برای دیدن بازی‌های استقلال ساعت ۵ صبح از خواب بیدار می‌شوم/ قلعه‌نویی را در جام جهانی ندیدم

استقلال اواخر دهه ۶۰ شمسی صاحب یک دروازه‌بان خوب به نام حمید بابازاده شد که البته بد شانس بود چون اغلب دوران فوتبالش در جمع آبی‌پوشان با احمدرضا عابدزاده و بهزاد غلامپور متقارن گردید.

بابازاده پس از پایان دوران فوتبالش به جرگه مربیان پیوست و چند سال هم مربی دروازه‌بانان استقلال بود. حالا بالغ بر یک دهه است که از فوتبال ایران رفته و در آمریکا زندگی می‌کند اما همچنان اوضاع استقلال را پیگیر است به همین خاطر با او پیرامون وضعیت آبی پوشان و اتفاقات کنونی فوتبال ایران گپ زدیم که ماحصل آن را در ادامه می خوانید:

علیدوستی یکی یکدانه بود

درگذشت حمید علیدوستی و استاد حسن حبیبی اتفاقات تلخی بود که طی روزهای گذشته در فوتبال ایران رخ داد. یادش بخیر حمید علیدوستی، ما چند سال در عرصه فوتبال ایران با یکدیگر همدوره بودیم. چندی قبل مستندی از او دیدم که می‌گفت تنها هستم ولی من معتقدم او تنها نبود و دیدیم که اهالی فوتبال در مراسم تشییع تنهایش نگذاشتند. حمید علیدوستی یکی یکدانه دانه فوتبال ایران بود و بازیکنان جوان می‌توانستند منش و رفتارش را الگو قرار بدهند. کیفیت فوتبال فوق العاده‌ای داشت و هر کس کنارش بازی می‌کرد، این شانس را داشت تا فوتبالش به چشم بیاید.

موبایل و خبر فوت پورحیدری و علیدوستی

در روزی با شما مصاحبه می‌کنم که دهمین سالگرد درگذشت استاد منصور پورحیدری هم محسوب می‌شود. مربی ارزشمندی که ۷ سال در جمع آبی‌پوشان شاگردش بودم و وقتی به عضویت کادر فنی استقلال درآمدم نیز ایشان به عنوان بزرگتر بالای سرمان بود. فقدان او ضایعه بزرگی برای فوتبال ایران است و خاطرات خوبی که با منصور پورحیدری در استقلال دارم، فراموشم نمی‌شود.

من زمان درگذشت آقای پورحیدری ایران نبودم و از طریق موبایل متوجه شدم که ایشان فوت کرده است. این اتفاق دقیقاً در مورد حمید علیدوستی هم رخ داد و خبرش روی گوشی ام آمد.

به خاطر استقلال صبح زود بیدار می‌شوم

با توجه به اختلاف ساعت میان نیویورک و تهران، گاهی اوقات بازی‌های استقلال به وقت ما می‌شود حوالی ۵ صبح ولی باور کنید ساعت زنگ می‌گذارم و از خواب بیدار می‌شوم تا مسابقه را تماشا کنم. خوشبختانه استقلال فوتبالی مالکانه و هدفمند ارائه می‌کند. نمایشی که طی چند دهه اخیر از این تیم ندیده بودم. استقلال الان به لحاظ تاکتیکی حتی از دورانی که داخل زمین و نیمکتش مملو از ستاره بود هم با برنامه‌تر جلو می‌رود. البته این را بگویم که باید استقلال سال ۱۳۷۰ که قهرمان و نایب قهرمان آسیا شد را از این معادله کنار بگذاریم چون آن تیم یک استثنا بود. نسلی فوق العاده و خاطره انگیز.

به حردانی ایراد نگیریم

در مورد رفتارهایی که گاهی اوقات از صالح حردانی می‌بینیم، به نظرم باید آن را به حساب شور و حال جوانی بگذاریم و نباید مرتب از او ایراد بگیریم. صالح بازیکن خوبی است و حالا گاهی اوقات اتفاقاتی هم رخ می‌دهد که کوچک محسوب می‌شود. یادمان باشد حردانی برای استقلال مهره موثری است و البته سهراب بختیاری‌زاده هم می‌داند چگونه با شاگردانش رفتار کند.

فرعباسی، فراتر از انتظار

حبیب فر عباسی سنگربان کنونی استقلال فراتر از حد انتظارات اولیه نشان می‌دهد. او گلر قابل اعتمادی است که البته دیرتر از حد ممکن در استقلال پذیرفته شد و به او اعتماد گردید. به نظرم با توجه به عملکردی که حبیب داشته، می‌تواند در جمع ملی‌پوشان هم قرار بگیرد.

قلعه نویی را در جام جهانی ندیدم

در نیویورک زندگی می‌کنم و فاصله‌ام با محل برگزاری دیدارهای تیم ملی ایران در خلال جام جهانی ۲۰۲۶ خیلی زیاد بود. یعنی با هواپیما بالغ بر ۵ ساعت پرواز بود به همین دلیل بازی‌های این تیم را ندیدم و با امیر قلعه نویی هم ملاقات نکردم. البته در طول سال تورنمنت‌های فوتبال برای پیشکسوتان در شهرهایی مانند لاس‌وگاس و لس آنجلس برگزار می‌شود که در آن حضور پیدا می‌کنم و فوتبالی‌ها را می‌بینم. دوستانی مثل امید نمازی، افشین پیروانی و... وحید طالب لو و مرتضی ابراهیمی هم نزدیکم هستند. جواد زرینچه را نیز قبلا می‌دیدم اما حالا فاصله‌ شهر محل اقامتش با من زیاد شده است.

تغییر نسل در تیم ملی

امیدوارم در تیم ملی نگاه ویژه‌ای به جوانان و جوانگرایی شود. اینکه یکی از اعضای کادر فنی که چهره شاخصی هم محسوب می‌شود، بیاید و بگوید ما جوانانی نداریم که با اتکا بر آنها نسل را عوض کنیم، بحثی است که پشت سر آن حرف‌های زیادی نهفته است. اینکه چرا تیم ملی به چنین مشکلاتی دچار شده و ...

با این وجود برای فوتبال کشورم و استقلال آرزوی موفقیت دارم.

بیشتر بخوانید: تنها نگرانی من، نیمکت خالی استقلال است/ امیدوارم یک عده سر عقل بیایند!