بازی‌های قابل حمل در طول دهه‌ها به عنوان یک بخش پرطرفدار در صنعت بازی شناخته شده‌اند. در حالی که دستگاه‌هایی نظیر گیم‌بوی نینتندو به شهرتی افسانه‌ای دست یافتند، بسیاری از کنسول‌های دستی که با هدف ambitious بودن به بازار معرفی شدند در تاریخچه بازی‌های دستی نتوانستند به موفقیت چشمگیری دست یابند. دلایل این عدم موفقیت معمولاً شامل قیمت‌های غیرمناسب، عمر باتری پایین یا زمان معرفی نامناسب بودند. در این مقاله چهار کنسول دستی کلاسیکی که ممکن است از وجودشان بی‌خبر بوده‌اید را بررسی می‌کنیم.

سگا نومد (Sega Nomad)

سگا نومد در سال ۱۹۹۵ به عنوان یک کنسول بازی دستی کلاسیک و نسخه‌ی قابل حمل کنسول محبوب جنسیس در ایالات متحده به بازار آمد. این دستگاه که از Mega Jet ژاپن نشأت می‌گرفت، با یک صفحه نمایش رنگی داخلی، D-pad و شش دکمه مشابه با کنسول برادر بزرگ‌ترش بهبود یافته بود. از نقاط قوت آن می‌توان به سازگاری کامل با کارتریج‌های جنسیس، امکان اتصال دسته دوم برای بازی‌های چندنفره و درگاه A/V out جهت اتصال به تلویزیون اشاره کرد.

با این حال، نومد نتوانست موفقیتی را تجربه کند. عرضه آن در اواخر چرخه عمر کنسول جنسیس و نبود سازگاری با لوازم جانبی نظیر Sega CD یا 32X از عوامل اصلی ناکامی آن بودند. افزون بر این، قیمت ابتدایی ۱۸۰ دلار آن بسیار سنگین بود و کاهش قیمت‌هایی که بعدها اعمال شد نیز نتوانست در تغییر سرنوشت آن تأثیرگذار باشد. عمر باتری پایین نومد که حتی از سگا گیم‌گیر هم کمتر بود، به عدم موفقیت این کنسول بازی دستی کلاسیک دامن زد.

آتاری لینکس (Atari Lynx)

در سال ۱۹۸۹، در زمانی که نینتندو گیم‌بوی را برای نخستین بار معرفی کرد، آتاری کنسول بازی دستی کلاسیک ۱۶ بیتی خود تحت عنوان لینکس را رونمایی نمود. لینکس به دلایل متعددی نسبت به گیم‌بوی پیشرفته‌تر به شمار می‌آمد؛ با صفحه نمایش رنگی، قابلیت ComLynx به منظور اتصال حداکثر ۱۶ بازیکن و سخت‌افزار قدرتمندش خود را به نمایش گذاشت. به گفته R.J. Mical، یکی از طراحان این کنسول، موتور پردازش گرافیکی لینکس از ۲۰ تا ۳۰ برابر قوی‌تر از Amiga بود و پردازنده آن، نسخه‌ای از پردازنده Commodore 64 بود که با سرعت چهار برابر بالاتر کار می‌کرد.

با این حال، قیمت ۱۷۹ دلاری لینکس که تقریباً دو برابر هزینه گیم‌بوی بود، به ضرری بزرگ برای آن تبدیل شد. با وجود فروش ۵۰۰,۰۰۰ دستگاه در سال ۱۹۹۰، ورود گیم‌گیر سگا فشار بیشتری بر روی لینکس وارد کرد. همچنین، نینتندو و سگا در آن زمان به بازی‌های معروف‌تری دسترسی داشتند که لینکس را در میان علاقه‌مندان به بازی‌های دستی، به گزینه‌ای کمتر جذاب تبدیل ساخت. سرانجام، آتاری لینکس به یکی از بزرگ‌ترین شکست‌های تاریخ کنسول‌های بازی تبدیل شد.

گیم دات کام تایگر (Tiger’s Game.com)

شرکت Tiger Electronics که زمانی پادشاه بازی‌های دستی LCD بود، در سال ۱۹۹۷ تصمیم به تولید کنسولی دستی با قابلیت استفاده از کارتریج گرفت و کنسول بازی دستی کلاسیک Game.com را معرفی کرد. این کنسول سیاه‌وسفید دارای قلم لمسی، صفحه نمایش لمسی و امکان اتصال به اینترنت بود. Game.com میزبان عناوین مشهوری نظیر «دنیای گمشده: پارک ژوراسیک»، «دوک نوکم تری‌دی» و «بتمن و رابین» بود و با قیمتی کمتر از ۷۰ دلار عرضه می‌گردید.

ولی این کنسول بازی دستی کلاسیک با دو چالش عمده مواجه بود: نخست، بازی‌های آن عمدتاً به سمت مخاطبان بزرگسال‌تر هدف‌گذاری شده بودند، در حالی که دستگاه عمدتاً در قفسه‌های اسباب‌بازی به فروش می‌رسید. دوم، Game.com در میان دو نسل از کنسول‌های بازی قرار داشت؛ اگرچه ویژگی‌های آینده‌نگرانه‌ای را ارائه می‌کرد که بعداً در کنسول‌های دیگر دیده شد، هنوز هم به طور قابل توجهی شبیه به یک کنسول قدیمی جلوه می‌کرد. Game.com موفق نشد تا در بازار نفوذ پیدا کند و معرفی نسخه جدید Pocket Pro نیز تأثیر موثری بر آن نداشت و این دستگاه از همان ابتدا محکوم به فراموشی شد.

میکروویژن میلتون بردلی (Milton Bradley Microvision)

یک دهه پیش از معرفی گیم‌بوی، میکروویژن Milton Bradley در سال ۱۹۷۹ عنوان اولین کنسول بازی دستی کلاسیک با صفحه نمایش LCD و توانایی استفاده از کارتریج را به خود اختصاص داد. این کنسول با صفحه نمایش ۱۶ در ۱۶ پیکسلی، فضای باتری، دکمه‌ها و یک دکمه چرخشی چند کاره طراحی شده بود؛ با این حال، تمام پردازش واقعی بر روی کارتریج‌هایی که بر روی دستگاه نصب می‌شدند، انجام می‌گرفت. اگرچه در قیاس با استانداردهای امروزی چندان برجسته به نظر نمی‌رسد، این کارتیج‌ها قادر بودند تا ۲۰۴۸ بایت حافظه ROM و ۶۴ بایت حافظه RAM را در خود جای دهند.

میکروویژن با قیمت تقریبی ۵۰ دلار و کارتریج‌های بازی با قیمت حدود ۱۸ دلار به بازار عرضه گردید. این کنسول بازی دستی کلاسیک عمر کوتاهی داشت و تولید آن بعد از سال ۱۹۸۱ در ایالات متحده به پایان رسید. در کل تنها ۱۳ کارتریج برای این دستگاه تولید شد. با این حال، به خاطر پیشگام بودن در بهره‌برداری از فناوری LCD و دستیابی به نوآوری‌های جدید در زمان خود، میکروویژن به عنوان یک نقطه عطف مهم در تاریخ بازی‌های دستی به شمار می‌رود.