تفاوت گیربکس‌های دوکلاچه تر و خشک فراتر از سیستم خنک‌کاری است

به نقل از خبرآنلاین و دیجیاتو، قبل از بررسی تمایزات کلاچ خشک و تر، بهتر است در ابتدا با عملکرد گیربکس دوکلاچه آشنا شویم. همان‌گونه که از نام این سیستم پیداست، گیربکس دوکلاچه به جای یک کلاچ واحد، از دو کلاچ مجزا بهره می‌برد؛ در حالی که گیربکس‌های دستی معمولی فقط دارای یک کلاچ هستند.

یکی از این کلاچ‌ها به انتقال نیرو در دنده‌های فردی اختصاص دارد و دیگری مسئول دنده‌های زوجی است. این طراحی، امکان فراهم‌سازی دنده پیش‌رو را قبل از نیاز راننده به تعویض دنده فراهم می‌آورد. در زمان تعویض دنده، یکی از کلاچ‌ها از حالت فعال خارج می‌شود و دیگری آغاز به کار می‌کند. به این ترتیب، انتقال قدرت با حداقل وقفه ممکن انجام می‌گیرد.

بر خلاف گیربکس‌های اتوماتیک معمول که معمولاً برای انتقال نیرو از مبدل گشتاور استفاده می‌کنند، گیربکس دوکلاچه از درگیری کلاچ‌ها جهت انتقال توان موتور به سیستم دنده‌ها بهره می‌گیرد. تمام این فرآیند تحت کنترل الکترونیکی انجام می‌شود و نیازی به استفاده از پدال کلاچ یا انتخاب دستی دنده‌ها برای راننده نیست.

نتیجه این ساختار، ساخت یک گیربکس است که راحتی استفاده از یک جعبه‌دنده اتوماتیک را با ارتباط مکانیکی مستقیم و تعویض دنده‌های سریع مشابه گیربکس دستی ترکیب می‌کند.

گیربکس دوکلاچه خشک چیست؟

در ساختار گیربکس دوکلاچه خشک، کلاچ‌ها بدون غوطه‌وری در روغن گیربکس فعالیت می‌کنند. طراحی آنان به کلاچ‌های خودروهای دستی معمولی شباهت دارد؛ با این فرق که در سیستم گیربکس DCT از دو کلاچ و مکانیزم کنترلی خودکار برای مدیریت درگیری‌های کلاچ استفاده می‌شود.

زیرا صفحات کلاچ در روغن قرار ندارند، این سیستم نیازی به دایر کردن جریان مخصوص روغن برای خنک‌کاری کلاچ ندارد. در نتیجه، پیچیدگی مکانیکی، وزن و اتلاف انرژی ناشی از پمپاژ و گردش روغن در گیربکس به طور قابل توجهی کاهش می‌یابد.

گیربکس‌های دوکلاچه خشک عموماً برای موتورهای کوچک‌تر و خودروهایی که به تحمل گشتاور بسیار بالا احتیاج ندارند، مناسب هستند. وزن کمتر، ساختار ساده‌تر و کارایی مناسب سبب شده‌اند که این نوع گیربکس‌ها به گزینه‌ای جذاب برای خودروهای جمع‌وجور و مدل‌هایی تبدیل شوند که مصرف سوخت در آن‌ها بسیار حیاتی است.

با این حال، این ساختار دارای معایبی نیز می‌باشد. از آنجا که روغن برای انتقال حرارت از صفحات کلاچ وجود ندارد، کلاچ خشک باید گرمای تولیدشده در زمان درگیری را به وسیله هوا و اجزای اطراف دفع نماید. در شرایطی مانند ترافیک سنگین یا حرکت‌های طولانی با سرعت کم، لغزش مکرر کلاچ می‌تواند دما را افزایش دهد و فرآیند استهلاک را تسریع بخشد.

بدین ترتیب، برخی گیربکس‌های دوکلاچه خشک ممکن است در ترافیک‌های سنگین و شرایطی که خودرو مدام متوقف و حرکت می‌کند، نسبت به گیربکس‌های اتوماتیک معمولی عملکرد نرم‌تری نداشته باشند.

گیربکس دوکلاچه تر چیست؟

در گیربکس دوکلاچه تر، صفحات کلاچ درون روغن گیربکس فعالیت می‌کنند. این روغن نه تنها به روان‌کاری قطعات کمک می‌کند، بلکه وظیفه مهم گردش گرما تولیدی از مجموعه کلاچ به بیرون را نیز بر عهده دارد.

قابلیت خنک‌کاری بهتر سبب می‌شود که گیربکس‌های دوکلاچه تر قادر به تحمل گشتاور بیشتری باشند و در شرایط کاری سخت‌تر به خوبی عمل کنند. به همین دلیل، این نوع گیربکس‌ها معمولاً در خودروهای قوی، مدل‌های ورزشی و خودروهایی که باید توان خروجی بالای موتور را مدیریت کنند، استفاده می‌شوند.

