علاقه ویژه انسان نسبت به دستیابی به حداکثر سرعت ممکن در خشکی، همواره موجب تحریک خلاقیت مهندسان و ماجراجویان بوده است. در طول اعصار، مسطح‌ترین نقطه زمین، یعنی بونویل سالت فلتس در ایالت یوتا، به مکان اصلی رقابت‌ها برای شکستن رکوردهای فوق‌العاده بدل شده است. این رقابت تماشایی نه تنها نیازمند دانش فنی و نوآوری است، بلکه جرأت رانندگانی را نیز می‌طلبد که حاضرند جان خود را به مخاطره بیندازند تا نامشان در تاریخ سرعت به یادگار بماند.
وینگ‌فوت اکسپرس ۲: موشک‌های ACME بر روی چرخ‌ها
والت آرفون در دهه 1960، وینگ‌فوت اکسپرس ۲ (Wingfoot Express 2) را برای هدف شکستن رکورد سرعت زمینی طراحی کرد. این خودرو که به شکل سرپیکان ساخته شده بود، با ۱۵ راکت JATO تجهیز گردید و موفق به دستیابی به سرعت ۴۸۵ مایل بر ساعت شد. پس از آن، آرفون ۱۰ راکت JATO دیگر به آن اضافه نمود که در مجموع ۲۵ راکت، نیروی پیشرانه را تأمین می‌کردند؛ اما این اقدام موفق به ثبت رکورد رسمی نشد.
اسپیریت آو آمریکا: پیشگام جت‌های بدون بال در دنیای سرعت
در دهه ۱۹۶۰، کریگ بریدلاو با اسپیریت آو آمریکا (Spirit of America)، خودرویی طراحی‌شده مشابه جت جنگنده و با موتور F-86 Sabre، به میدان آمد. این خودرو بدون بال و تحت تأثیر طراحی جت‌ها توسعه یافته و با نوآوری‌های خود، راه را برای بهره‌برداری از موتورهای جت در عرصه خودروهای رکوردشکن سرعت هموار کرد.
گرین مانستر: هیولای سبز الهام‌بخش بت‌موبیل و نجات‌یافته از مرگ
آرت آرفون (برادر ناتنی والت) با گرین مانستر (The Green Monster) وارد عرصه رقابت شد. این خودروی سبز رنگ دارای موتوری به قدرت ۱۷ هزار پوند از جت F-104 Starfighter بود و در بونویل رکوردی فراتر از ۵۷۶ مایل بر ساعت به ثبت رساند. آرت پس از یک تصادف شدید در سرعت‌های بالای ۶۰۰ مایل بر ساعت زنده ماند. توربین جت در مرکز گرین مانستر، الهام‌بخش طراحی بت‌موبیل در فیلم ۱۹۸۹ توسط جولیان کالدرو بود.