صدای منتقدان باید در شورای شهر مورد توجه قرار گیرد

به نقل از ایسنا، اقراریان در نطق پیش از دستور خود در جلسه امروز شورای اسلامی شهر تهران با عنوان «صدای شهروندان؛ سرمایه همبستگی و حکمرانی شهری»، گفت: یکی از اساسی‌ترین سرمایه‌های هر اجتماع، اعتماد عمومی و همبستگی اجتماعی است؛ این سرمایه زمانی تقویت می‌شود که مردم احساس کنند در تعیین سرنوشت جامعه خود نقشی دارند، صدایشان شنیده می‌شود و نهادهای مسئول در امور شهری در قبال خواسته‌ها و نگرانی‌های آن‌ها پاسخگو هستند.

وی با اشاره به مسائلی از قبیل ترافیک، آلودگی هوا، حمل‌ونقل عمومی، مسکن و فرسودگی بافت‌های شهری، خاطرنشان کرد که توجه به رابطه شهروندان با نهادهای مدیریت شهری و حق شنیده شدن آنان باید در کانون استراتژی‌های مدیریت شهری قرار گیرد. همچنین این عضو شورای شهر تهران این سؤال بنیادین را مطرح کرد که شهر را برای چه کسانی هدایت می‌کنیم و چه معیارهایی برای ارزیابی موفقیت در این زمینه داریم؟

اقراریان افزود: اگر موفقیت مدیریت شهری تنها بر اساس تعداد پروژه‌ها، حجم بودجه، قراردادهای منعقد شده و فعالیت‌های تبلیغاتی ارزیابی شود، شاید تصویری از میزان فعالیت‌های دستگاه‌های اجرایی ارائه گردد، اما همچنان به این سؤال اساسی پاسخ داده نمی‌شود که کیفیت زندگی شهروندان تا چه میزان ارتقاء یافته است.

وی تأکید کرد که پروژه‌های شهری تنها زمانی ارزشمند هستند که به حل مشکلات واقعی زندگی مردم کمک کنند. پروژه‌ها باید جابه‌جایی شهروندان را آسان‌تر کرده، دسترسی به خدمات را تسهیل کنند، ایمنی محله‌ها را بهبود بخشند و هزینه‌های زندگی در شهر را کاهش دهند. روح شهر در ساکنان آن نهفته است، نه در ساختمان‌ها؛ بنابراین بزرگراه‌ها و پروژه‌های عمرانی، منابع مالی، زیرساخت‌ها و برنامه‌های عمرانی صرفاً ابزارهای مدیریت شهر هستند، نه هدف نهایی آن.

وی بر اهمیت توجه به احساس تأثیرگذاری شهروندان در تصمیم‌گیری‌های شهری تأکید کرد و تصریح کرد: بی‌تفاوتی به سرنوشت شهر نباید با ناامیدی از امکان تأثیرگذاری بر آن یکسان تلقی شود. ممکن است برخی شهروندان همچنان به آینده محله و شهر خود نگران باشند، ولی به این نتیجه رسیده باشند که بیان نظرات و خواسته‌هایشان تأثیری بر تصمیمات مدیریت شهری ندارد. این وضعیت نمی‌تواند صرفاً به عنوان بی‌تفاوتی عمومی محسوب شود، بلکه نشان‌دهنده تضعیف احساس اثرگذاری و فاصله گرفتن شهروندان از فرآیندهای تصمیم‌گیری است.

این عضو شورای شهر تهران اظهار داشت: شنیدن صدای کارکنان و کارشناسان نباید به عنوان تهدیدی برای سازمان تلقی شود، بلکه فرصتی برای شناسایی مشکلات داخلی، شناسایی خطاها و اصلاح فرآیندهای مدیریتی است. اگر شهروندی در خارج از شهرداری از بیان انتقاد ناامید شود و کارمندی در داخل شهرداری نیز احساس کند که بیان نگرش‌های کارشناسی و مشکلات ممکن است برای او هزینه‌بردار باشد، چطور می‌توان انتظار داشت که نظام مدیریت شهری از خطاهای خود آگاه شده و به اصلاح بپردازد؟

وی با تأکید بر مسئولیت نمایندگی اعضای شورای شهر تهران ادامه داد: شهروندان به نمایندگان خود اعتماد می‌کنند تا نگرانی‌ها و انتقاداتشان در فرآیند تصمیم‌گیری و نظارت منعکس شود. این مسئولیت تنها به بازتاب صدای کسانی که در خارج از شهرداری هستند محدود نمی‌شود، بلکه شامل شنیدن صدای کارکنان و کارشناسانی نیز می‌شود که در درون سازمان با چالش‌های مدیریت شهری مواجه‌اند.