وجود روغن همچنین در کنترل دما هنگام درگیری‌های مکرر کلاچ مؤثر خواهد بود. بنابراین، گیربکس‌های دوکلاچه تر به طور کلی برای شرایطی که شامل تعویض دنده‌های مداوم و بار حرارتی بالا هستند، گزینه مناسبی به شمار می‌آیند.

با وجود این، سیستم خنک‌کاری پیشرفته‌تر هزینه‌ای را نیز به دنبال دارد. گیربکس‌های دوکلاچه تر نیازمند روغن، قطعات اضافی و در بسیاری از موارد به تجهیزات ویژه پمپاژ و خنک‌کاری هستند. گردش روغن در این سیستم به مقدار کمی اتلاف انرژی می‌انجامد و ممکن است راندمان کلی را در مقایسه با یک گیربکس خشک مشابه کاهش دهد.

همچنین، بسته به طراحی تولیدکننده و برنامه‌های سرویس دوره‌ای، این نوع گیربکس‌ها ممکن است نیازمند نگهداری دقیق‌تر و تعویض منظم روغن گیربکس باشند.

تفاوت گیربکس دوکلاچه خشک و تر چیست؟

اگرچه هر دو نوع گیربکس از اصول مشابهی برای عملکرد دوکلاچه بهره می‌برند، تفاوت در طراحی آن‌ها موجب می‌شود هریک برای کاربردهای خاص خود مناسب باشند. از جمله مهم‌ترین تمایزات این سیستم‌ها عبارتند از:

•     سیستم خنک‌کاری: کلاچ خشک گرما را از طریق هوا و اجزای اطراف دفع می‌کند، در حالی که در کلاچ تر، روغن در گردش وظیفه انتقال حرارت را ایفا می‌کند.
•     ظرفیت تحمل گشتاور: گیربکس‌های دوکلاچه تر معمولاً به دلیل توانایی بالاتر در مدیریت حرارت، گشتاور بیشتری را تحمل می‌کنند.
•     راندمان: گیربکس‌های خشک به صورت کلی اتلاف انرژی کمتری دارند، چرا که نیازی به گردش روغن در اطراف مجموعه کلاچ نیست.
•     وزن و پیچیدگی: ساختار گیربکس‌های خشک به‌طور کلی ساده‌تر و سبک‌تر است؛ در حالی که گیربکس‌های تر به تجهیزات بیشتری برای مدیریت و گردش روغن نیاز دارند.
•     شرایط رانندگی: گیربکس‌های تر در شرایطی که باید به طور مکرر تحت بار زیاد فعالیت کنند، مناسب‌تر هستند؛ در مقابل، گیربکس‌های خشک ممکن است در ترافیک‌های سنگین و در شرایطی که کلاچ برای مدت طولانی در حالت لغزش قرار دارد، حساس‌تر عمل کنند.
•     نگهداری: گیربکس‌های تر به طور معمول به سرویس و تعویض منظم روغن مخصوص نیاز دارند. گرچه گیربکس‌های خشک نیز به روغن برای روان‌کاری اجزاء دنده نیاز دارند، اما کلاچ‌های آن‌ها در روغن غوطه‌ور نیستند.

هیچ‌کدام از این دو فناوری را نمی‌توان در تمام شرایط برتر دانست. گیربکس دوکلاچه خشک ممکن است انتخاب مناسبی برای یک خودروی سبک و کم‌مصرف باشد؛ در حالی که گیربکس دوکلاچه تر برای خودروهایی که به تحمل گشتاور بیشتری و مدیریت بهتری در حرارت احتیاج دارند، گزینه بسیار مناسب‌تری است.

در صورتی که قصد خرید یک خودروی مجهز به گیربکس دوکلاچه را دارید، توصیه می‌شود پیش از اقدامات نهایی از نوع کلاچ مورد استفاده در آن مطلع شوید. این تفاوت می‌تواند از راحتی در رانندگی روزمره تا هزینه‌های نگهداری در آینده تأثیرگذار باشد.

گیربکس دوکلاچه خشک، انتخابی مناسب برای خودروهای سبک با موتورهایی که قدرت و گشتاور متوسطی دارند، به شمار می‌آید. این گیربکس با اتلاف انرژی کمتر و ساختار نسبتاً ساده خود می‌تواند به بهبود مصرف سوخت کمک کرده و آن را به گزینه‌ای کارآمد برای رفت‌وآمدهای روزمره تبدیل کند.

از سوی دیگر، اگر خودرو دارای قدرت و گشتاور بالایی باشد یا قرار است در شرایط کاری سنگین‌تری به کار گرفته شود، گیربکس دوکلاچه تر به دلیل توانایی بالاتر در تحمل گشتاور و مدیریت حرارت، گزینه بهتری خواهد بود.

۵۸۵۸