بگیرند بخش بیشتری از دارایی‌های خود را به کیف‌پول‌های شخصی منتقل کنند، ترکیب ذخایر صرافی‌ها و رفتار معامله‌گران نیز تغییر خواهد کرد.

از سوی دیگر، ممکن است فشار تازه‌ای برای وضع مقررات امنیتی سخت‌گیرانه‌تر بر صرافی‌های متمرکز شکل بگیرد.

در نهایت، شدت اثر بلندمدت این حادثه تا حد زیادی به توانایی بایننس برای جبران خسارت و بازگرداندن اعتماد کاربران بستگی خواهد داشت.

۸. بزرگ‌ترین سرقت تاریخ رمزارزها چقدر از حملات قبلی بزرگ‌تر است؟

برای درک ابعاد حمله به بایننس، کافی است آن را با سرقت‌های معروف سال‌های گذشته مقایسه کنیم.

تا پیش از این حادثه، سرقت حدود ۱٫۵ میلیارد دلار از صرافی بای‌بیت در فوریه ۲۰۲۵ یکی از بزرگ‌ترین پرونده‌های تاریخ رمزارز محسوب می‌شد.

در آن حمله، مهاجمان توانستند از فرایند امضای تراکنش سوءاستفاده کنند و دارایی‌های اتریومی را از کیف‌پول صرافی خارج کنند.

حالا ارزش دارایی‌های سرقت‌شده از بایننس بیش از چهار برابر آن حادثه برآورد می‌شود.

مقایسه بزرگ‌ترین سرقت‌های مشهور رمزارزی

ارزش تقریبی دارایی‌های سرقت‌شده در زمان وقوع، میلیارد دلار

0 میلیارد دلار2 میلیارد دلار4 میلیارد دلار6 میلیارد دلار8 میلیارد دلاربایننس ۲۰۲۶بای‌بیت ۲۰۲۵شبکه رونین ۲۰۲۲پلی نتورک ۲۰۲۱کوین‌چک ۲۰۱۸

مقادیر گرد شده‌اند. در بعضی حملات قدیمی‌تر، تمام یا بخشی از دارایی‌ها بعداً بازگردانده شدند؛ بنابراین نمودار ارزش اولیه سرقت را نشان می‌دهد، نه زیان نهایی.