خبرورزشی‌گردی| وحید هاشمیان: ادعای بازگشت من به تیم ملی به خاطر تماس دادکان نادرست است/ در آلمان تمرکز بر درمان مصدومان است نه بیمه خودرو!

وحید هاشمیان، یکی از بازیکنان کم‌حاشیه فوتبال ایران که تجربه مربیگری در تیم ملی و پرسپولیس را نیز داشته، این روزها تمایل دارد از جنجال‌های دنیای فوتبال فاصله بگیرد.

مهاجم سابق پرسپولیس و تیم ملی در تاریخ ۱۲ آبان درباره برخی لحظات کلیدی زندگی‌اش و تصاویری خاص که از او داشتیم، با ما به گفتگو پرداخت. همچنین در این مصاحبه به نقل قولی از میشاییل بالاک درباره وی اشاره کردیم که گفته بود: "برای موفقیت در فوتبال گاهی لازم است که یاغی باشید، اما وحید هاشمیان هرگز چنین خصیصه‌ای نداشت و یاغی نبود."

• در آلمان، اگر دو خودرو دچار تصادف شوند، ابتدا فرد آسیب‌دیده به بیمارستان منتقل می‌شود و مورد درمان قرار می‌گیرد، نه اینکه به وضعیت مالی او و بیمه ماشینش توجه کنند!
• به نظر من بلاژویچ یک شخصیت نمایشی بود. او همچون یک بازیگر عمل می‌کرد. مثلاً در روز عاشورا پیراهن سیاهی می‌پوشید تا نشان دهد که به جمع مردم نزدیک است. با این حال، او یک کار مثبت در تیم ملی انجام داد و پیراهن این تیم را از انحصار استقلال و پرسپولیس نجات داد.
• در مورد گل‌هایی که در فروردین ۸۴ به ژاپن زدم و باعث پیروزی ۲ بر ۱ ایران شد، تمایل ندارم که زیاد صحبت کنم زیرا من مهاجم تیم ملی بودم و انجام وظیفه‌ام بود.
• در تیم ملی، به عنوان بازیکن رابطه‌ای عادی با دیگر اعضا داشتم چون فرصت ملاقات کمی بود. همچنین باید بگویم که من هیچ مشکلی با علی دایی ندارم.
• به محض پیوستنم به بایرن مونیخ در تابستان ۱۳۸۳، فیلیکس ماگات به‌عنوان سرمربی این تیم منصوب شد و همه می‌دانستند که او به یک مهاجم بازی می‌کند. از آنجا که در تیم ملی سفرهای زیادی داشتم و نتوانستم به‌خوبی در بایرن عملکرد داشته باشم، نتوانستم موفقیت‌های لازم را در این تیم به دست آورم.
• برای اولین بار در بازی‌های آسیایی ۱۹۹۸ به تیم ملی دعوت شدم و موفق به زدن سه گل در برابر قزاقستان و لائوس شدم، اما پس از آن، تا روز آخر بر روی نیمکت باقی ماندم! همچنین پس از درخشش در ترکیب هامبورگ در تابستان ۷۸، دعوت شدم که با تیم ملی به ژاپن بروم، اما حتی یک دقیقه هم به من بازی ندادند. به‌دلیل آسیب دیدگی عضلات شکمم در تمرین، شش ماه از فوتبال دور شدم. در آن زمان، تیم ملی به‌نوعی در خدمت استقلال و پرسپولیس بود و تعویض‌ها هم بر این اساس انجام می‌شد و به همین دلیل شهریور ۱۳۸۰ تصمیم به جدایی گرفتم.
• مدیر وقت تیم ملی، مرحوم محمد رنجبر به من گفت چرا از تیم ملی جدا می‌شوی، اما من گفتم که تا کنون منظم بوده‌ام و به خوبی خود را در خدمت تیم گذاشته‌ام، اما واقعاً نه من می‌توانم به تیم ملی کمک کنم و نه تیم ملی به من؛ بنابراین بهترین راهکار جدایی است. از آن زمان تا شهریور ۱۳۸۳ از تیم ملی دور بودم.
• در شهریور ۸۳، تیم ملی در شرایط خاصی بود و برای صعود به مرحله نهایی انتخابی جام جهانی ۲۰۰۶ به پیروزی برابر اردن احتیاج داشتیم. از این رو، من به تیم ملی برگشتم، اما آنچه گفته می‌شود که محمد دادکان زنگ زد و من به خاطر او برگشتم، حقیقت ندارد. هیچ‌یک از تماس‌ها نه تأثیر داشت و نه برای من اهمیتی داشت. تنها به این فکر کردم که باید به تیم ملی کمک کنم و حتی اگر رئیس وقت فدراسیون فوتبال زنگ نمی‌زد هم این کار را انجام می‌دادم. تماس دادکان بخاطر تیم ملی ایران و مدیریت او بود، نه به خاطر شخص وحید هاشمیان. او مرا دوست نداشت، زیرا اگر دوستم داشت، اکنون که من از فوتبال خداحافظی کرده‌ام، حداقل یکبار زنگ می‌زد و جویای حالم می‌شد.

بیشتر بخوانید: کارلوس کیروش: بهترین بازیکن جهان لیونل مسی است نه رونالدو/ ترسی از هواپیماهای ایرانی ندارم