میلان چگونه از یک شهر آلوده به مدلی برای احیای طبیعت تبدیل شد؟

به گزارش یورونیوز، میلان، یکی از شهرهای صنعتی و به شدت آلوده در اروپا، برنامه‌ای جامع برای بازتوسعه طبیعت در زمینه‌های شهری خود طراحی کرده است. این شهر به منظور بهبود کیفیت هوای خود، کاهش دمای محیط و احیای مناطق تخریب شده، در نظر دارد در طی چهار سال آینده، سه میلیون درخت و درختچه غرس کند. طرح «فورستامی» (Forestami) به تازگی توسط سازمان ملل به عنوان یکی از پروژه‌های برجسته جهانی در حیطه احیای طبیعت معرفی شده است.

در اکتبر ۲۰۲۶، میلان به عنوان هفتمین شهر آلوده جهان شناخته شد و تنها شهر اروپایی در لیست ۱۰ شهر آلوده به شمار می‌رفت. موقعیت جغرافیایی این شهر در دشت‌های پست و کاهش گردش هوا، همراه با فعالیت‌های صنعتی و کشاورزی وسیع در منطقه، به تشدید آلودگی کمک می‌کند.

پروژه فورستامی از سال ۲۰۱۹ با هدف افزایش پوشش گیاهی در خیابان‌ها، پشت بام‌ها و نمای ساختمان‌ها آغاز شده است. تا کنون، نزدیک به ۶۴۰ هزار درخت و درختچه در این طرح کاشته شده و هدف برنامه این است که تعداد درختان در سال‌های آینده به میزان یک درخت به ازای هر شهروند برسد.

استفانو بوئری، معمار معروف ایتالیایی و طراح پروژه «جنگل عمودی» در میلان، یکی از چهره‌های کلیدی در این طرح به حساب می‌آید. وی بر این باور است که گسترش فضای سبز به عنوان یک راهکار مؤثر برای جذب ذرات معلق، ایجاد خنکی در شهر و ارتقای سلامت و راحتی ساکنین عمل می‌کند.

برنامه فورستامی در تاریخ ۲۹ اکتبر ۲۰۲۶ و در خلال نشست تنوع زیستی سازمان ملل (COP17) که در ایروان ارمنستان برگزار شد، عنوان «پروژه شاخص جهانی احیای طبیعت» را به دست آورد. این عنوان به iniciativaهایی تعلق می‌گیرد که هدف آن‌ها بازسازی بلندمدت اکوسیستم‌های آسیب دیده است.

بنابر اعلام برنامه محیط زیست سازمان ملل، پروژه میلان در حال حاضر موفق به احیای فضایی به وسعت نزدیک به ۳۵۰ زمین فوتبال شده است. این اقدامات شامل بخش‌هایی از قبیل زمین‌های صنعتی متروکه، پارکینگ‌ها و محوطه‌های انبار است. همچنین، مشارکت شهروندان و دانش‌آموزان در فرآیند کاشت درختان نیز جزء دیگر ویژگی‌های این طرح به شمار می‌آید.

فورستامی یکی از پنج طرحی بود که در نشست COP17 این عنوان را نصیب خود کرد و از این بین، تنها نماینده اروپا به حساب می‌آید. در کنار این طرح، پروژه‌های احیای تالاب‌های کلمبیا، فضای سبز سیاتل، جنگل‌های دره بزرگ ریفت اتیوپی و اکوسیستم‌های ساحلی چین نیز در این فهرست به چشم می‌خورند.

هم‌زمان با معرفی پروژه میلان، سازمان ملل گزارشی را در مورد وضعیت احیای اکوسیستم‌های جهانی منتشر کرد. بر اساس این گزارش، ۱۴۹ کشور در مجموع در حال پیاده‌سازی برنامه‌های احیای اکوسیستم در ۲۵۲ میلیون هکتار از زمین‌ها هستند که این گسترده‌ترین تلاش ثبت‌شده به منظور بازسازی طبیعت تا به امروز محسوب می‌شود.

با این حال، سازمان ملل هشدار می‌دهد که سرعت این اقدامات برای دستیابی به اهداف جهانی کافی به نظر نمی‌رسد. در حالی که احیای جنگل‌ها و اکوسیستم‌های خشکی پیشرفت بهتری داشته، اما مناطق آب شیرین، دریاها و سواحل همچنان در حال عقب‌ماندگی هستند. همچنین نیاز است که تأمین مالی سالانه این برنامه‌ها بیش از چهار برابر افزایش یابد.

احیای اکوسیستم‌ها تنها به حفظ گونه‌های جانوری و گیاهی محدود نمی‌شود؛ این اقدامات می‌توانند امنیت غذایی و آبی، تاب‌آوری در برابر تغییرات اقلیمی و سلامت انسانی را نیز تقویت کنند. برآوردهای سازمان ملل نشان می‌دهد که تحقق اهداف جهانی احیای طبیعت می‌تواند تا سال ۲۰۳۰ حدود ۳۲ میلیون شغل در سطح جهان ایجاد کند.