این عضو شورای شهر با طرح سوالی تصریح کرد: اگر شهروندی احساس کند که صدایش شنیده نمی‌شود و نماینده‌اش نیز در شورای شهر با محدودیت‌هایی مواجه است، چه راهی برای بیان انتقادات و پیگیری خواسته‌هایش باقی می‌ماند؟ آیا باید صدای انتقادی را خاموش کرد یا به آن پاسخ داد؟

اقراریان ادامه داد: پرسش از عملکرد شهردار، نقد تصمیمات مدیریت شهری و طرح خواسته‌های شهروندان و کارکنان معترض، بخشی از وجود شورای شهر است. یکی از وظایف اصلی این نهاد منتخب، مطرح کردن دیدگاه‌های مختلف، سؤالات انتقادی و خواسته‌های شهروندان و پیگیری آن‌ها است.

وی همچنین تأکید کرد: محدود کردن امکان طرح و پیگیری انتقاد در شورا صرفاً یک مسئله شخصی برای یک عضو نیست، بلکه می‌تواند منجر به محدود شدن صدای شهروندانی شود که انتظار دارند مطالباتشان از طریق نماینده‌شان به مسئولان منتقل شود. نماینده شورای شهر مسئولیت انتقال صدای همه شهروندان را دارد، فارغ از اینکه موافق یا مخالف هستند، چه رأی داده‌اند و چه رأی نداده‌اند.

این عضو شورای شهر تهران خاطرنشان کرد که اعتماد عمومی و سرمایه اجتماعی از عناصر حیاتی در اداره شهر به شمار می‌روند و سرمایه اجتماعی مدیریت شهری نه تنها با منابع مالی، ساختمان‌ها و ظرفیت‌های اجرایی سنجیده می‌شود، بلکه اعتماد مردم، احساس تعلق، امکان مشارکت و اعتقاد شهروندان به تأثیرگذاری در تصمیم‌گیری‌ها نیز از اجزای کلیدی آن است.

اقراریان با بیان اینکه همواره سعی کرده‌ام به عنوان نماینده مردم، خواسته‌ها و نگرانی‌های افرادی که احساس می‌کنند صدایشان کمتر شنیده می‌شود را منعکس کنم، گفت: این شهروندانی هستند که ممکن است با شهردار، عملکرد مدیریت شهری یا برخی تصمیمات آن مخالف باشند، اما انتظار دارند که انتقادات و اعتراضات قانونی آنان در یک نهاد منتخب به رسمیت شناخته شود.

این عضو شورای شهر تهران تصریح کرد که این مسئولیت نباید به یک گروه یا طیف خاصی محدود شود. همان‌طور که باید صدای منتقدان شهروند شنیده شود، صدای کارمندان و کارشناسان معترض داخل شهرداری نیز باید امکان طرح و پیگیری داشته باشد. این رویکرد نه به معنی تضاد با مدیریت شهری و نه به معنای نمایندگی یک جریان خاص است، بلکه دفاع از یک اصل اساسی در حکمرانی شهری به شمار می‌رود؛ هیچ شهروندی نباید به دلیل انتقاداتش از حق شنیده شدن محروم شود و هیچ نماینده‌ای نباید به سبب بازتاب انتقادات قانونی شهروندان از انجام مسئولیت نظارتی‌اش بازبماند.

اقراریان با تأکید بر اینکه شورای اسلامی شهر تهران نماینده تمام شهروندان است، گفت: صدای منتقدان شهردار و عملکرد مدیریت شهری همچنین باید در این شورا شنیده شود. پرسش از تصمیم‌های شهردار، نقد عملکرد مدیران، مطالبه توضیح درباره هزینه‌کرد منابع عمومی و پیگیری اعتراضات شهروندان بخشی از مسئولیت قانونی و نظارتی شورا محسوب می‌شود. شورا نباید صرفاً نماینده موافقان مدیریت شهری باشد، بلکه باید فضایی برای شنیدن دیدگاه‌های مختلف، بررسی انتقادات و پیگیری خواسته‌های قانونی شهروندان فراهم کند.

انتهای پیام